Εμβαθύνοντας…

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ο γνωστός Πατρινός συγγραφέας Βασίλειος Χριστόπουλος έκανε μια εξαιρετική ανάρτηση στο fb, η οποία αξίζει να διαβαστεί έως τέλους:

Ιστορίες του FB (3): To FB, μικρογραφία της κοινωνίας
Διάβασα προ ημερών την ανάρτηση του φίλου Stavros Koubias που αποφαίνεται:
«Ο δημιουργικός διάλογος, ιδιαίτερα για τα σημαντικά θέματα, έχει εν πολλοίς καταργηθεί και αντικατασταθεί από μονολόγους και «κραυγές».
….. δυστυχώς αυτά τα τελευταία χρόνια υποβόσκει ένα συνεχώς διογκούμενο, καταστροφικό κλίμα διχασμού και «ανθρωποφαγίας», η βάναυση και σκόπιμη ενοχοποίηση της «άλλης» άποψης αντί της καλόπιστης δημιουργικής κριτικής της, ο ανορθολογισμός, η σκόπιμη διαστρέβλωση θέσεων και ο λαϊκισμός, χωρίς να παραγνωρίζω ορισμένα θετικά σημάδια στον ορίζοντα».
Η ανάρτηση του φίλου (στο μιντιακό FB και στην πραγματική ζωή) με προβλημάτισε. Νωρίτερα κι άλλοι φίλοι είχαν εκφράσει παρόμοια απογοήτευση.
Αναφέρομαι σε ανθρώπους που είναι προσανατολισμένοι σε σοβαρές πολιτικές παρεμβάσεις με κριτική άποψη και όχι στα πιο απολίτικα θέματα ανταλλαγής κοινωνικών σχέσεων, φυσιολατρίας, επικήδειων, ακόμη και τέχνης,
Το ανησυχητικό είναι η ακροτελεύτια συνήθως δήλωσή τους, πως εγκαταλείπουν ή αποχωρούν από το FB.
Πολλές φορές έχω αισθανθεί κι εγώ απογοήτευση από την αντίδραση που προκαλούν κάποιες αναρτήσεις μου. Για να είμαι ειλικρινής δεν με ενοχλεί τόσο η σκόπιμη διαστρέβλωση για μια πιο εύκολη πολεμική. Αυτό δείχνει ότι η παρέμβασή μου προκάλεσε αντιδράσεις, ότι διαβάστηκε και ερέθισε. Με απογοητεύει η αποσιώπηση, η έλλειψη κάθε ανταπόκρισης. Μιας ανταπόκριση που ίσως κάθε φορά προσδοκούσα.
Γιατί η απογοήτευση συνδέεται με τις προσδοκίες που έχουμε καλλιεργήσει (κατ’ αρχήν για like και θετικά σχόλια), αφού οι επισκέψεις ή αναγνώσεις δεν μετριούνται.
Οι προσδοκίες δημιουργούνται από πολλούς παράγοντες: Κυρίως από την εικόνα που έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι για τον εαυτόν μας, μέσα από τον ιδιαίτερο επαγγελματικό μας χώρο. Για να μιλήσω προσωπικά, προφανώς σε μια παρουσίαση βιβλίου μου, που απευθύνομαι σε ένα δικό μου ακροατήριο, σε ότι λέω έχω μια υψηλή αποδοχή.
Στο FB… όχι, δεν μπορεί να είναι έτσι. Το FB είναι μια μικρογραφία της συνολικής κοινωνίας. Και η πλειοψηφία της κοινωνίας είναι πολιτικά κατασταλαγμένη, ιδεολογικά προσανατολισμένη ή και προκατειλημμένη. Ναι υπάρχει μια πόλωση. Κάπως έτσι λειτουργούν και οι μικρο-κοινωνίες του FB. Και μέσα στους φίλους μας έρχεται ο αλγόριθμος ο οποίος μετρώντας προηγούμενες συμπάθειες και επικοινωνίες, περιορίζει ακόμη περισσότερο τις επισκέψεις μας.
Σίγουρα τελευταία εμφανίστηκαν και άλλοι φίλτρα, κυβερνητικά και πολιτικά, που επιβάλλουν επί πλέον περιορισμούς (περιορίζουν τη διάρκεια κυκλοφορίας μιας ανάρτησης, ή και την απαγορεύουν αν δεν είναι αρεστή).
Πόλωση, λοιπόν, αλγόριθμος του FB, κυβερνητικοί περιορισμοί, όλα αυτά περιορίζουν το ακροατήριό μας, συρρικνώνουν τον αναμενόμενο διάλογο.
Ένα άλλο θέμα, στο οποίο έχει δίκιο ο φίλος S.K., είναι οι κατά καιρούς συνθήκες «ανθρωποφαγίας». Η απόσταση και η ανωνυμία δημιουργούν μια τέτοια «ελευθερία» έκφρασης που πολλές φορές καταλήγει σε τάσεις «ανθρωποφαγίας».
Όμως δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι μέσα από τα social media διαδόθηκαν αστραπιαία μια σειρά από γεγονότα, που τα χρυσοπληρωμένα ΜΜΕ αποσιώπησαν ή προσπάθησαν να εξωραΐσουν.
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι η σημερινή κυβέρνηση δια στόματος πρωθυπουργού έχει δείξει πόσο πολύ φοβάται το FB: Να θυμίσουμε τι είπε o πρωθυπουργός το Φλεβάρη του 2021 στη βουλή: «…τα social media…., στην ουσία αναπαράγουν και επιβραβεύουν τις όποιες απόψεις μπορεί ήδη να έχουν οι νέοι. Δημιουργούν στεγανά έντασης…. όπου ανατροφοδοτούνται τα στερεότυπα…. και αυτό είναι κακό για τη δημοκρατία μας…». Κατά τον πρωθυπουργό, λοιπόν, η πολυφωνία του FB κάνει κακό στη δημοκρατία μας, ενώ η μονοφωνία των ΜΜΕ μας οφελεί.
Κατά τη γνώμη μου, παρά τα μειονεκτήματα και τα προβλήματα, στις σημερινές συνθήκες, τα social media αποτελούν «πυλώνες της δημοκρατίας». Γιατί υποκαθιστούν τα ανύπαρκτα ή μονοφωνικά ΜΜΕ. Αποτελούν τα μοναδικά μέσα διάδοσης των πραγματικών ειδήσεων˙ εκείνων που η κυβέρνηση έχει συμφέρον να αποκρύβει.
Επί πλέον δίνουν το δικαίωμα στον καθένα να εισέλθει στο «δημόσιο χώρο» και να μπορέσει να «αφηγηθεί την προσωπική του ιστορία» (για να θυμηθούμε και το περίφημο Vita Activa – H ανθρώπινη κατάσταση, της Χάνα Άρεντ).
Άλλωστε και ο φίλος S. K., ταυτόχρονα με τις απαισιόδοξες εκτιμήσεις δηλώνει «….χωρίς να παραγνωρίζω ορισμένα θετικά σημάδια στον ορίζοντα».
Να μην τα παραγνωρίζουμε, φίλε SK, και κυρίως να μην τα υποτιμούμε.
«Πράττουμε για να καταστήσουμε φανερή τη λαθραία ύπαρξή μας. Αφηγούμεθα τις πράξεις και τις απόψεις μας για να καταστήσουμε δημόσια την ύπαρξή μας».
(Χάνα Άρεντ)
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.