Ομογένεια, ένας χρόνος πανδημία

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ο καλός Πατρινός δημοσιογράφος, που εδώ και χρόνια ζει και εργάζεται στις ΗΠΑ Χριστόδουλος Αθανασάτος, ανήρτησε στο fb ένα άκρως κατατοπιστικό ρεπορτάζ του για την κατάσταση στην ομογένεια, γράφοντας: «Ο Δρ. Γιώργος Λιακέας επέστρεψε από την καταστολή μετά από δυο εβδομάδες διασωληνωσης. Η Ελένη Αραπη βίωσε την ασθένεια στο σπίτι της και έχασε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Η προϊσταμένη νοσοκόμα Τζινα Σερέτη και οι συνάδελφοί της βίωσαν έναν εφιάλτη που χρειάστηκε μήνες για να εκτονωθεί. Χιλιάδες επιχειρηματίες, μεταξύ των οποίων και ομογενείς, βάζουν λουκέτα μέχρι σήμερα στη Νέα Υόρκη, παρά την χαλάρωση των μέτρων. Η πανδημία όπως την βίωσαν οι ομογενείς, ένα χρόνο μετά…»:

Ομογένεια – ένας χρόνος πανδημία: Βαρύ το πλήγμα, θάνατοι, κρούσματα, οικονομική συμφορά

Εθνικός Κήρυξ

To Ελληνικά εστιατόριο EONS στο Μανχάτταν, 19 Γενάρη 2021. (Φωτογραφία: Ε.Κ./Ζαφείρης Χαϊτίδης)

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Η ελληνοαμερικανική ομογένεια, ως κομμάτι μιας Πολιτείας -αλλά και μιας ολόκληρης χώρας- που χτυπήθηκε βάναυσα από την Covid-19, δεν θα μπορούσε παρά να μετρήσει απώλειες και δύσκολες στιγμές, σε όλα τα επίπεδα, με την πανδημία να αφήνει ανεξίτηλο το στίγμα της, από τον περασμένο Μάρτιο που ξεκίνησε μέχρι σήμερα.

Γνωστοί ομογενείς που έφυγαν από την ζωή, οι οποίοι εξακολουθούν να καταγράφονται έως σήμερα, Ελληνοαμερικανοί γιατροί και νοσηλευτές που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή αλλά και άνθρωποι που βίωσαν τον εφιάλτη μιας σοβαρής μορφής της ασθένειας τόσο προσωπικά, όσο και στο στενό τους περιβάλλον, συνθέτουν μια πραγματικότητα που άπαντες εύχονται να εξομαλυνθεί και να αποτελέσει παρελθόν το συντομότερο δυνατόν.

Παράλληλα, μετά την προσδοκώμενη εκτόνωση της υγειονομικής κρίσης, ένα από τα ζητούμενα θα είναι η όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματική οικονομική ανάκαμψη, η οποία, επί του παρόντος, φαντάζει πολύ δύσκολη: Με την εστίαση, η οποία συνδέθηκε όσο κανένας άλλος κλάδος με τα κύματα Ελλήνων μεταναστών που παγιώθηκαν και δημιούργησαν δεκαετίες πριν, να έχει χτυπηθεί σε μεγάλο βαθμό, η επόμενη μέρα επίσης παραμένει ένα ζητούμενο που θα προβληματίσει πολλούς Ελληνοαμερικανούς που δραστηριοποιούνται στο επιχειρείν και όχι μόνο.

Επιπλέον, όπως ήταν αναμενόμενο, σημαντικά δρώμενα του Απόδημου Ελληνισμού, όπως είναι η παρέλαση της 5ης Λεωφόρου, ακυρώθηκαν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ενώ οι περισσότερες ελληνορθόδοξες κοινότητες υπέστησαν οικονομική ζημιά, λόγω των κλειστών Ιερών Ναών πέρυσι το Πάσχα αλλά και της αναγκαστικής ακύρωσης των Φεστιβάλ, που αποτελούν το βασικότερο έσοδο.

Φέτος, οι θερινές αυτές εκδηλώσεις -ως ένα βαθμό και με περιοριστικά μέτρα- αναμένεται για ορισμένες κοινότητες να επιστρέψουν, όμως η Ομογένεια θα χρειαστεί αρκετό χρόνο προκειμένου να βρει τα πατήματά της -σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο- με την πανδημία να παραμένει ενεργεί και τον υγειονομικό κίνδυνο να μην έχει παρέλθει.

Δρ Γεώργιος Λιακέας: Ενα χρόνο μετά τη «μάχη ζωής»

Εθνικός Κήρυξ

Ο ιατρός Γεώργιος Λιακέας. Αρχείο “Ε.Κ.”

