Ειρήσθω εν παρόδω… (για τον αγαπημένο μου Νάσο)

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η Μαρία Κακαβάνη έγραψε στο fb ένα αληθινά υπέροχο κείμενο για το Νάσο Νασόπουλο, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή:

ΕΙΡΗΣΘΩ ΕΝ ΠΑΡΟΔΩ… (για τον αγαπημένο μου Νάσο)
«Ειρήσθω εν παρόδω»… Μια από τις αγαπημένες σου εκφράσεις… «Παρεμπιπτόντως», «ξεφεύγοντας λίγο από το θέμα»… Εσύ έγινες το πρώτο θέμα. Πρώτη είδηση παντού στην περιφέρεια. Πως δεν είσαι αναμεσά μας πια. Κι έχει σπάσει η καρδιά μου χίλια κομμάτια από προχτές… Πως γίνεται να έφυγες; Γιατί; Όλα αυτό το διάστημα που ζούσες με τον καρκίνο, που μας έγραφες και μας περιέγραφες τις σκέψεις και τα συναισθήματα σου γι αυτή την απέραντα δύσκολη κι επίπονη πάλη, κατάφερνες κάθε φορά να με πείθεις ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Παρακολουθούσα από μακριά, μην μπορώντας λόγω της κατάστασης να είμαι κοντά σου, με κομμένη την ανάσα όλα σου τα βήματα. Όταν έμπαινες στο νοσοκομείο, λιποψυχούσα για λίγο. Πέρναγε από το μυαλό μου το κακό σενάριο και βούρκωναν τα μάτια μου, μου ανέβαινε λυγμος. Και μετά από λίγο μας έγραφες, απαντούσες και πάλι στα μηνύματα και ανακουφιζόμουν. Κι εγώ μαζί με τόσους ακόμα ανθρώπους που σε αγαπούν… Ενεστώτας. Ειρήσθω εν παρόδω σε αγαπούν ακόμα.
Ήταν Απρίλιος του 2009 όταν γνωριστήκαμε. Είχε κανονίσει κοινός μας φίλος να φάμε οι τρεις μας στην Ιχθυόσκαλα για να μας συστήσει και να συζητήσουμε ενδεχόμενο συνεργασίας. Έψαχνες τότε εμπορικό διευθυντή. Μου πρότεινες τη θέση μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά ενώ εγώ ευχόμουν από μέσα μου όλα αυτά τα δέκα λεπτά που μου μιλούσες να το κάνεις. «Δεν χρειάζομαι πολύ χρόνο για να καταλάβω έναν άνθρωπο» μου είχες πει. Το πιο σημαντικό Νάσο μου είναι πως δεν χρειάζονταν οι άνθρωποι πολύ χρόνο για να καταλάβουν τι άνθρωπος ήσουν εσύ!
Σπάνιος! Με όλη τη σημασία της λέξης. Διαμάντι! Μοίραζες απλόχερα τη λάμψη της θετικής ενέργειας, της ζεστής καρδιάς σου, της καλοσυνάτης ψυχής σου. Μια ψυχή με την ορμή και την αγνότητα εκείνων που έχουν τα παιδιά. Σε καταλάβαιναν οι άνθρωποι. Και σε θαύμαζαν, σε πίστευαν, σε άκουγαν, σε ακολουθούσαν. Ειρήσθω εν παρόδω σε αγαπούν ακόμα.
