«Τρέμει ο ουρανός, δεν πέφτει» (ένα ιδιαίτερο στερνό αντίο)

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +
Η Αλεξάνδρα Δημοπούλου (ΙΤΥΕ – πανεπιστήμιο Πατρών, σύμβουλος του Δημάρχου Πατρέων στο θέμα των αδέσποτων), έκανε μια ιδιαίτερη ανάρτηση στο fb για τη μητέρα της, Χαρίκλεια, που έφυγε πλήρης ημερών από τη ζωή, την Τετάρτη το βράδυ…
«Πάντων θλιβομένων ἡ χαρά, καὶ ἀδικουμένων προστάτις,
καὶ πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, καὶ βακτηρία τυφλῶν,
ἀσθενούντων ἐπίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη καὶ ἀντίληψις,
καὶ ὀρφανῶν βοηθός…».
Είναι ο ύμνος που πολλές φορές είχα ακούσει από τα χείλη της μητέρας μου. Όμως δεν ήταν μόνο ύμνος γι αυτή. Ήταν η ζωή της ολόκληρη.
Γιατί η μαμά μου ήταν η σοφή- καλή νεράϊδα του κόσμου!
Ήταν αυτή που μας έμαθε να σεβόμαστε, ν’ αγαπάμε και να προστατεύουμε κάθε ύπαρξη, ανθρώπινη και μη.
Να συμπονάμε κάθε ον και ν’ απαλύνουμε τον πόνο κάθε πονεμένου πλάσματος. Θυμάμαι πως χτυπούσαν το κουδούνι άγνωστοι σε μένα άνθρωποι και μου έλεγαν : « είναι πάνω η μάννα?». Κι η μάννα μου χωρίς εξηγήσεις κατέβαινε να τους δώσει φαγητό, ρούχα, κουβέρτες.
Είχε βγάλει ανθρώπους από τη φυλακή-μικροπαραβάτες- θύματα της κακής ζωής τους- μαζεύοντας χρήματα μαζί με έναν οικογενειακό φίλο. Έπαιρναν τηλέφωνο στο σπίτι ακόμα κι από τις φυλακές, κι όταν ο μπαμπάς μου ανησυχούσε αυτή τον καθησύχαζε με τον τρόπο της, κι αυτός χατήρι δεν της χαλούσε.
Αγαπούσε και περιέθαλπε όποιο ζώο βρισκόταν στο δρόμο της, σκύλους, γάτες, γαϊδάρους, πουλιά, κουνέλια, κατσίκια, πεταλούδες, όλα. Κι όταν έβγαινε βόλτα με τα σκυλιά της την ακολουθούσαν οι αδέσποτες γάτες της γειτονιάς και τα περιστέρια. Ήταν διακριτικά πρωτοποριακή για την εποχή της, και τη σέβονταν και αγαπούσαν όλοι τόσο, που αποδέχονταν σαν κάτι ενδιαφέρον και τις ιδιορρυθμίες της.
Μας έμαθε να είμαστε δυνατοί, ανεξάρτητοι και αισιόδοξοι.
Ήταν η μάγισσα του κόσμου και κυρίως του μπαμπά μου που της είχε τρελή αδυναμία κι αποδεχόταν και υποστήριζε τα πάντα σχεδόν. Όταν έμπαινε ο μπαμπάς μου σπίτι το πρώτο που φώναζε ήταν το όνομά της : «Χαρικλάκι!».
Την ήθελε πάντα παρούσα, κι η μαμά μου πάντα τον αγαπούσε και του έδινε ξεκάθαρα τη βεβαιότητα πως αυτός ήταν ο βασιλιάς του σπιτιού. Όμως στην ουσία ήταν τόσο αεικίνητη και έξυπνη που κανείς δε την προλάβαινε.
Πάντα αισθανόμουν πως η μαμά μου είχε κι άλλα καλά μυστικά κάτω από ένα ουράνιο τόξο με πονεμένους της ζωής που δεν τα ήξερα.