Ο πρώην πρόεδρος του Ελληνικού Ιατρικού Συλλόγου Νέας Υόρκης, Δρ Γεώργιος Λιακέας (Dr. George Liakeas), ένας γιατρός με κοινωνική και επιστημονική οντότητα στους κύκλους της Ομογένειας και όχι μόνο, συγκλόνισε την Κοινή Γνώμη με την περιπέτειά του από την Covid-19, η οποία, στις αρχές της πανδημίας, λίγο έλειψε να «κόψει» το νήμα της ζωής του.

Διανύοντας δυο εβδομάδες σε καταστολή και διασωληνωμένος, ο Δρ Λιακέας εξακολουθεί να μην έχει επανέλθει πλήρως -σωματικά και ψυχολογικά- από τη σκληρή μάχη που έδωσε με την ασθένεια, έστω κι αν η ανάρρωσή του επέφερε πνοή ανακούφισης στον ίδιο, την οικογένειά του και σύσσωμη την ελληνοαμερικανική κοινότητα, που στάθηκε στο πλευρό του εξ αρχής.

«Μπορώ να σας πω ότι σήμερα, ένα χρόνο μετά, νοιώθω καλύτερα αλλά όχι απολύτως φυσιολογικά. Πολλές φορές υπάρχουν πράγματα τα οποία με ενοχλούν και δεν τα λέω σε κανέναν. Πρώτον, γιατί το έχω συνηθίσει και, επίσης, επειδή σχεδόν ντρέπομαι για αυτά», αναφέρει με την ευθύτητα που τον διακρίνει ο Δρ Λιακέας, τονίζοντας ότι ανά διαστήματα υποφέρει από δύσπνοια και ταχυκαρδία που δεν έχουν κάποια εξήγηση.

«Μπορώ να περπατήσω ένα μίλι και να ανασάνω λίγο πιο βαριά από το φυσιολογικό, χωρίς να δώσω ιδιαίτερη σημασία. Από την άλλη, μπορώ να περπατήσω μόνο για ένα τετράγωνο και να κουραστώ τόσο πολύ, που πρέπει να πάω για ύπνο προκειμένου να επανέλθω. Οι γιατροί που τρέχουν ένα ειδικό πρόγραμμα στο νοσοκομείο ‘Mount Sinai’, όπου παρακολουθούν περιπτώσεις όπως οι δικές μου, λένε πως δεν είμαι ο μοναδικός. Από την άλλη, δεν υπάρχει σαφή απάντηση για το τι πρέπει να κάνω και εάν μπορώ να περιμένω ότι θα φύγουν. Αυτό είναι εκνευριστικό για τον ασθενή. Ιδίως αν αυτός ο ασθενής είναι γιατρός, όπως εγώ», δηλώνει ο Δρ Λιακέας.

Ακόμη και σήμερα, ο ομογενής γιατρός παραδέχεται πως ο ίδιος υποτίμησε τα συμπτώματα και, ουσιαστικά, ήταν η σύζυγός του αυτή που τον προέτρεψε να επισκεφθεί το νοσοκομείο. Μετέβη μόνος του, εν μέρει για να την απαλλάξει από το άγχος, όμως η δύσπνοια χειροτέρευε ώρα με την ώρα. Στάθηκε τυχερός στην ατυχία του, διότι, λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις του, πρόλαβε να καλέσει τους γιατρούς υπηρεσίας του νοσηλευτικού ιδρύματος προκειμένου να ελέγξουν την διαρκώς επιδεινούμενη κατάστασή του.

«Κάλεσα τον γιατρό με φωνή που δεν έβγαινε. Αφού έγινε αυτό, ξύπνησα δυο εβδομάδες αργότερα», αναφέρει ο Δρ Λιακέας, ο οποίος κατάφερε τελικά να βγει ζωντανός από τη ΜΕΘ (Μονάδα Εντατικής Θεραπείας) και τον αναπνευστήρα. Ασθένησε τις πρώτες εβδομάδες της πανδημίας, όταν οι γιατροί, αποδεδειγμένα, δεν γνώριζαν τα ίδια πράγματα που γνωρίζουν σήμερα, ενώ δεν είχαν δοθεί ακόμη βασικές οδηγίες προστασίας, όπως η χρήση μάσκας σε καθημερινή βάση.