Ήμασταν στο γραφείο στη Σαχτούρη, 6-7 άνθρωποι τότε. Υπήρχε μόνο το περιοδικό και μου μίλησες για το όνειρό σου. Τη δημιουργία ενός μεγάλου περιφερειακού portal. Το The Best. Λίγες μέρες μετά μου είπες ότι θα πάμε για φαγητό με δυο φίλους που θα επενδύσουν σε αυτό το όραμα. Πως θα γίνει πραγματικότητα. Πήγαμε για φαγητό στις σκάλες κάτω από τα Ψηλα Αλώνια. Εσύ, ο Χριστόφορος, ο Τάκης κι εγώ. Σήμερα το όνειρο έχει γίνει πραγματικότητα. Αλλά κανείς από τους τρεις σας δεν είναι κοντά μας πια… Και είναι άθλια και ειρωνικά τραγικό αυτό…
Στα χρόνια που ακολούθησαν περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί. Ξυπνούσες πάντα χαράματα για να προλάβεις τη μέρα, να τη ζήσεις. Ερχόμουν πάντα λίγο αργότερα στο γραφείο. Αλλά η μέρα ξεκινούσε μαζί σου. Έγινες και μέντορας και συνεργάτης και πάνω από όλα φίλος μου! Πολύ καλός και πολύ αγαπημένος. Εκτός από την πόρτα του γραφείου, μου άνοιξες και την πόρτα του σπιτιού και της αγκαλιάς σου. Μου στάθηκες σαν μεγάλος αδερφός σε πολύ δύσκολες στιγμές. Σε ευχαριστώ πολύ γι αυτό. Δεν το ξέχασα ποτέ. Ήρθαν φορές που μαλώσαμε, που είπαμε και δυο κουβέντες παραπάνω στη δουλειά. Αλλά είχες αυτό το απύθμενο ταλέντο να γυρίζεις σελίδα. Να συγχωρείς, να χαμογελάς, να προχωράς. Έτσι όπως όριζε το μοναδικό ποιόν του ακέραιου χαρακτήρα και του συμπαγούς ήθους σου.
Μετά τη φυγή μου από την Πάτρα δεν συναντιόμασταν όσο συχνά θα θέλαμε. Ήσουν όμως πάντα εκεί. Ο Νάσος μου. Ο Νάσος μας. Ο δημοσιογράφος που υπηρέτησε τη δημοσιογραφία σαν λειτούργημα. Με άμεμπτη τιμιότητα και συνέπεια. Ο πατέρας που δημιούργησε δυο απίστευτα υπέροχα παιδιά. Με τρυφερή φροντίδα και πίστη. Ο φίλος που ήταν πάντα δίπλα στους φίλους του. Με διαυγή ειλικρίνεια και σταθερότητα. Ο άνθρωπος που ποτέ δεν περίμενε να κερδίσει τίποτα. Μόνο ήθελες να δίνεις. Με αισιοδοξία και δύναμη! Να προσφέρεις. Με πυγμή και δοτικότητα! Να βλέπεις τον κόσμο καλύτερο. Με ενσυναίσθηση και αγάπη!
Έχοντας ζήσει σε 3 χώρες και 5 πόλεις και λόγω των επαγγελματικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων μου έχω γνωρίσει, συνεργαστεί, συναναστραφεί χιλιάδες ανθρώπους. Καποιοι δεκάδες είναι φίλοι και πολύ δικοί μου άνθρωποι. Θα μου επιτρέψουν να σε έχω πολύ ψηλά. Στα δάχτυλα των χεριών.
Καλό ταξίδι Νάσο. Θα θυμάμαι πάντα το γλυκό σου χαμόγελο, τα παιχνιδιάρικα μάτια, τη βαρύτητα των λόγων σου, την αυθεντική σου αγκαλιά. Και πολλά άλλα. Τρέχουν τα μάτια μου ποτάμι όση ώρα προσπαθώ να το γράψω αυτο το κείμενο. Δεν μπορώ να τα ελέγξω, δεν μπορώ να τα σταματήσω. Τόσο που σκέφτηκα να το παρατήσω. Αλλά εσύ πάντα έγραφες για εκείνους που έφυγαν. Εσύ ποτέ δεν τα παρατούσες. Είναι ένας φόρος τιμής. Και εσύ τον αξίζεις με το παραπάνω! Από όλους μας!
Καλό ταξίδι Νάσο. Σε ευχαριστώ για όλα. Ειρήσθω εν παρόδω σε αγαπώ ακόμα! Ενεστώτας! Παρόν. Παρών. Σαν κι εσένα φίλε…
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.