Η βραδιά των δώρων και της αναγέννησης

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

H Aλεξάνδρα Δημοπούλου, ανήρτησε στο fb ένα υπέροχο κείμενο, που αξίζει να το διαβάσετε:

Χρόνια Πολλά σε όλους!!!
Λοιπόν διάλεξα αυτή τη βραδιά των Χριστουγέννων – ως βραδιά των δώρων και της αναγέννησης- για να μοιραστώ μαζί σας ένα κείμενο που κρατώ καλά φυλαγμένο μιας και μου έκαναν την τιμή να μου το δώσουν.
Το κείμενο έχει γραφτεί σε μια θλιβερή στιγμή που όμως αναφέρεται σε εκατοντάδες- χιλιάδες χαρές, και κατ’ εμέ αποτελεί από μόνο του μια δυνατή αυθεντική ενότητα διδασκαλίας.
Μοίρασμα, Σεβασμός, Αγάπη, Συνύπαρξη διαφορικών ειδών σε μια οικογένεια.
Το κείμενο είναι του Γ. Ξ., και καθόλου τυχαίο δεν είναι πως πρόκειται για έναν άνθρωπο Σεβαστό, που χαίρει ευρείας εκτίμησης σε κάθε πτυχή της ζωής του.
Ευτυχισμένα Χριστούγεννα! Απολαύστε το :
«Ρίο Σάββατο 12η Ιουνίου 2010
Εντεκάμισι χρόνια, μια ολόκληρη ζωή, έζησε η Μάρσυ η «αιώνια – Δαλματή καλλονή». Κι έγινε, φυσικά, μέλος της οικογένειας, το τρίτο παιδί.
Σήμερα μετά το τελευταίο μας χάδι και το τελευταίο της βλέμμα την «κοίμισαν», προσφέροντάς της ένα αξιοπρεπές και ανώδυνο τέλος. Τον τελευταίο μήνα υπέφερε αρκετά. Όμως αντιμετώπισε την αρρώστια της με θάρρος και αξιοπρέπεια και κράτησε την ομορφιά της μέχρι το τέλος.
Η Μιμ.., η Θεο…, ο Mir…, η Ιόλ.., Ο Γιάν…., η Τα., οι γιαγιές Δώ….και Δή… και ειδικά η Μιμ…. μας που σε μεγάλωσε και σου έμαθε τρόπους και γνώσεις, όπως κάνει και στους μικρούς της μαθητές, σε αποχαιρετούν σήμερα με δάκρυα στα μάτια.
Σκυλίτσα με προσωπικότητα και άποψη, σκυλίτσα με υπερηφάνεια, σκυλίτσα εξουσιαστική, έξυπνη, τρυφερή, σκυλίτσα διαφορετική, μοναδική, λατρεμένη.
Από την πρώτη μέρα που ήρθες στον κόσμο σκεφτήκαμε ότι η συμβίωση μαζί σου ίσως να μην ήταν εύκολη.
Ήθελες τους δικούς σου κανόνες τις δικές σου απαιτήσεις και όρια και η πάλη μας αυτή κράτησε εντεκάμισι χρόνια, κάνοντάς μας πολλές φορές να αναρωτιόμαστε και να απορούμε «τι σκύλος είσαι εσύ » ? γιατί να σου λείπει η μιλιά ?.
Έβγαινες έξω όταν και όποτε εσύ ήθελες. Διάλεγες να κάνεις βόλτα στον κήπο και έσκαβες λαγούμια όταν σε αφήναμε μονάχη σου να φυλάς το σπίτι. Στη βροχή και στις αστραπές δεν φοβόσουνα ούτε και στις στρακαστρούκες το Πάσχα και αντιμετώπιζες γενναία τους όποιους ξένους και μας προστάτευες.
Νικημένο μας ξεφτέρι αλήθεια με τι ταχύτητα άρπαζες στον αέρα τα σπουργίτια και τα παράχωνες να τα κρύψεις στο χώμα.