«Εκτός των άλλων, έχω ένα χέρι που είναι κρύο, ενώ κάποια σημεία στα άκρα μου μπορεί να είναι μουδιασμένα ή υπερευαίσθητα την ίδια ώρα. Υπάρχουν στιγμές που σηκώνομαι πολύ γρήγορα και ζαλίζομαι. Μέσα σε όλα, κάποιες φορές αισθάνομαι ένοχος μήπως φταίω εγώ που δεν έχω επανέλθει πλήρως, ιδίως όταν ξέρω πως άνθρωποι μεγαλύτεροι σε ηλικία ή πιο άρρωστοι από εμένα, έχουν αναρρώσει. Είμαι 49 ετών, ήταν σαν να γέρασα σε μια νύχτα. Από την άλλη πλευρά, αναλογίζομαι πόσο κοντά έφτασα στον θάνατο και ότι πολλοί φίλοι και γνωστοί μου, που προσβλήθηκαν από τον κορωνοϊό, δεν τα κατάφεραν, παρότι αυτό, ευτυχώς, δεν είναι πλέον τόσο συχνό. Επίσης, θα μου μείνει για πάντα στην μνήμη αυτό το κύμα συμπαράστασης σε εμένα και την οικογένειά μου», τονίζει ο Δρ Λιακέας, ο οποίος, καταλήγοντας, καλεί το κοινό να κάνει τη δική του έρευνα για τα εμβόλια και να μην παρασύρεται από ανακριβείς πηγές.

«Στους ανθρώπους που δεν πιστεύουν ότι υπάρχει ιός, έχω να πω ότι αυτό είναι ανόητο. Σε ανθρώπους που δεν πιστεύουν ότι πρέπει να φορέσουν μάσκες για να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και τους άλλους, θα πω ότι αυτό είναι βλακώδες. Σε εκείνους που έχουν ανησυχία για το εμβόλιο, θα πω απλά ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους αναζητώντας απαντήσεις μέσω της επιστήμης», καταλήγει ο ομογενής γιατρός.

Τζίνα Σερέτη: Ο αγώνας συνεχίζεται, αλλά με περισσότερα εφόδια

Εθνικός Κήρυξ Archive

Η Τζίνα Σερέτη. Φωτογραφία: Παραχώρηση της ιδίας.

Η ομογενής προϊσταμένη νοσοκόμα, Τζίνα Σερέτη (Gina Sereti), είχε συγκλονίσει πέρυσι τον Απρίλιο, όταν, μιλώντας στον «Εθνικό Κήρυκα», είχε αναφερθεί στις πρωτοφανείς καταστάσεις που βίωνε η ίδια και οι συνάδελφοί της σε κεντρικό νοσοκομείο της Νέας Ιερσέης: Μια νοσοκόμα ανά τρεις και πλέον ασθενείς, πολλοί θάνατοι, επιπρόσθετο βάρος διαχείρισης του ανθρώπινου πόνου αλλά και πολύ συχνές διασωληνώσεις, σε μια πανδημία που έμοιαζε εκτός ελέγχου.

«Το περασμένο καλοκαίρι, όταν έπεσαν τα κρούσματα, συνεχίσαμε να προετοιμαζόμαστε για ένα δεύτερο κύμα, αλλά κάποιοι είχαν την ελπίδα ότι ίσως τελειώσαμε. Τελικά, όταν μας έφεραν τους πρώτους ασθενείς στο δεύτερο κύμα, μια συνάδελφος έβαλε τα κλάματα. Ολοι φοβηθήκαμε ότι θα ζήσουμε τις ίδιες καταστάσεις με πέρυσι την άνοιξη, όταν όλοι αρρώσταιναν και δεν είχαμε χώρο, πέθαινε πολύς κόσμος και είναι τρομακτικό. Είναι κάτι που θα μείνει χαραγμένο στην μνήμη όλων εμάς που ήμασταν στην πρώτη γραμμή. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι και να μην το θυμάμαι, προσπαθώ να συμβιβαστώ με όλα αυτά που συνέβησαν», αναφέρει η Τζίνα Σερέτη.

Ενα χρόνο μετά την έναρξη της πανδημίας, τα κρούσματα εξακολουθούν να υπάρχουν, όπως επίσης και οι ανθρώπινες ζωές. Παρόλα αυτά, η κατάσταση μοιάζει ένα βήμα πιο ελεγχόμενη σε σχέση με 12 μήνες νωρίτερα.

