του Ελισσαίου Βγενόπουλου, σκηνοθέτη-συγγραφέα
Το πάθος κάποιων ανθρώπων μέσω ιδεολογιών να σώσουν τον κόσμο, είναι το λαμπρό προσωπείο του πάθους να τον εξουσιάσουν. Εμείς οι κοινοί θνητοί να μην ξεχνούμε ότι όσο περισσότερο κάποιος βασίζεται σε δυνάμεις πέρα από τον εαυτό του, τόσο περισσότερο οι δυνάμεις αυτές θα τον ελέγχουν και θα τον εξουσιάζουν.
Στο «Το Βασίλειο του Πλανήτη των Πιθήκων», ο σκηνοθέτης Γουές Μπολ (Ο Λαβύρινθος) μας βυθίζει σε έναν δυστοπικό κόσμο σχεδόν τρεις αιώνες μετά τα γεγονότα του «Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Σύγκρουση» (2017). Εδώ, η ισορροπία δυνάμεων έχει αλλάξει δραματικά. Οι πίθηκοι, που κάποτε ήταν υποταγμένοι στους ανθρώπους, έχουν επικρατήσει ως το κυρίαρχο είδος, ενώ η ανθρωπότητα έχει υποχωρήσει σε μια πρωτόγονη και ημιάγρια κατάσταση, έχοντας χάσει την ομιλία τους εξαιτίας ενός ιού.
Στο επίκεντρο αυτής της ιστορίας βρίσκεται ο Πρόξιμος Καίσαρας (Κέβιν Ντουράντ), ο ηγέτης του πολιτισμού των πιθήκων. Έχει κληρονομήσει τις παρακαταθήκες του Καίσαρα, του επαναστάτη χιμπατζή που οδήγησε το είδος του στην ελευθερία. Ωστόσο, αντί να τιμά τις διδαχές του Καίσαρα για συνύπαρξη και αρμονία, ο Πρόξιμος τις διαστρεβλώνει για να δικαιολογήσει την υποδούλωση άλλων φυλών στην προσπάθειά του να ανακαλύψει απομεινάρια της ανθρώπινης τεχνολογίας. Στα μάτια του, τα λείψανα του παρελθόντος αποτελούν το κλειδί για να εξασφαλίσει την κυριαρχία του τόσο επί των πιθήκων όσο και επί των ανθρώπων.
Κάπου εδώ εισβάλει ο Νόα (Όουεν Τιγκ), ένας ταπεινός χιμπατζής που αμφισβητεί το μονοπάτι που χάραξε ο Πρόξιμος. Παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε σε μια κοινωνία όπου οι πίθηκοι χαίρουν σεβασμού, ο Νόα δεν μπορεί να απαλλαγεί από την αίσθηση ότι πρέπει να υπάρχει κάτι περισσότερο στην ύπαρξή τους από την κυριαρχία και τον έλεγχο. Οι αμφιβολίες του βαθαίνουν όταν συναντά τη Μέι – Νόβα (Φρέγια Άλαν) , μια νεαρή γυναίκα που αγωνίζεται να επιβιώσει σε αυτόν τον σκληρό κόσμο. Μέσα από τον απίθανο δεσμό τους, ο Νόα αρχίζει να βλέπει την ανθρωπιά μέσα στους ανθρώπους και τη δυνατότητα για ένα διαφορετικό μέλλον.
Το ταξίδι τους είναι δύσκολο, γεμάτο κινδύνους και αβεβαιότητα. Καθώς διασχίζουν το έρημο τοπίο, συναντούν απομεινάρια του ανθρώπινου πολιτισμού, που προκαλούν δέος αλλά και τρόμο. Από καταρρέοντες ουρανοξύστες μέχρι σκουριασμένες μηχανές, κάθε ανακάλυψη χρησιμεύει ως υπενθύμιση της ικανότητας της ανθρωπότητας τόσο για μεγαλοσύνη όσο και για καταστροφή.