Χαϊδευόσουν και έκανες αγάπες σε όλους μας και ποτέ δεν σου έλειπε το κέφι. Είναι άπειρες οι φορές που έχωνες τη μουσούδα σου αρπάζοντάς μου το χέρι, κουνώντας εσύ το κεφάλι σου, απαιτώντας το χάδι ή παίζοντας κρυφτό με τη μεγάλη σου αγάπη τη Μι….. Ξενοκοιμόσουν όταν και όπου εσύ ήθελες και στους καναπέδες στα κρυφά. Ή πάλι όταν στα μουλωχτά βρισκόσουν μέσα στα σκεπάσματα του κρεβατιού της Μι….. Αξέχαστη η εικόνα της Μι… να διαβάζει στο γραφείο της και η Μάρσυ με το κεφάλι της στο τραπέζι δίπλα στα τετράδια. Παιδί και σκυλί τι απίθανη εικόνα τι τέλεια συνύπαρξη !!
Διεκδικούσες να ορίσεις εσύ τη ζωή μας κι όχι εμείς τη δική σου. Πήρες πολλή αγάπη, χάδια και φροντίδα. Απόλαυσες όμως μέχρι το μεδούλι σου ότι έγινες το πέμπτο ισότιμο μέλος της οικογένειάς μας. Καθισμένη στο κρεβάτι ή δίπλα στο γραφείο της Μι…, παρακολουθούσες και ζούσες τη ζωή των κοριτσιών μας. Με υποδεχόσουν με τρελές χαρές όταν γυρίζαμε από ταξίδι, έπεφτες σε βαθειά θλίψη για πολλές ημέρες όταν φεύγαμε και έβλεπες βαλίτζες.
Τελείωσες γυμνάσιο, λύκειο, έδωσες πανελλήνιες, είχες τις αγωνίες των αποτελεσμάτων, πέτυχες, σπούδασες, αποφοίτησες από το πανεπιστήμιο, συνέχισες για master και διδακτορικά, έζησες πάρτι, παρέες, φιλίες, τους πρώτους έρωτες, τις απογοητεύσεις, πάντα εκεί να παρατηρείς, να μιλάς, να συντροφεύεις. Είχες για όλα άποψη και είχες βρει τους τρόπους να την επικοινωνείς με σαφήνεια.
Μας στάθηκες στις χαρές, στις λύπες και στις αγωνίες μας. Χόρευες κλακέτες με τα νύχια σου όταν ένιωθες τη χαρά στο σπίτι. Υποδεχόσουν συγγενείς και φίλους πιο θερμά και από εμάς. Όταν αρρώσταινε κάποιος στην οικογένεια το ήξερες καλά και δεν έφευγες στιγμή από δίπλα τους, αλλά πραγματικά έδινες κουράγιο με την παρουσία σου.
Μας ανησύχησες με τις μικροαρρώστιες σου. Πάντα πάθαινες τα πιο περίεργα και παράξενα πράγματα, λες κι ήθελες να ελέγχεις και να επιβεβαιώνεις την αγάπη και τη φροντίδα μας.
Από τότε που η Θεο…. και η Μι…. ζουν πια αλλού, και με την απουσία της Τα…. στα ατέλειωτα ταξίδια της, μείναμε οι δυο μας. Κατάλαβες την αλλαγή κι έγινες πιο διεκδικητική, πιο απαιτητική. Ίσως είχες γεράσει και ήθελες να πάρεις ακόμα περισσότερα πριν φύγεις.
Πήρες πολλές αγάπες και χαρές από όλους μας, αλλά εμείς πήραμε πολλά περισσότερα από σένα, να το ξέρεις. Θα μας λείψεις. Παίρνεις μαζί σου ένα μεγάλο κομμάτι εντεκάμισι χρόνων ζωής μας.
Όμως η παρουσία σου σε όλες τις οικογενειακές φωτογραφίες που πόζαρες με καμάρι θα είναι η αιώνια θύμηση. Να ξέρεις όμως ότι είμαστε ευτυχισμένοι και υπερήφανοι που υιοθετήσαμε εσένα και θα χαμογελάμε πάντα, όποτε έρχεσαι στη σκέψη μας. Η ανάμνησή σου θα μας γεμίζει γλυκιά ζεστασιά και θα μας διδάσκει την έννοια του «πιστού και ανιδιοτελή φίλου».
Αντίο Μάρσυ
Γ.Ξ.»
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.