Με το Μίκη στα 1962

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ανδρέας Φούρας με αφορμή το θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη, ανήρτησε στο fb μια ανάμνησή του, ιστορικού χαρακτήρα:

1962 Γενάρης . Πρώτη φορά στην Αθήνα. Με πήρε μαζί του ο αδελφός μου ο ΜΙΧΑΛΗΣ φοιτητής στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς. Δραστήριο στέλεχος της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου ο αδερφός μου κάθε μέρα με παίρνει μαζί του στα γραφεία της ΟΝΕΚ  Έχουν προηγηθεί οι εκλογές βίας και νοθείας του 1961. Ο εορτασμός των Φώτων και ο Αγιασμός των υδάτων στον Πειραιά είναι μια μεγάλη ευκαιρία για λαική διαμαρτυρία δεδομένου ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου θα ηγηθεί βουλευτών της Ε .Κ. στον Πειραιά στον αγιασμό Γίνεται μεγάλη κινητοποίηση. Χιλιάδες λαού έχουν κατακλείσει το λιμάνι. Τα αντικυβερνητικά συνθήματα μετατρέπουν μια θρησκευτική γιορτή σε παλλαϊκή διαμαρτυρία. Μεγάλα μπλοκ της ΕΔΑ καταφτάνουν και δίνουν ακόμη πιο μαχητικό παλμό στην συγκέντρωση. Στο μπλοκ της ΕΔΑ ξεχωρίζει
ένας λεβεντόκορμος άνδρας. Είναι ο Μίκης. Τον βλέπω από κοντά πρώτη φορά. Δεν περνάει πολύ ώρα και η αστυνομία χτυπάει. Πανικόβλητος [δεν ήμουν ούτε 16άρης] βρίσκομαι μέσα στο μπλοκ της ΕΔΑ .Ο Μίκης συγκεντρώνει την μανία της αστυνομίας Καταλασπωμένο και μέσα στα αίματα τον διασώζουν Εδαΐτες. Όταν ως νομάρχης του Πειραιά τον κάλεσα και φάγαμε μαζί στο λιμανάκι στο Κερατσίνι του διηγήθηκα το περιστατικό μου είπε πώς εκείνη τη μέρα έγραψε 8 τραγούδια’ την Ρωμιοσύνη. Τα τελευταία χρόνια δεν είχα ευκαιρία να τον συναντήσω. Κάποιο βράδυ όμως τρώγαμε στο Μάνεσι με καλούς φίλους. Τον Δημήτρη Παπαχρήστο τον Αντρέα Μαζαράκη τον Απόστολο Φάκο τον Πράχτορα τον Κακαβά τον Καραπατάκη και αλλους που δεν θυμάμαι Τραγουδάμε ..τι άλλο από Θεοδωράκη. η ώρα
εχει πάει 4 πρωινή και ενώ συνεχίζουμε ξαφνικά μια κοπέλα της παρέας η Λαοκρατία μου δίνει το τηλέφωνο. Σε θέλει ο Μίκης μου λέει. Σκέπτομαι πως μέθυσε η Λαοκρατία. Λέω εμπρός και κατάπληκτος ακούω την φωνή του Μίκη. Ψελλίζω ένα συγνώμη για την ώρα και παίρνω την απάντηση. Τους άλλους τους συγχωρώ γιατί γλεντάνε με τα τραγούδια μου, όσο περίμενε είχε ακούσει να τραγουδάμε, και εσένα …γιατί ήσουν στον Πειραιά το 62. Το θυμόταν. Αθάνατε Μέγιστε. Δια βίου μαζί μας.
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.