Έζησα δίπλα σε κάποιους μαχητές…

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ένα ιδιαίτερο κείμενο, εν είδει αναδρομής, σε μια απίστευτη προσπάθεια διάσωσης αδέσποτων ζώων κι όχι μόνον, έκανε στον προσωπικό της λογαριασμό στο fb η Αλεξάνδρα Δημοπούλου (ΙΟΤΥΕ πανεπιστήμιο Πατρών, σύμβουλος του Δημάρχου Πατρέων στο θέμα των αδέσποτων), η οποία αξίζει να διαβαστεί:

Κάποτε στην Πάτρα
Έζησα δίπλα σε κάποιους μαχητές
Δε θέλαμε σπουδαία πράγματα
Μόνο ν’ αλλάξουμε το «κανονικό»
Φωνάζαμε πως και οι μη ανθρώπινοι ζωντανοί πονούν
Πως τη ζωή τη θέλουν όλοι
Και τρέχαμε σαν τους τρελούς να σώσουμε
Μηνύματα, τηλέφωνα, ξενύχτια, αστυνομίες, δικαστήρια
Φιλοξενίες, υιοθεσίες, ταξίδια χωρίς ανάσα
Χαιρόμαστε μόνο βιαστικά
Ερωτευόμαστε πάλι βιαστικά
Κοιμόμαστε για λίγο
Ξεχνούσαμε τα σπίτια μας
Ακτιβιζόμαστε σίγουροι και με πάθος πως όλοι θα γίνουν βίγκαν
Κάποιες φορές τσακωνόμαστε
Μα μόλις ξεσπούσε περιστατικό αδέρφια πάλι
Είχαμε κι έναν δυο «πειραγμένους»
Κανείς δεν έδινε σημασία
Ήμασταν πάντα άφραγκοι
για να δώσουμε γι αυτούς που δεν χωρούσαν στον προϋπολογισμό του κράτους
Κάποιες φορές δανειζόμαστε μεταξύ μας τροφές και χαρίζαμε στειρώσεις
Οι κτηνίατροι μαζί μας ήταν, κι ήμασταν τυχεροί, είχαμε και ξενύχτηδες και σπουδαίους
Κι όταν έσκαγε ορθοπεδικό έβγαιναν εκείνοι οι έρανοι, α ρε Τζούλια
Λέγαμε «αύριο θα κλείσω το τηλ στη δουλειά»
Μα ποτέ δεν έγινε
Σε όποιο περιστατικό τους τρελούς καλούσαν «εμάς»
Κάποιες φορές πιστέψαμε πως θα λυθεί το πρόβλημα
Οι Δήμοι, το κράτος, οι νόμοι…
Μα στην ουσία ήμασταν εμείς εκεί
για να λύσουμε το πρόβλημα των Δήμων, του κράτους, των νόμων
Είχαμε και δικηγόρο, την καλύτερη του κόσμου,
την Έλενα με όλα τα Ε
Είχαμε και δημοσιογράφους, ένας ο λατρεμένος, ο Δημήτρης
Και μάγισσα των ζωντανών είχαμε, την Ελένη, νομίζω η μισή μη ανθρώπινη, πιστή βοηθός η Γιούλη με φωτοστέφανο υπομονής
Είχαμε και νεκροθαύτες
Έλεγα «ξέρεις, εδώ που φτάσαμε ποτέ δεν θα προλάβουμε να συνέρθουμε στη ζωή μας»
Η Ελίζα είχε αντίρρηση γιατί ήταν πιο δυνατή
Φωτογραφίσεις ατελείωτες στον ήλιο στη βροχή των μοντέλων προς υιοθεσία, Ιωάννα και Μαρία
Χαμός και τρέξιμο με τις πυζάμες, Θεοφανοπούλου
Κι ένας να εκλογικεύει την τρέλα μας, και να κάνει μπάνια τα μωρά, η Σέβη
Ο Γιώργος ο ψύχραιμος με τα πιο ωραία νέα
Κι η Μαργαρίτα πάντα ευγενική
Ο Διαμαντάκος η έξυπνη δύναμη
Η Βίκυ, απορία, σαν ηλεκτρόνιο μ’ ένα αυτοκίνητο μόνιμα φορτωμένο σωζόμενους
Ο Στέφανος ειδικός στους απεγκλωβισμούς
Η Δώρα με τα φοβικά και τα αγρίμια
Κι εκεί προστέθηκε η Γιωργία που τα εξημέρωνε
Η Αναστασία επιβλητική και με φευγάτο χιούμορ
Η Μαριλού και συν αυτώ, η Μαριλύζ,
Η Σόφη κι ο Χάρης στα δικαστήρια «κατάδικοι»
Η Αριστέα κι η Μαριζούλα, οι ειδικές δυνάμεις του Ρίου
Ο κος Αποστόλης, οπισθοφυλακή
Η Αγγελικούλα με τις γάτες και τις πάπιες , η Κωνσταντίνα με το ήρεμο βλέμμα
Κι η Άννα Μαρία, Ιστορία στις δύσκολες επεμβάσεις πάντα σιωπηλά, πώς δε την τουφέκισαν
Προστέθηκε κι η Ζάνα με τα άλογα, άσε τα κουτάβια στρατός
Ο Ανδρέας και η Λίτσα, τι στήριγμα Θεέ, με τα πιο περιφρονημένα προβατάκια και κατσικάκια , μεταφορά στη μεταφορά μη τα σφάξουν
Ο Λεωνίδας, ο Πάνος, η σταθερή δύναμη των βουνών
Κι άλλους θυμάμαι
Κι επίσης θυμάμαι πως όλα ήταν πολύ χειρότερα
Τόσο που δεν θέλω να τα απεικονίσω εδώ
Παρά μόνο την αγάπη μου για τις ιδέες και τους αγώνες μας
Και τη στενοχώρια μου για τις φορές που έβριζα από τα νεύρα μου
Μα τους αγαπώ γιατί μαζί κατακτήσαμε τόσα
…………………………………………,
Ίσως αυτά να γράφω όταν πια γεράσω για τα καλά
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.