Περί εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +
Γιάννης Λάμπρου θυμάται και ερμηνεύει πολιτικά, δεκαετίες μετά…, στο fb:
Μέσα δεκαετίας ΄80 και βρίσκομαι έξω από το Παράρτημα – μόνιμος χώρος εκκίνησης όλων των διαδηλώσεων τότε στην Πάτρα. Ο κόσμος σιγά-σιγά συγκεντρώνεται, κάποιος έχει στα χέρια μια ντουντούκα και ενημερώνει τους περαστικούς ενώ ταυτόχρονα δίνει τον παλμό φωνάζοντας συνθήματα. Σε μια στιγμή ένας σύντροφος, από αυτούς που δεν έλειπαν ποτέ από ο,τιδήποτε πολιτικό γινόταν στην πόλη, βγαίνει από το εσωτερικό του Παραρτήματος, έρχεται προς το μέρος μας και μας παρακαλεί να ξεκινήσουμε σύντομα την πορεία γιατί μέσα είναι σε εξέλιξη προσυνεδριακές διαδικασίες του κόμματος που ανήκε και προξενούσαμε ενόχληση. Συναινέσαμε, απρόθυμα βέβαια, στο αίτημά του αλλά πριν ξεκινήσουμε, μάλλον από περιέργεια, μπήκαμε στο εσωτερικό για να δούμε τις διεργασίες. Σε ένα αμφιθέατρο χωρητικότητας περίπου 300 ατόμων για όσους και όσες δεν το γνώρισαν βρισκόταν ένα άτομο και πάνω στην σκηνή δύο! Και του μιλούσαν με ντουντούκα!
Μετά από αυτό το περιστατικό κατάλαβα ότι όσο κι αν η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά είχε δίκιο σε πολλά πράγματα στην πραγματικότητα ήταν ακίνδυνη. Γιατί θεωρούσε, κι ακόμα θεωρεί, ότι τα όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό της είναι το κέντρο των εξελίξεων. Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά οι πιτσιλιές της κατσαρόλας που βράζει…
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.