Το ανεπίδοτο ενός απλού, αλλά καμένου ανθρώπου.

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +
Ο έμπειρος Πατρινός δημοσιογράφος Κώστας Μπουλμπασάκος ανήρτησε ένα ωραίο κείμενό του στο fb, για την ουσία στην εν εξελίξει φωτιές στη χώρα:
Το ανεπίδοτο ενός απλού,
αλλά καμένου ανθρώπου.
«Αντιμετωπίζουμε στην πατρίδα μας μια εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση». Έτσι είπατε, κύριε. Δεν μπορούσε, όμως, να είναι και διαφορικά με τόσες περιουσίες καμένες και τόσο πόνο που άφησε πίσω της η φωτιά. Η διαπίστωση επομένως, ουδεμία αξία έχει, όταν όλοι μας ξέραμε μέσα από τα δελτία καιρού ότι ερχόταν καύσωνας μεγάλης έντασης και διάρκειας. Όλοι περιμέναμε με αγωνία το πού θα εκδηλωθεί φωτιά. Θα είναι στο γειτονικό δάσος ή θα είναι δίπλα στο σπίτι μας;
Φαντάζομαι, πως αφού εμείς ανησυχούσαμε το ίδιο θα έκανε και ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός και ότι θα ήταν προετοιμασμένος και για το πιο σκληρό επιχειρησιακό σενάριο. Κι αν η φωτιά φτάσει και κάψει σπίτια; Κι αν κάψει πέντε, κι αν κάψει δέκα κι αν κάψει εργοστάσια και επιχειρήσεις; Κι αν κάψει ολόκληρα χωριά και χιλιάδες στρέμματα δάσους, καλλιέργειες και ζώα; Είμαι σίγουρος πως όλα αυτά, τα είχατε σκεφτεί και είχατε δώσει τις κατάλληλες εντολές και κατευθύνσεις στο κρατικό μηχανισμό ώστε να κινηθεί ανάλογα. Να πέσει πάνω στις φωτιές και να σώσει ότι με υπομονή δεκάδων ετών έφτιαξε η φύση κι όσα με κόπους και θυσίες κατάφεραν να φτιάξουν οι άνθρωποι. Τις ακολούθησαν; Αυτό μόνο εσείς μπορείτε να το ξέρετε.
Εγώ πιστεύω στο αδιανόητο ότι όλα τα παραπάνω αποκλείεται να μην τα κάνατε, διότι όπως είπατε με έμφαση «προτεραιότητα πάντα έχει η ανθρώπινη ζωή». Συμπερασματικά, λοιπόν, μετά από αυτή την προτεραιότητα ακολουθούν «η προφύλαξη των περιουσιών, του φυσικού περιβάλλοντος και των κρίσιμων υποδομών». Και μετά, αμέσως μετά, ήλθε εκείνο το απογοητευτικό: «Δυστυχώς, στις συνθήκες αυτές, η ταυτόχρονη επίτευξη όλων αυτών των στόχων είναι απλά ανέφικτη». Οπότε σε συνδυασμό με το ότι «τα σπίτια ξαναχτίζονται και τα δέντρα θα ξαναφυτρώσουν» μας μένει να σώσουμε μόνο την ανθρώπινη ζωή, διότι η ανθρώπινη ζωή δεν αναπληρώνεται.

Μπράβο

σας!

Τελικά, κάηκαν και σπίτια και περιουσίες και δάση και καλλιέργειες και η πανίδα στις πληγείσες περιοχές. Κι έχετε δίκιο. Και τα σπίτια ξαναχτίζονται και τα δέντρα θα ξαναφυτρώσουν. Και ο άνθρωπός, ως ζώο ανήμερο, θα επιζήσει. Δεν ξέρω αν θα επιστρέψω στα καμένα ή θα ακολουθήσω το δρόμο μια ιδιότυπης εσωτερικής προσφυγιάς. Πάντως, θα πιάσω το νήμα της ζωής από την αρχή. Είμαι νέος ακόμη. Και με τον κατώτατο μισθό των 600€ και σπίτι θα ξαναφτιάξω και θα ξαναφυτέψω στον κήπο μου λουλούδια, και ο τόπος κάποια στιγμή θα ξαναπρασινίσει. Πανεπιστημιακή εκπαίδευση δεν το συζητάω… Αυτή είναι για κείνους που έχουν τον τρόπο να τα έχουν όλα. Εγώ πλέον ούτε σπίτι δεν έχω. Κι αν είμαι μιας κάποιας ηλικίας, με την πενιχρή μου σύνταξη κάπως θα τα κουτσοβολέψω, αρκεί να μη βρει άλλο τέτοιο κακό.
Για ένα πράγμα δεν σας συγχωρώ. Επειδή με όλα τα άλλα, κάηκαν και οι αναμνήσεις μου. Κάηκαν οι φωτογραφίες των παιδιών στο τραπεζάκι του σαλονιού, κάηκαν τα βιβλία που με τόσο κόπο είχα αγοράσει, οι δίσκοι του γραμμοφώνου, το σκρίνιο που δεν ήθελα, αλλά τώρα το θέλω, ακριβώς, επειδή μου λείπει. Κάηκαν οι κούνιες των εγγονών μου, οι κουρτίνες που με τόσο γούστο είχε αγοράσει η γυναίκα μου και η κούκλα που έπαιζε η κόρη μου όταν ήταν ακόμη μικρή. Κάηκε το πηγάδι που έπινε νερό το γαϊδούρι μας, βολευόταν και το σκυλί μας. Δεν σας συγχωρώ επειδή κάηκε ότι με έδενε με το παρελθόν και τώρα αισθάνομαι ότι δεν έχω και μέλλον. Και πώς, όταν το παρελθόν έχει φρυγανιστεί; Είναι εύκολο να παραδεχόμαστε «την πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής», αλλά είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουμε. Να αλλάξουμε τρόπο σκέψεις, νοοτροπία, ευαισθησίες και το εγώ μας να το κάνουμε εμείς. Φοβάμαι, όπως κι εσείς είπατε: «Δυστυχώς, τα δύσκολα είναι ακόμα μπροστά μας και η νύχτα που έρχεται είναι απειλητική».
Κ.ΜΠ.
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.