Μια μέρα…

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ιδού μια… μέρα της Αλεξάνδρας Δημοπούλου (ΙΤΥΕ πανεπιστήμιο Πατρών, σύμβουλος του Δημάρχου Πατρέων για το θέμα των αδέσποτων ζώων), την οποία περιέγραψε λεπτομερειακώς, με ανάρτησή της στο fb:

Ξύπνησα με την τσιριδούλα της Σαριτέ που ήθελε να βγει στον κήπο. Νύσταζα αφόρητα. . Έτρεξα ν ανοίξω. Συγχρόνως ονειρευόμουν πως θα γυρίσω στο κρεββάτι να κοιμηθώ ακόμα μισή ώρα. Μέχρι να γυρίσω στο δωμάτιο κατάλαβα πως αυτό ήταν ανέφικτο. Άρχισα να ταΐζω όλα τα πλασματάκια σπίτι. Να καθαρίζω γρήγορα, να βάλω πλυντήριο τα ρούχα μου. Ξεκίνησα να μεταφράζω ένα εξαιρετικό δημοσίευμα από μια έρευνα που μου έκλεψε την καρδιά. Με πήρε τηλ εκείνη η γιαγιάκα από το Καστρίτσι να με ρωτήσει αν θα πάω σούπερ μάρκετ για να ψωνίσω και κάτι δικό της. Είπα ναι. Πήγα να φτιάξω μια πορτοκαλάδα. Με πήραν τηλέφωνο από 2 ραδιοφωνικούς για το συμβάν με τα πολλά σκυλιά. Άφησα την πορτοκαλάδα δεν προλάβαινα. Μετά έτρεξα στο σούπερ μάρκετ να ψωνίσω για τη γιαγιά και τον πατέρα μου. Στο δρόμο με πήρε στο τηλ μια γυναίκα για ένα σκυλί που έχασαν κι ήθελε να ενημερώσω γιατί δεν έχει fb. Μίλησα με την κτηνίατρο για την άρρωστη σκυλίτσα. Άσχημα νέα. Μίλησα αρκετές φορές μαζί της κι αυτή προσπαθούσε, μα αδιέξοδο. Ένιωσα πανικό. Είπα «Άντα πρέπει να είσαι συγκροτημένη». Μπήκα γρήγορα στα μειλς της ΠΦΠΟ να δω επείγοντα. Μελέτησα κάποια στοιχεία για τη γούνα, είδα 2 βίντεο και προχώρησα μια επείγουσα επιστολή. Έπρεπε να πάρω τροφή για τις γάτες. Μα είχαμε συνάντηση με την πολύτιμη ομάδα για να οργανώσουμε διάφορα για την καινούργια δομή του Δήμου μας. Δεν πρόλαβα να πάρω τροφές από το πετ. Είπα θα πάρω λίγες μετά από το σούπερ μάρκετ. Με πήραν τηλ κάποιοι φοιτητές να με ενημερώσουν για μια σκυλίτσα στο Πανεπιστήμιο. Με πήρε η κυρά Ανδριάνα να μου πει κάτι για τα κουτάβια που μεγαλώνει με το μπιμπερό. Με κάλεσε η κοπέλα για τη στείρωση της σκυλίτσας από το νοσοκομείο. Πήγα στη συνάντηση. Όταν τελείωσε είπα οκ θα τρέξω γρήγορα στον πατέρα μου. Στο δρόμο είχα μην από την κτηνίατρο. Αυτή με υπομονή. Εγώ θυμήθηκα πάλι ο πανικός κι η διάθεση στα τάρταρα. Μα συνέχισα ήρεμη. Πήγα στον πατέρα μου με τύψεις γιατί είχα αργήσει. Καθόμουν δίπλα του, του μιλούσα τον βοήθησα να φάει, με ρώτησε αν θέλω να πάμε μαζί αύριο εκκλησία στο μοναστήρι κι είπα κάπως απότομα όχι γιατί δεν ήθελα να προσθέσω ούτε την ελάχιστη έγνοια. «Καλά»μου είπε πολύ γλυκά «δεν πειράζει, άλλη φορά «. Ένιωσα άσχημα. Έπειτα άρχισα να φτιάχνω το πρόγραμμα για αύριο. Είδα πως πρέπει να μιλήσω με πολλά άτομα για διάφορα θέματα κι ένιωσα πάλι πανικό γιατί το μόνο που ήθελα ήταν να μείνω μόνη. Το προσπέρασα. Με κάλεσαν για ένα σοβαρό φιλοζωικό θέμα στην Αθήνα.Μίλησα με την Ελίζα για το σκυλο τον Άγγελο στα γρήγορα. Πνιγμένη κι αυτή. Είδα μην της Έλενας και θυμήθηκα πως πρέπει να συνεννοηθώ για την παράσταση πολιτικής αγωγής. Ξαφνικά άκουσα τον πατέρα μου δίπλα μου να μου λέει «σε πήρε ο ύπνος?» Ναι για 2 λεπτά μάλλον. Σηκώθηκα προσποιηθηκα πως ήμουν κεφάτη μια χαρά. Βοήθησα το μπαμπά μου να ξαπλώσει και περιμένω να γυρίσει η αδερφή μου για να πάω σπίτι μου. Και μου φαίνονται όλα τόσο βουνό. Λυπάμαι για τη σκυλίτσα στο κτηνιατρείο. Δύσκολο το αύριο. Θα είμαι πολύ κατσούφα όταν συναντήσω τα δικά μου ζωάκια αργότερα. Θέλω τόσο να κοιμηθώ, ατελείωτα, μα το πρωί πρέπει να τρέξω να παραλάβω τη νεκρή σκυλίτσα, να βρω τον πολύτιμο Σωτήρη για να την ενταφιασουμε, και να συνεχίσουν όλα τα άλλα τα οποία τρέχουν αδιαφορώντας αν εγώ ικετεύω για έναν πιο αργό ρυθμό.
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.