Ήταν μεγαλωμένη από τις αριστοκράτισσες θείες της καθώς έχασε τη δική της μαμά όταν ήταν 3 ημερών μωρό, μα παρέμενε πάντα αφοπλιστικά απλή.
Ήταν όμορφη, κομψή, ευγενική, αληθινή και αγωνίστρια δυνατή. Είχε πολλή σοφία.
Είχε ξανθοκόκκινα μακριά μαλλιά μέχρι τη μέση και πράσινα μάτια. Θυμάμαι το μπαμπά μου να της τραγουδάει «Άσε τα μαλλάκια του ανακατεμένα…» γιατί του άρεσαν πολύ.
Θυμάμαι κάποιο χειμώνα όταν είμαστε παιδιά παραπονεθήκαμε που δε χιόνιζε και στην Πάτρα. Κι η μαμά μου κανόνισε αμέσως και μας πήγε εκεί που χιόνιζε. Παίζαμε χιονοπόλεμο επί ώρες και κυλιόταν μαζί μας στα χιόνια σαν παιδί κι αυτή, μέχρι που γίναμε μούσκεμα και πήραμε το δρόμο του γυρισμού ικανοποιημένοι.
Θυμάμαι τα τραγούδια της και το στολισμό με τα μπαλόνια τις απόκριες στο παραμυθένιο σπίτι με τον κήπο και τα γιασεμιά της Τριών Ναυάρχων, όπου γεννήθηκα και έζησα τα πρώτα μου χρόνια.
Θυμάμαι τη ζεστασιά της όταν πήγαινα και ξάπλωνα δίπλα της κάποια Κυριακάτικα μεσημέρια τώρα πια που ήταν ηλικιωμένη και ανήμπορη. Και μέχρι το τέλος έδινε σε όλους δύναμη και ζητούσε πάντα λιγότερα από αυτά που είχε ανάγκη. Όταν με έπαιρναν τηλέφωνο για κάτι επείγον στα φιλοζωικά μου έλεγε «φύγε αμέσως, εκεί υπάρχει ανάγκη. Εγώ είμαι εντάξει.»
Ήξερε να λέει «Ευχαριστώ» για κάθε τι, κι έτσι κι εγώ ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσους βοήθησαν στις δύσκολες στιγμές και όλους όσους μας εξέφρασαν τη συμπαράσταση με τα θερμά τους λόγια. Ιδιαιτέρως ευχαριστούμε τη Valentina Sinani που ήταν πάντα στήριγμα της οικογένειας στις δύσκολες στιγμές και αγαπημένη της μητέρας μου.
Ο χαμός του αγαπημένου αδερφού μου του Νίκου την κατέβαλε. Αυτός ήταν η μεγάλη της αδυναμία. Όμως και πάλι αγωνίστρια παρέμεινε κι έδινε σε όλους μας κουράγιο αλλά η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει μέχρι χθες που η καρδιά της άντεξε.
Δε θα ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο να μου πει : « Δε θέλω τίποτα, μόνο να δω αν είσαι καλά».
Σήμερα μαζευτήκαμε με τις δύο αδερφές μου κι οι τρεις μια αγκαλιά για ν’ ανακοινώσουμε στον πατέρα μας πως η μαμά έφυγε.
Τώρα μαμά μου, ζωή μας, σειρήνα μαγική, που είσαι εδώ πάντα, υποσχόμαστε πως θα δεις να δίνουμε όλη τη θαλπωρή στο μπαμπά για να αντέξει.
Και όπως σε όλα τα δύσκολα μαμά μου αγαπημένη, θα φέρνω στη σκέψη μου αυτό το θεϊκό που έλεγες : «Τρέμει ο ουρανός, δεν πέφτει». Κι έτσι θα καταφέρουμε να προχωρήσουμε.
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.