«Καταβύθιση στον εαυτό»: Μέχρι την Τρίτη η έκθεση ζωγραφικής της Τίνας Κόντογλη στο Πολύεδρο

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Θερμά υποδέχτηκαν οι φιλότεχνοι της πόλης μας την πατρινή  ζωγράφο Τίνα Κόντογλη και την έκθεσή της στο ΠΟΛΥΕΔΡΟ. Με μεγάλη επισκεψιμότητα και ενδιαφέρον, παλιοί και νέοι φίλοι, έχουν την ευκαιρία να βρεθούν μαζί της και να συζητήσουν για τα έργα της μέχρι και την Τρίτη 12 Απριλίου, όπου και ολοκληρώνεται η πρώτη ατομική της έκθεσή στην Πάτρα.

Η ζωγράφος παρουσιάζει τριάντα ένα έργα, με μικτή τεχνική. Το εισαγωγικό κείμενο  στον κατάλογο της έκθεσης, έχει γράψει η ιστορικός και θεωρητικός τέχνης, Αθηνά Σχινά.

«Προσπαθώντας να προσεγγίσω τις εμφανείς, μα περισσότερο τις αδιαφανείς και  θολές, τις κινησιολογικά ρευστές κι εξπρεσσιονιστικά δυναμικές, τις αποκαθηλωτικά ασαφείς, τις υποβλητικές και τις συνήθως υποκρυπτόμενες «ιστορίες» των προσώπων που ψυχοδυναμικά αποκαλύπτονται στα ζωγραφικά έργα της Τίνας Κόντογλη, μεταβαίνω ανεπίγνωστα κάτω από την ίσαλο γραμμή της εικόνας. Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει πως συνειρμικά μεταφέρομαι στις σελίδες των ημερολογίων που διατηρούν οι ναυτικοί στα καράβια τους, αναφέροντας τα «συμβάντα» στις θαλασσινές τους διαδρομές. Σε εκείνη την περίπτωση, ο χρόνος αποκτά διάνυσμα σχετιζόμενο με την εκάστοτε πλεύση και τα όποια γεγονότα την προσδιορίζουν, πάνω στον «καμβά» των ταλαντώσεων που χαρτογραφούν τα κύματα, σύμφωνα με τις εντάσεις των ανέμων  και τα υπόγεια ρεύματά τους.

Στην ζωγραφική της Τίνας Κόντογλη, η εικαστική επιφάνεια αντανακλά ένα είδος «θαλασσινού» πεδίου ως προς την διεργασία που προηγείται της μορφοποίησης αισθημάτων και διαθέσεων, ρυθμών και κραδασμών, εντυπώσεων κι αντικρυσμάτων, που προκαλούνται στα μύχια της ψυχικής ενδοχώρας των εικονιζομένων. Οι στιγμιοτυπικές απεικονίσεις των προσώπων εμφανίζονται, στα έργα της ενότητας αυτής, με σεισμογραφικό τρόπο θαρρεί κανείς, αποδίδοντας έναν χάρτη αντιστίξεων κι οριακών ισορροπιών. Έναν χάρτη, που εγκολπώνει την γοητεία του αστάθμητου, του απροσδόκητου και του εφήμερου.

Στην προκειμένη περίπτωση, η παραστατικότητα (που μακρινά θυμίζει ένα κλίμα Μπουζιάνη, ενώ σε ορισμένα άλλα έργα τις ιδιαιτερότητες των εσωτερικά δονούμενων χρωμάτων της fauve ζωγραφικής), είναι μια προσωπική κατάκτηση της Τίνας Κόντογλη. Αυτή η παραστατικότητα διακρίνεται στα ύφαλά της για μια μουσικότητα. Είναι φυγοκεντρικά περιστρεφόμενη, υπονομεύοντας κάθε έννοια στατικότητας, ναρκισσισμού κι ασφάλειας. Χαρακτηρίζεται από αλληλεπενεργούμενες συνισταμένες που αφορούν αφενός την χειρονομιακή εικαστική δραστηριότητα, αφετέρου την αποτυπωνόμενη κυκλοφορία της περισκόπευσης κι εμβάθυνσης του βλέμματος. Οι συνισταμένες αυτές, στην συγκεκριμένη ζωγραφική ενότητα, τροφοδοτούνται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και τους υπόγειους ρυθμούς της σιωπηλής επικοινωνίας ανάμεσα στον παρατηρητή και στα παρατηρούμενα πρόσωπα, με επιπρόσθετη την χωροχρονική συνθήκη και το ψυχοδυναμικά εκλυόμενο φως, καθώς αυτό  σκιρτά  μέσα από τις χρωματικές του τονικότητες και τα σχεδιογραφήματα της μορφής.

Οι οργανικά αυξομειούμενες εντάσεις των χρωμάτων δηλώνουν επιπλέον το πεδίο απεικασμάτων της μορφής που την υφολογία της αποκαλύπτει η συνθετότητα των μεικτών υλικών που χρησιμοποιεί με αισθαντικότητα η Τίνα Κόντογλη, φέρνοντάς μας στο προσκήνιο μια μορφή που κάθε φορά γεννιέται εξαρχής και συνεχώς μεταλλάσσεται ή τουλάχιστον περιλαμβάνει εκ προοιμίου τις μεταλλάξεις της, εμφανίζοντας ένα επικοινωνιακά «προ-λογικό» στάδιο, όπως είναι εκείνο μέσα από το οποίο γεννιούνται οι μύθοι, τα αινίγματα και οι ενδογενείς τους κρυμμένες αλήθειες. Οι αλήθειες, που πλανεύουν, καθρεφτιζόμενες στους βυθούς της θάλασσας του υποσυνειδήτου, αλλά και στα περιστασιακά ρεύματα, μα περισσότερο από όλα στα ρεύματα των συγκινησιακά φορτιζόμενων υδάτων που προκαλούνται στην ματιά μας, καθώς το βλέμμα μας ιχνηλατεί και ταυτοχρόνως διακεντά τον ενσυνείδητο κι ασυνείδητο χώρο που επωάζει πρόσωπα και πράγματα στιγμών που διατρέχουν τις σελίδες του βίου.»

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.