Μια συγκλονιστική ανάρτηση…

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ένα συγκλονιστικό κείμενο ανήρτησε στο fb η γνωστή Πατρινή ψυχολόγος Μαρία Λεοντίου, για το άδοξο τέλος της 39χρονης, που βρέθηκε νεκρή, μετά από αρκετές εβδομάδες, μέσα στο διαμέρισμά της στην Πάτρα:

Την Αντωνία τη συνάντησα πρώτη φορά ένα βράδυ, πριν από αρκετά χρόνια, στα σκαλιά του πατρικού μου να κλαίει. Σταμάτησα, της μίλησα, τη ρώτησα εάν χρειάζεται κάτι. Δε μου μιλούσε. Μόνο έκλαιγε. Περίμενα λίγο και έφυγα. Την είδα να μπαίνει στην απέναντι πολυκατοικία. Έμαθα λίγες μέρες αργότερα την ιστορία της. 3 αδέρφια με ψυχική νόσο. Μόλις πέθανε η μητέρα τους ανέλαβαν οι δομές. Πολλές δομές. Κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι..
Η Αντωνία, 39 χρονών, βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμα της οικογένειας σε προχωρημένη σήψη που σημαίνει ότι δεν την αναζήτησε κανείς για εβδομάδες, ίσως μήνες. Με σημάδια από δάγκωμα ζώων στο κορμί της. Περνώντας που και που τώρα τελευταία από το σημείο, έβλεπα τα παράθυρα ανοιχτά όλη την ώρα και σκεφτόμουν ότι κάποιος τα έχει ξεχάσει έτσι. Δεν ήξερα ότι έμενε εκεί.
Η Αντωνία είναι στο μυαλό μου από προχτές που την βρήκαν γιατί με τον τραγικό της θάνατο έφερε στην επιφάνεια όλα τα θέματα ζωής και θανάτου που με απασχολούν. Αναρωτιέμαι πώς είμαστε ως κοινωνία που βλέπουμε για μέρες τα παράθυρα ανοιχτά και τις κουρτίνες να ανεμίζουν και δεν φωνάζουμε, δεν ρωτάμε αν είναι όλα καλά (για μένα πάει αυτό).
Αναρωτιέμαι πώς είναι να μη λείπεις σε κάποιον, να περνάς τη ζωή σου μόνη και οι μόνες σχέσεις σου να είναι με δομές και επαγγελματίες υγείας. Αναρωτιέμαι πώς και εάν αγαπήθηκε σαν παιδί. Αν αυτό το σώμα το χάϊδεψε κάποιος με αγάπη πριν το φάνε τα τρωκτικά και οι γάτες. Αναρωτιέμαι πώς περνούσε η μέρα της. Πώς ένοιωθε, τι σκεφτόταν.. Αν είχε επιθυμίες, όνειρα… Εάν ήθελε να δουλέψει, να ταξιδέψει, να διασκεδάσει…πώς ήταν το να μην μπορεί να επιλέξει να ζήσει μια διαφορετική ζωή…
Αναρωτιέμαι για το πώς η ψυχική ασθένεια, που είναι ένα σοβαρό εμπόδιο στη δημιουργία ανθρώπινων σχέσεων, μπορεί να βρει τρόπο να συναντηθεί με τους άλλους, που δε συμπάσχουν.
Λυπάμαι πάρα πολύ που έφυγε με αυτόν τον τρόπο… Μόνη της!
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.