Ο ευαίσθητος Γιώργος Τσιρώνης

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

O γνωστός Πατρινός συγγραφέας Βασίλειος Χριστόπουλος

έκανε μια ιδιαίτερη ανάρτηση για τον πρόωρο χαμό του αγαπητή Εισαγγελέα Εφετών Πάτρας Γιώργου Τσιρώνη, που έφυγε πρόωρα και άδοξα από τη ζωή:
Την Τετάρτη 15/9/21 κηδεύεται στον Άγιο Ανδρέα (ώρα 11 το πρωί) ο τρυφερός ποιητής Γιώργος Τσιρώνης.
Ο άνθρωπος με τα ευαίσθητα γαλανά μάτια που ήταν πάντα έτοιμα να υγρανθούν, ακόμη και να βουρκώσουν, μπροστά στον ανθρώπινο πόνο.
Α,… ήταν και γνωστός εισαγγελέας εφετών….
Πρέπει να ήταν από τους ξεχωριστούς να μην πω τους μοναδικούς. Έτσι πιστεύω χωρίς να ανήκω στο δικαστικό και νομικό κόσμο.
Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα δίκαζε:
Ένα νέο παιδί μπλεγμένο στα ναρκωτικά, έναν παραβατικό άστεγο, έναν Ρομά, έναν πρόσφυγα χωρίς νόμιμα χαρτιά.
Ο Γιώργος Τσιρώνης τον Απρίλη υπέστη πνευμονική εμβολή, δύο βδομάδες μετά τον εμβολιασμό του με τη δεύτερη δόση της AstraZeneca. Εν συνεχεία η κατάστασή του επιδεινώθηκε και έπεσε σε κώμα.
Είχε εκδώσει δυο ποιητικά βιβλία, αλλά είχε έτοιμα για έκδοση εκατοντάδες ποιήματα. Τα δούλευε, όμως, ξανά και ξανά, κυνηγώντας την ακρίβεια της αίσθησης εκείνης της φευγαλέας του έμπνευσης. Τα είχε πάντα μαζί του και τα μοίραζε σε φίλους.
Από τα δύο βιβλία του, «Αφιερώσεις» (εκδόσεις Πολύεδρο, 2009) και «Κι όμως η ποίηση» (Γαβριηλίδης, 2010), ένα μικρό ανθολόγιο στη μνήμη του:
Ζωή, μάννα γλυκειά
Η θάλασσα
Μπροστά στο καφενείο
Βουλιάζουνε
οι γέροντες στις ψάθες,
χωνεύουνε τα χρόνια τους.
Σκέτος καφές
τα όνειρά τους.
…..
Η πίκρα
κάθεται στα σωθικά τους.
Το θάνατο
με μια εφημερίδα
ξεγελούν.
Οι γέροντες στα καφενεία,
τους γέρους
υποδύονται.
Λατρεύουν τη ζωή.
Που τα’ αργοπορημένα της παιδιά
ακόμη τα χαϊδεύει.
Οδύνη
Στα σωθικά σου
ο Κόσμος
μια πληγή.
Κι η πίκρα
μια μπουκιά
θανάτου.
Πρόχειρη γάζα
η ζωή
και ολοένα σώνεται.
……
Κι όλο ψευτοκαπνίζουμε
τη γόπα
της ελπίδας.
Και μόνο
τούτη τη γη
γνωρίζουμε…
Καρτερία
Ένα δέντρο
που λυγάει
στον άγριο άνεμο
δε σπάει.
Η καρδιά
που συγχωρεί
δε γερνάει.
Στον ίδιο
γρήγορο τροχό
η λύπη
κι η χαρά.
Η ραπτομηχανή
Της ραπτομηχανής
το θόρυβο ακούω.
Γοργά
το νήμα πλέκει.
Όπως γοργά
κυλά η ζωή,
γι αυτήν
που το κεφάλι
έχει σκυμμένο,
στο μέτρο πού ‘ραψε
η ανάγκη της ζωής της.
Ράχη κυρτή
και πόδια πονεμένα.
Ευλογημένα χέρια
που κεντούν
των άλλων τη χαρά.
Κι όμως η ποίηση
Κι όμως η ποίηση
δεν είναι αυτό
που φυλακίζουμε
στο άσπρο χαρτί.
Που βαλσαμώνουμε
σ’ ένα βιβλίο.
Δεν είναι η ποίηση
οι λέξεις
που έκαναν φτερά
μες τη σιωπή
και ίπτανται.
………….
Οι αέρηδες
που των βιβλίων
ξέρουνε τις σελίδες
να γυρνούν
δεν είναι.
Ποίηση είναι η ζωή
που ονειρευόμαστε
ότι ζούμε.
Τα μικρά
Κι αν είμαστε
κάποιου θεού
το όνειρο;
Νύχτα. Σπασμένη η πλαγιά
απ΄ των σπιτιών
τα μικρά φώτα.
Όμορφη γη,
για σένα απόψε
κάποιος κλαίει.
Χρόνια μετά
και τ’ άσχημα αγαπάμε.
Νοσταλγία.
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.