«Φέτος γνωρίζουμε περισσότερα πράγματα για τον ιό και έχουμε πιο πολλές θεραπευτικές επιλογές. Προφανώς δεν έχουμε αυτό που θα αποκαλούσαμε ‘θεραπεία’ της ασθένειας, αλλά πλέον ξέρουμε ποια φαρμακευτική αγωγή βοηθάει και ποια όχι. Δεν είναι όπως πριν. Επίσης, αυτήν την περίοδο είμαστε εμβολιασμένοι. Εγώ πήρα το εμβόλιο τον Δεκέμβριο, άρα νοιώθω ότι έχω κι ένα επιπλέον δίκτυ προστασίας γύρω μου», αναφέρει η ομογενής νοσοκόμα, προσθέτοντας ότι έχει αλλάξει η προσέγγιση και στην αντιμετώπιση των πιο σοβαρών περιστατικών.

«Οταν ένας ασθενής μπαίνει στον αναπνευστήρα, δυστυχώς, είναι πάντα πιθανό να ζήσουμε τις δυσάρεστες καταστάσεις που είχαμε πέρυσι και να μην έχει θετική κατάληξη. Ομως, ο αναπνευστήρας πλέον είναι η έσχατη λύση για εμάς. Ως τελευταίο βήμα, χρησιμοποιούμε μια ειδική μάσκα οξυγόνου. Εάν δεν επέλθει βελτίωση, τότε αναγκαστικά πάμε στον αναπνευστήρα», εξηγεί η κ. Σερέτη.

Αναφορικά με το εμβόλιο και την συμβουλή της στο κοινό, που ενδεχομένως να έχει αμφιβολίες, η ομογενής νοσοκόμα είναι κατηγορηματική.

«Προτρέπω τον κόσμο να κάνει την προσωπική του έρευνα σε αξιόπιστες πηγές και να εμπιστεύεται την επιστήμη. Ετσι ξεπεράσαμε και άλλες πανδημίες στο παρελθόν. Καταλαβαίνω ότι κάποιος μπορεί να ανησυχεί, αλλά το εμβόλιο είναι ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουμε. Εγώ και οι συνάδελφοί μου εμβολιαστήκαμε, ξέρω κι άλλους που το έκαναν. Ο αριθμός των νοσηλευόμενων πέφτει, οι θάνατοι πέφτουν, αυτός είναι ο σκοπός του εμβολίου. Είναι ο μόνος δρόμος για να γυρίσουμε στο φυσιολογικό», σημειώνει μεταξύ άλλων.

Ελένη Μυλωνά – Αράπη: Ο κορωνοϊός μπήκε στο σπίτι της

Εθνικός Κήρυξ

Η Ελένη Αράπη (Φωτογραφία: Παραχώρηση στον Εθνικό Κήρυκα)

Η ομογενής κτηματομεσίτρια Ελένη Μυλωνά – Αράπη (Helen Milonas – Arapis) είδε τον κορωνοϊό να μπαίνει στο σπίτι της, να χτυπάει την ίδια και να της στερεί τον αγαπημένο της πατέρα. Ο λόγος για τον συνταξιούχο -επίσης κτηματομεσίτη- Κωνσταντίνο Μυλωνά, η κατάσταση του οποίου χειροτέρεψε λόγω των επιπλοκών της Covid-19 στα επίπεδα σακχάρου, με το οποίο είχε πρόβλημα. Διακομίστηκε στο νοσοκομείο, αλλά έχασε τη μάχη μετά από λίγες ημέρες. Η κ. Μυλωνά – Αράπη και η μητέρα της χτυπήθηκαν επίσης από την ασθένεια, αλλά δεν παρουσίασαν βαριά συμπτώματα.

«Ο σύζυγος και οι δυο κόρες μου δεν κόλλησαν. Η μια εξ αυτών είχε κάνει το εμβόλιο. Κόλλησε ο πατέρας μου, η μητέρα μου κι εγώ, με διαφορετικά συμπτώματα ο καθένας. Δυστυχώς, χάσαμε τον πατέρα μου. Δεν μπόρεσε καν να γίνει μια κανονική κηδεία, καθώς κάποιοι από εμάς ήμασταν άρρωστοι με Covid», τονίζει η κ. Μυλωνά – Αράπη, η οποία θυμάται το χρονικό της επιδείνωσης της υγείας του πατέρα της.

