Ιδού πώς προοδεύει η κοινωνία

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η Αλεξάνδρα Δημοπούλου, σύμβουλος του Δημάρχου Πατρέων στο θέμα των αδέσποτων ζώων, μας διηγήθηκε, μέσω fb, ένα ιδιαίτερο γεγονός:

Δείτε τώρα πώς αλλάζει ο κόσμος και πώς προοδεύει η κοινωνία, όταν είναι σε σημαντικές θέσεις άνθρωποι φωτισμένοι, ενσυνείδητοι, υπεύθυνοι, και με ήθος. Συγκεκριμένα αναφέρομαι στον εξαιρετικό και ξεχωριστό Διοικητή του Β’ Αστυνομικού Τμήματος Πατρών, κ. Χρήστο Αμπτζόπουλο, που αξίζει πολλά περισσότερα από Συγχαρητήρια! Διαχειρίστηκε πολύ αποτελεσματικά την κακοποίηση από ανήλικα παιδιά ενός μωρού γατιού που θα μπορούσε να έχει πεθάνει, και φυσικά πρόλαβε πιθανές επόμενες κακοποιήσεις, καθώς επανειλημμένα είχαν καταγραφεί στο συγκεκριμένο πάρκο κι άλλες κινήσεις εναντίον της ζωής αδέσποτων γατιών! Η βία είναι επικίνδυνη πάντα, και ιδιαίτερα κακός οδηγός όταν αναπτύσσεται σε παρέες ανηλίκων παιδιών, που μπορεί να αρχίζει προς τα ανυπεράσπιστα ζώα αλλά σύντομα επεκτείνεται προς κάθε κατεύθυνση.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν ποτέ θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί καλύτερα! Ήταν πραγματικά δύσκολο για πολλούς λόγους. Και νομίζω τα κατάφερε με όλη την οικογένεια, με όλα τα παιδιά στο πάρκο. Με αυστηρότητα, με εγρήγορση, με πνεύμα σεβασμού στο νόμο αλλά και με ιδιαίτερη ευαισθησία προς το ανυπεράσπιστο ζώο και προς τους ανθρώπους. Το ιδανικό είναι ο έλεγχος και η καταστολή να μπορούν να παίζουν και έναν ρόλο παιδευτικό, για να μπορούμε να ελπίζουμε σε ουσιαστική διόρθωση. Τέτοια Αστυνομία είναι περηφάνια!

Iδού η ιστορία της κακοποίησης:

Ένα ακόμα ταλαιπωρημένο κορμάκι.

ΣΚΑΓΙΟΠΟΥΛΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

Πέρασε πολλά στα χέρια κάποιων παιδιών που τελικά το έρριξαν μέσα σε ένα φρεάτιο ύψους περίπου 3,5 μέτρων.

Κάποιο άλλο παιδί τα μαρτύρησε όλα κι έτσι οι εθελοντές της περιοχής το έσωσαν.

Ειδοποιήθηκε η δικηγόρος μας Elena Arvaniti και το Β’ Αστυνομικό τμήμα και συγκεκριμένα ο Διοικητής Χρήστος Αμτζόπουλος που ανέλαβε και το θέμα των οικογενειών αυτών.

Οικογένειες με πολλά προβλήματα και πολλές ελλείψεις μαζί με την έλλειψη ενσυναίσθησης.

Αν μόνο μπορούσαμε όλοι απλά να καταλάβουμε πως ο πόνος, ο φόβος, η αγωνία για επιβίωση μας ενώνουν, θα ήταν όλα αλλιώς…Οι δυσκολίες μας ενώνουν δε μας χωρίζουν.

Η ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΜΕΙΝΕ

Ένας ηλικιωμένος που το κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του. Όταν μου τον παρέδωσε μου είπε : αν θέλεις το όνομα που τούχα δώσει όσο τον τάιζα είναι ΛΑΚΗΣ .

Στενοχωριόταν που μου τον έδινε, τον κοιτούσε πάλι και πάλι,  αλλά προφανώς λύση δεν είχε.

Στο τέλος είπε «άντε φαίνεται θα περνάς καλά εκεί , άντε» Μούρθε να βάλω τα κλάμματα. Ο Λάκης είναι 730 γραμμάρια. Έφαγε, ήπιε νερό κι έπιασε άκρη ήσυχα. Εννοείται αποπαρασιτώθηκε.

ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΟΛΛΗ ΚΑΛΗ ΥΙΟΘΕΣΊΑ

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.