Στο δρόμο του εμβολιασμού (1): Η Απόφαση

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ο αγαπητός Πατρινός συγγραφέας Βασίλειος Χριστόπουλος, έκανε μια ιδιαίτερη, ανθρώπινη ανάρτηση στο fb, με αφορμή τον επικείμενο εμβολιασμό του για τον κορωνοϊό, που αξίζει να διαβαστεί:

Σήμερα το πρωί έκλεισα το ραντεβού μου για την πρώτη δόση του εμβολίου. Και θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις και τα συναισθήματα που με οδήγησαν στο δρόμο του εμβολιασμού.
Πέρασα μια μακρά περίοδο αμφισβήτησης των εμβολίων. Οι λόγοι πολλοί: Ο σύντομος χρόνος που παρήχθησαν, τα μυστικά συμφωνητικά και οι χρηματοδοτήσεις της Ε.Ε. προς συγκεκριμένες εταιρείες, τα προνόμια που τους παραχωρήθηκαν να κερδοσκοπούν πάνω στην υγεία μας, οι άγνωστες παρενέργειες και τέλος οι αμφισβητήσεις που διατυπώθηκαν από διακεκριμένους επιστήμονες… Αρνητικός επίσης παράγοντας στάθηκε η απόλυτη φετιχοποίηση του εμβολίου από την κυβέρνηση αλλά και την ηγεσία της Ε.Ε.: «Μόνο τα εμβόλια θα μας σώσουν», ενώ παραμέλησαν προκλητικά την παραγωγή και χρήση αντι-ικών φαρμάκων. Και να μην ξεχνάμε τις μεγάλες ελλείψεις στο δημόσιο σύστημα υγείας που συνεχίζονται με τραγικές συνέπειες.
Οι λόγοι αυτοί μου πυροδότησαν μια στάση αντιεμβολιασμού….
Όμως οι μήνες από Νοέμβρη και μετά ήταν πολλοί… Η καραντίνα αποπνικτική…. Να αποφεύγεις να δεις τα παιδιά σου γιατί ξέρεις πως συμπεριφέρονται σαν όλους του νέους….. Να μη βλέπεις τους φίλους…. Μόνο την στενή οικογένεια… Και να μην μιλήσω γι αυτούς/ες που είναι μόνοι, χωρίς σύζυγο, χωρίς σύντροφο.
Φλεβάρη με Μάρτη ο κλοιός άρχισε να σφίγγει. Κατέφθασαν και τα θλιβερά μαντάτα. Γνωστοί και φίλοι άρχισαν να μπαίνουν στην περιπέτεια του κορωνοϊού…. Οι πιο τυχεροί (αυτοί με ισχυρό ανοσοποιητικό) να περνάνε την μακρά περίοδο της θεραπείας στο σπίτι τους. Και οι άλλοι, οι άτυχοι, στα νοσοκομεία και ορισμένοι στις Μ.Ε.Θ…. Και να αγωνιούν και να αγωνιούμε κι εμείς μαζί τους αν θα τα καταφέρουν.
Αχ, αυτές οι ΜΕΘ…. Να οδηγείσαι στη Μ.Ε.Θ., εξόριστος, απομονωμένος από κάθε ανθρώπινη επαφή με εξαίρεση τους «σαν αστροναύτες» επαγγελματίες της υγείας. Χωρίς να σε βλέπει κανείς δικός σου, φίλος ή συγγενής.
Όλα αυτά με είχαν οδηγήσει (πριν αποφασίσω), σε ένα μόνιμο συναίσθημα φόβου… Φόβος για πολλά: Αν και πότε θα δω τα παιδιά μου, τους φίλους μου. Αν θα αντέξω μέχρι το καλοκαίρι να ζω στην απομόνωση. Αν θα βρω κρεβάτι σε περίπτωση που χρειαστεί να μπω σε νοσοκομείο, μια θέση στη Μ.Ε.Θ., αν νοσήσω σοβαρά.
Πάλι ο εφιάλτης της Μ.Ε.Θ., όπου αυτή τη στιγμή κάποιος φίλος δίνει τη μάχη της ζωής…
Να τι με έσπρωξε στο δρόμο του εμβολιασμού…
Δεν μπαίνω σε αυτόν το δρόμο με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Με τα συνθήματα που λοιδωρήσαμε: «Ο ήλιος του εμβολίου φωτίζει, πια, την επόμενη μέρα…. Το τελευταίο μίλι προς την ελευθερία.»
Η ελευθερία που μας τάζουν ξέρουμε καλά πως είναι μια «ελευθερία ανάπηρη»… Το εμβόλιο θα είναι μόνο μια ανάσα. Η ανοσία που θα προσφέρει, περιορισμένη και προσωρινή. Και αν μολυνθείς,…. να ελπίζεις μονο σε ηπιότερα συμπτώματα.
Ο εμβολιασμός θα είναι μια συνεχιζόμενη και ίσως… μακρόχρονη ιστορία.
Αλλά, προσωπικά μιλώντας, ελπίζω το εμβόλιο να σταματήσει το φόβο που ροκανίζει την ψυχή μου…. Που προκαλεί αϋπνίες και εφιάλτες… Εξόριστος σε μια ΜΕΘ, διασωληνωμένος μεταξύ συνείδησης και λήθαργου…. Και η ΜΕΘ να γίνεται βάρκα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα που πλέει ανερμάτιστη. Κι εγώ να κρατιέμαι από τους σωλήνες…. Τραβώ να κρατηθώ και προκαλώ μόνος το τέλος μου.
Στην τελευταία ποιητική συλλογή ο ποιητής Στέλιος Μαφρέδας, στον υπότιτλο του ποιήματος «Άλκηστις» μας ενημερώνει: «Μ.Ε.Θ., όπως μεθόριος…» Οι «εικόνες απ΄ τη μεθόριο», επιτάχυναν την απόφασή μου. H μεθόριος…. που δείχνει να μας συνειδητοποιεί….
Και συνεχίζει o ποιητής:
Η σιωπή απόλυτη μέσα στον θάλαμο
Επόπτευε ο Πλούτωνας από το διπλανό κρεβάτι.
Τι ώρα είναι; αναρωτήθηκα,
τι μέρα να ‘ναι;
πώς βρέθηκα εδώ, τι καρτερώ;
και οι σκιές που περιφέρονται – σκιές του ΄Άδη;
– Ο πρώτος συνειρμός, οι πρώτες μου εικόνες
απ΄ τη μεθόριο ή από τη μετά θάνατον ζωή;
(Βήμα πριν, Οι εκδόσεις των φίλων, 2021)
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.