Στην πορεία τους, ο Νόα και η Νόβα συναντούν διάφορες φατρίες που ανταγωνίζονται για την εξουσία σε αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων. Κάποιοι, όπως ο Πρόξιμος, επιδιώκουν να διατηρήσουν το status quo με κάθε κόστος, ενώ άλλοι λαχταρούν μια πιο δίκαιη κοινωνία όπου πίθηκοι και άνθρωποι θα μπορούν να συνυπάρχουν ειρηνικά. Οι συναντήσεις τους αναγκάζουν τον Νώε να έρθει αντιμέτωπος με τις δικές του πεποιθήσεις και αξίες, οδηγώντας τον να αναρωτηθεί αν το μέλλον βρίσκεται στην κυριαρχία ή στη συνεργασία.
Στον πυρήνα της, η ταινία μας ζητά να αναλογιστούμε τι σημαίνει να είσαι πραγματικά ελεύθερος. Είναι η ελευθερία απλώς η απουσία αλυσίδων ή είναι κάτι βαθύτερο, μια κατάσταση του νου που υπερβαίνει τους φυσικούς περιορισμούς; Μέσα από το ταξίδι του Νόα, μας υπενθυμίζεται ότι η αληθινή ελευθερία πηγάζει από μέσα μας, από το θάρρος να αμφισβητήσουμε την επικρατούσα κατάσταση και να χαράξουμε μια πορεία προς ένα καλύτερο μέλλον.
«Το Βασίλειο του Πλανήτη των Πιθήκων» προσπαθεί να γίνει κάτι περισσότερο από μια συναρπαστική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας. Τελικά καταφέρνει να γίνει ένας οδυνηρός προβληματισμός, ανολοκλήρωτος είναι αλήθεια, για τη δύναμη της ενσυναίσθησης, της συμπόνιας και της διαρκούς ελπίδας για έναν κόσμο όπου πίθηκοι και άνθρωποι μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά. Καθώς το ταξίδι του Νόα και της Μέι προχωρά, μένουμε με μια αίσθηση αισιοδοξίας ότι ίσως, παρά το σκοτάδι που μας περιβάλλει, ένα φωτεινότερο αύριο είναι ακόμα εφικτό.
Με φόντο την πολιτική ίντριγκα και την κλιμακούμενη σύγκρουση, το «Βασίλειο του Πλανήτη των Πιθήκων» εξερευνά θέματα εξουσίας, πίστης και τις συνέπειες της ανεξέλεγκτης φιλοδοξίας. Η ταινία εμβαθύνει στην πολυπλοκότητα της ταυτότητας και του ανήκειν, καθώς οι χαρακτήρες παλεύουν για τη θέση τους σε έναν κόσμο όπου τα όρια μεταξύ φίλου και εχθρού είναι θολά και το βάρος της ανακάλυψής τους δυσβάστακτο.
Στην καρδιά του, το «Βασίλειο του Πλανήτη των Πιθήκων» είναι μια ιστορία επιβίωσης και λύτρωσης. Με έντονες σκηνές δράσης, εντυπωσιακά και πειστικά οπτικά εφέ και γοητευτικές ιστορίες, ο σκηνοθέτης Γουές Μπολ προσφέρει ένα κινηματογραφικό θέαμα που συναρπάζει, ενώ παράλληλα αναπτύσσει έναν ενδιαφέροντα προβληματισμό για τη φύση της ανθρωπότητας και το τίμημα της ελευθερίας. Όλα αυτά θα ήταν πιο καλοδιατυπωμένα εάν η ταινία δεν διαρκούσε, χωρίς λόγο, σχεδόν δυόμιση ώρες και η ανάπτυξη των χαρακτήρων ήταν πιο ολοκληρωμένη και συμπαγής.
Το αν η ελευθερία μας ωφελεί ή μας κάνει κακό δεν έχει καμιά σημασία. Είμαστε υποχρεωμένοι να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία ακόμα κι από αυτήν την προσπάθεια και τα αποτελέσματα της κινδυνεύουμε. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας για τον κάθε πολίτη, ζήτημα αυτοσεβασμού να παλεύει για την ελευθερία του.