«Οι γονείς μου έμεναν στο κάτω σπίτι από το δικό μας. Είχαμε μόλις γιορτάσει τα 83α γενέθλια του πατέρα μου, τον Ιανουάριο. Αρχικά είχε συμπτώματα κρυολογήματος, όπως η καταρροή. Εκανε το τεστ και βγήκε θετικός. Μπήκε σε απομόνωση στο κρεβάτι του. Η μητέρα μου έφυγε μακριά του, αλλά λίγες μέρες μετά βρέθηκε και αυτή θετική, χωρίς όμως συμπτώματα. Μετά πήγαμε για τεστ εγώ, ο σύζυγος και οι κόρες μου. Εγώ βγήκα θετική. Ο πατέρας μου δεν είχε σοβαρά προβλήματα, μέχρι που τον χτύπησε στο νευρικό σύστημα και άρχισε να μην μας θυμάται. Του χορηγήθηκαν -όπως και στην μητέρα μου- τα αντισώματα της Regeneron. Παρά την πρόσκαιρη βελτίωση, η ασθένεια τον χτύπησε στο σάκχαρο και τον χάσαμε μετά από λίγες μέρες», τονίζει μεταξύ άλλων.

«Το έζησα στο σπίτι μου. Εχασα τον πατέρα μου. Ακόμη και τώρα κάποιοι νομίζουν ότι όλο αυτό είναι… παραμύθι και δεν θέλουν να φορέσουν μάσκα και να προστατευθούν. Δεν πρέπει να χαλαρώσουμε. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός», καταλήγει η ομογενής κτηματομεσίτρια.

Σήμα κινδύνου για τα ομογενειακά εστιατόρια

Ήδη από την Παρασκευή 19 Μαρτίου, τα εστιατόρια στην πόλη της Νέας Υόρκης διευρύνουν την επιτρεπόμενη χωρητικότητα σε ποσοστό 50%. Στις υπόλοιπες περιοχές της Πολιτείας, το αντίστοιχο ποσοστό φτάνει στο 75%. Οι επιχειρηματίες πήραν βαθιά ανάσα, είναι όμως αυτό αρκετό;

Η εστίαση, ο κλάδος που συνδυάστηκε με το αμερικανικό όνειρο του Ελληνα μετανάστη των προηγούμενων δεκαετιών, χτυπήθηκε σε βαθμό που είναι άγνωστο πότε και πώς θα επανέλθει. Σύμφωνα με τον Νίκο Μπάρδη, από τον Pangregorian, τα προβλήματα για τους ομογενείς -και όχι μόνο- επιχειρηματίες εστίασης, είναι μπροστά.

Εθνικός Κήρυξ

Νίκος Μπάρδης: πρόεδρος της Ιονίου Πολιτιστικής Ομοσπονδίας Αμερικής. Φωτογραφία: Αρχείο Ε.Κ.

«Αυτήν την στιγμή, χωρίς να έχουμε ακριβείς αριθμούς, γνωρίζουμε ότι έχουν κλείσει πολλά ελληνοαμερικανικά εστιατόρια, κυρίως ντάινερς και coffee shops, ως επί το πλείστον στο Μανχάταν. Συνολικά στη Νέα Υόρκη υπολογίζεται ότι έχουν κλείσει 7.500 επιχειρήσεις εστίασης, συνεπώς τα ελληνικά εστιατόρια πρέπει να είναι αρκετά. Φοβάμαι ότι θα ανακαλύψουμε κι άλλα στην πορεία, καθώς ορισμένοι επιχειρηματίες δεν μας ειδοποιούν και πάμε ψάχνοντας», τονίζει ο κ. Μπάρδης.

Παράλληλα, το έμπειρο στέλεχος του Pangregorian, αναφέρει πως η διεύρυνση της εσωτερικής λειτουργίας της εστίασης δεν θα φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα εάν δεν αλλάξει η ψυχολογία του κοινού.

«Ο κόσμος φοβάται να μπει μέσα στο εστιατόριο, ειδικά στο Μανχάταν, κι ας άνοιξε στο 50%», λέει ο Νίκος Μπάρδης, μεταφέροντας τη δυσαρέσκεια ομογενών επιχειρηματιών για τους ιδιοκτήτες των επαγγελματικών χώρων, πολλοί εκ των οποίων δεν έδειξαν κατανόηση, παρά τις ειδικές συνθήκες της πανδημίας.

«Ενας γνωστός ομογενής επικοινώνησε μαζί μου και μου είπε ότι ο δικηγόρος του ιδιοκτήτη απέστειλε εξώδικο και τον καλεί είτε να καταβάλει σε 15 μέρες όλα τα ενοίκια που χρωστάει, είτε να αποχωρήσει. Ορισμένοι ιδιοκτήτες -ιδίως Ελληνες- δέχτηκαν να διαπραγματευτούν και να μειώσουν το ενοίκιο. Κάποιοι άλλοι δυστυχώς δεν το συζήτησαν καν. Είναι μια δύσκολη περίοδος για την εστίαση και αμφιβάλλω εάν και πώς θα επανέλθει», καταλήγει ο κ. Μπάρδης.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.