Περί συμπόνιας και αλληλεγγύης

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η Αλεξάνδρα Δημοπούλου (ΙΤΥΕ – πανεπιστήμιο Πατρών, σύμβουλος του Δημάρχου Πατρέων στο θέμα των αδέσποτων), έκανε μια ιδιαίτερη ανάρτηση στο fb, που αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά:

Το αίσθημα της πείνας είναι κάτι τόσο βασανιστικό που αν το νιώσεις δεν το ξεχνάς ποτέ στη ζωή σου. Ξεχνάς ποιος είσαι, μπορεί να αψηφάς κάθε κανόνα, ακόμα και τον κίνδυνο της ίδιας σου της ζωής. Αρκεί να βρεις κάτι να βάλεις στο στόμα σου. Αυτά μου έχουν περιγράψει άνθρωποι που έχουν πεινάσει. Κι είναι τραγικό να συμβαίνει ακόμα και σήμερα. Αυτό το αίσθημα μπορούν να το νιώθουν άνθρωποι ή μη άνθρωποι.
Όμως για ποιο λόγο θεωρείται «άκαιρο» ότι θα σπεύσει κάποιος να βοηθήσει και να απαιτήσει και από τις Αρχές να βοηθήσουν κάποιους πεινασμένους –μη ανθρώπους- που γνωρίζουν, μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν και πεινασμένοι άνθρωποι?
Στην συμπόνια, στην αλληλεγγύη, στην υποχρέωση, δεν υπάρχει ποτέ διαζευκτικό «ή».
Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.