Τίποτα δεν είναι αιώνιο

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +
Ο καλός πατρινός δημοσιογράφος Χριστόδουλος Αθανασάτος, που ζει και εργάζεται εδώ και χρόνια στις ΗΠΑ, έκανε μια άκρως διδακτική ανάρτηση στο fb, εξιστορώντας τη δική του, μακρά φοιτητική διαδρομή:
Σήμερα διορθώθηκε – και τυπικά – ένα μεγάλο λάθος που έκανα πριν από 17 χρόνια. Ήταν η περίοδος που επαναπαύθηκα στην προοπτική μιας επαγγελματικής σταδιοδρομίας που μόλις είχε ξεκινήσει και επί της ουσίας παράτησα το υπόλοιπο των σπουδών στην Φιλολογία Πάτρας.
Η αδυναμία συνδυασμού ενός πρωινού ωραρίου και λίγης παραπάνω επιμονής στο διάβασμα, έστω και τρεις φορές το χρόνο, οδήγησαν σε αυτό το ‘δεν βαριέσαι, κάποια στιγμή θα τα περάσουμε’, με αποτέλεσμα η κατάσταση να ξεφύγει σε σημείο που έμοιαζε μη αναστρέψιμη: Το καλοκαίρι του 2005, όταν κανονικά θα έπρεπε να είμαι στην θέση που ήμουν σήμερα, χρωστούσα 24 μαθήματα. Όταν, με τα χρόνια, άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι το πτυχίο – και πόσο λάθος να το πετάξω στα σκουπίδια – οι συνεργασίες και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις ήταν τέτοιες που όντως δεν επέτρεπαν να ασχοληθώ σοβαρά.
Την διετία 2011 – 2012, αξιοποιώντας τα μειωμένα ωράρια, ένεκα της κρίσης, πέρασα 11 μαθήματα, μέχρι να πάρω την απόφαση να φύγω για την Αμερική. Μετά, με βάση και τις άδειες που είχα – και όπως τις αξιοποιούσα – η συμμετοχή στις εξεταστικές ήταν, ρεαλιστικά, δύσκολη. Είχα συμβιβαστεί με την ιδέα ότι μάλλον θα έμενα αιώνιος φοιτητής και πιθανώς να διαγραφώ όταν το νέο σύστημα εφαρμοστεί. Με 13 μαθήματα στην πλάτη και 25 μέρες τον χρόνο στην Ελλάδα, δεν γινόταν.
Το “plot twist” ήρθε από το πουθενά, πέρυσι τον Ιούνιο, όταν, χάρη σε μια τυχαία δημοσίευση στο γκρουπ της σχολής, πληροφορήθηκα ότι οι εξετάσεις δίνονται εξ αποστάσεως. Επικοινώνησα με την Σχολή, μελέτησα τον Οδηγό Σπουδών και έκανα ένα πλάνο αποφοίτησης, με προσεκτική επιλογή μαθημάτων που έκαναν τον στόχο κάπως πιο βατό. Όπερ και εγένετο, ένα χρόνο μετά.
Εάν το μακρινό 2001 μου έλεγε κάποιος ότι θα δίνω τα τελευταία μαθήματα από ένα σπίτι στην Αστόρια, στις 2 και τις 3 τα ξημερώματα – λόγω διαφοράς ώρας – και εν μέσω πανδημίας, θα μιλούσα για σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Έτσι θα χαρακτήριζα, βέβαια, και το ενδεχόμενο να αποφοιτήσω, εάν το συζητούσαμε πέρυσι τον Μάιο. Αλλά, εδώ που τα λέμε, σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας δεν έχει μπει η ιδια η ζωή μας εδώ και ενάμιση χρόνο;
Συμβουλή στους νεότερους: Η δική μου προσέγγιση δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση, αλλά προς αποφυγή. Ειδικά τώρα που τα δεδομένα άλλαξαν και ο χρόνος φοίτησης δεν είναι απεριόριστος. Να προσπαθήσουν να τελειώσουν εγκαίρως και κανονικά. Στην ζωή, κάποια πράγματα πρέπει να γίνονται στην ώρα τους.
Ευχαριστώ θερμά τον υπεύθυνο Διοικητικών Υπηρεσιών, Φώτη Κασπίρη, τον πρόεδρο του Τμήματος, Γιώργο Ξυδόπουλο και τους υπόλοιπους καθηγητές (κ.κ. Μαρκόπουλο, Παπαχριστόπουλο, Μεσσήνη και άλλους) για την αμεσότητα και ευελιξία που έδειξαν, με δεδομένο ότι ήμουν ένας φοιτητής που είχε χάσει την επαφή με την Σχολή εδώ και πολλά χρόνια. Ένας αιώνιος φοιτητής.
Αλλά αιώνιο στην ζωή δεν είναι τίποτα. Ούτε καν οι αιώνιοι φοιτητές.
Τα λέμε από κοντά.
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.