Μικρή ελεγεία για τη «Μήδεια» της Πάτρας

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

O γνωστός Πατρινός συγγραφέας Βασίλειος Χριστόπουλος έκανε μια εύστοχη ανάρτηση για την περίπτωση της Ρούλας Πισπιρίγκου:

Μικρή ελεγεία για τη «Μήδεια» της Πάτρας Ρούλα Πισπιρίγκου
Αν η Ρ. Π. είναι πράγματι η δολοφόνος της 9χρονης κόρης της και τη θανάτωνε συστηματικά χορηγώντας της υψηλές δόσεις κετονίνης… τότε, πώς και γιατί έφτασε σε αυτό το φρικτό έγκλημα;
Μόνο μια διαταραγμένη ψυχολογικά προσωπικότητα που ζει μέσα σε βαριάς μορφής ψυχώσεις (απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, με παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις) θα μπορούσε να το κάνει. Και αυτό δεν χρειάζεται να μας το πει κάποιος ψυχολόγος.
Λέγεται πως σε μια ειδική περίπτωση ψύχωσης (Σύνδρομο Μινχάουζεν δια αντιπροσώπου -Munchausen syndrome by proxy), ο/η διαταραγμένος/η μέσα από την «φροντίδα» που προσφέρει σε άτομο που έχει υπό την ευθύνη του (παιδί, άτομο με αναπηρία, ηλικιωμένος/η κλπ) τού προκαλεί τεχνητά μια ασθένεια, έναν τραυματισμό ακόμη και το θάνατο. Γιατί; Προκειμένου να κερδίσει το ενδιαφέρον, τη συμπάθεια και τον οίκτο. Αυτά που κάποιος/α (ακόμη και η ίδια η κοινωνία) τού έχει αρνηθεί. Πρόκειται για ένα δυστυχισμένο άτομο που η ασθένειά του ανάγεται στα τραύματα της παιδικής ηλικίας του. Όσο κι αν παγώνει τα συναισθήματά του για να μην υποφέρει, στην πραγματικότητα είναι τραγικά μόνο και αβοήθητο.
Αναρωτιέμαι: Η γειτονιά της, το στενό οικογενειακό της περιβάλλον, πρωτίστως ο σύζυγος, το εργασιακό της περιβάλλον, η αθλητική της κοινότητα και στη συνέχεια, όταν άρχισε η «φροντίδα» του παιδιού μέσα στα νοσοκομεία, οι γιατροί, οι νοσηλευτές και νοσηλεύτριες, όλο το λεγόμενο κοινωνικό κράτος… κανείς δεν αντιλήφθηκε κάτι;
Η θεωρία λέει πως και αυτό κάποιες φορές μπορεί να συμβεί.
Αλλά το πιο πιθανό είναι να κυριάρχησε ο γνωστός «ωχαδελφισμός», το «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα»; Όπως συχνά γίνεται όταν βλέπουμε έναν άστεγο, κάποιον που ψάχνει στα σκουπίδια ή γινόμαστε μάρτυρες ενδοοικογενειακής βίας κλπ.
Και όταν σκάει η βόμβα τότε μόνο η μικρή μας κοινωνία αφυπνίζεται. Όχι για να αναλάβουμε τις ευθύνες μας αλλά για να οδηγήσουμε τον/την δράστη στην πυρά της Ιερής εξέτασης.
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.