Χριστούγεννα για τον Παναγή

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

της Αλεξάνδρας Δημοπούλου  (ΙΤΥΕ – πανεπιστήμιο Πατρών, σύμβουλος του Δημάρχου Πατρέων στο θέμα των αδέσποτων)

Είναι η ιστορία ενός υπαρκτού «φαντάσματος», ενός βασανισμένου κορμιού που φέτος θα γιορτάσει τα Χριστούγεννα μέσα σε αγκαλιές.

Η ιστορία ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2018. Περίμενα έξω από το στούντιο του super b γιατί ήμουν καλεσμένη από το δημοσιογράφο Δ. Χωρίτο, να μιλήσω για κάποιο θέμα. Όσο περίμενα έβλεπα μπροστά μου τη ροή των ειδήσεων. Μεταξύ άλλων ειδήσεων παρουσιάστηκε μια κυρία έξαλλη, η οποία ανήσυχη και αγανακτισμένη έδειχνε έναν σκύλο μέσα στο ποτάμι της Παναγίτσας (περιοχή πολύ κοντά στην Πάτρα),

εξηγούσε ότι τρεις μήνες καλούσε τους αρμόδιους να τον σώσουν αλλά κανείς δεν ανταποκρινόταν, του πετούσαν διάφοροι λίγο φαγητό μέσα εκεί κι έτσι συνέχιζε να ζει, και έκανε έκκληση και από την τηλεόραση να σπεύσουν διότι ξεκινούσαν βροχές, το ποτάμι θα κατέβαζε πολύ νερό κι σκύλος θα πνιγόταν. Ναι είχα πει, οι αρμόδιοι ενεργούν βάσει νόμου και με σπρώξιμο. Οι εθελοντές ενεργούν βάσει συνείδησης.

Και δεν έβλεπα την ώρα να τρέξω φυσικά σ’ αυτό το πλάσμα. Όταν πήγα και κατέβηκα στο ποτάμι αντίκρυσα ένα φαντασματάκι, κοκκαλιασμένο, αποκαμωμένο που κοιμόταν πάνω στις μεγάλες πέτρες του ποταμού. Όταν κατάλαβε ότι κάποιος το πλησίασε έτρεξε φοβισμένο, κι άρχισε να γρυλλίζει και να δείχνει τα δόντια του. Όταν πήγα πιο κοντά είδα ότι τα μάτια του ήταν θολά –τελικά αργότερα μάθαμε ότι ήταν τυφλό-.

Κατάλαβα αμέσως πως δεν μπορούσα μόνη μου να τα καταφέρω, ο καιρός είχε βαρύνει κι είχε αρχίσει να βρέχει. Δεν υπήρχε χρόνος. Έβγαλα ανακοίνωση στο fb για βοήθεια. Με πήρε μέσα σε λίγα λεπτά η πολύτιμη πάντα εθελόντρια Αριστέα Ψούνη, και μου είπε «έρχομαι αμέσως!».

Πράγματι η Αριστέα ήταν αποτελεσματική, πάντα είναι. Κατορθώσαμε και τον βγάλαμε από εκείνο το βασανιστήριο.  Ήταν μία εξαιρετικά δύσκολη διάσωση με πολύ άγχος και πίεση χρόνου.
Στη συνέχεια, άνοιξε επειγόντως το κτηνιατρείο η Γκέλλυ Νάκου και τον δέχτηκε για τις πρώτες βοήθειες. Γρήγορα μας ενημέρωσε ότι εκτός των άλλων προβλημάτων ο σκύλος ήταν τυφλός. Δεν πλησιαζόταν από κανέναν γιατί δάγκωνε και χρειαζόταν πολύ φροντίδα και θεραπείες για να τα καταφέρει. Αυτή που τον ημέρεψε και τον πλησίασε πρώτη για χάδια ήταν η μαγική βοηθός της η Σοφία.

Τον ονομάσαμε «Παναγή».

Ο μόνος που τον δέχτηκε για φιλοξενία αφού έκανε τις θεραπείες του και βγήκε από το κτηνιατρείο ήταν ο σεμνός κι αθόρυβος εθελοντής Γιώργος Παπαγεωργίου. Ανακουφίστηκα. Τον κράτησε στο χώρο του κι ήταν κερί αναμμένο γι’ αυτόν, για πάνω από δύο χρόνια. Μου έλεγε πάντα : «μην ανησυχείς, θα βρούμε λύση και για τον Παναγή. Εδώ περνάει καλά για την ώρα άλλωστε». Εγώ δεν το πίστευα πως θα τον επιλέξει κάποιος και θα τον υιοθετήσει, καθώς όλοι φοβόντουσαν ακόμα και να τον πλησιάσουν. Ήμουν όμως ήσυχη που ήταν φροντισμένος και ασφαλής στο χώρο του.

Ώσπου πριν λίγες μέρες, ο «από μηχανής θεός» Γιώργος μου είπε: «κράτα την αναπνοή σου! βρήκα μια πολύ καλή υιοθεσία για τον Παναγή. Τον θέλει μια κυρία που υιοθετεί στη ζωή της μόνο ζώα που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα».

Ετοιμάστηκαν όλα λοιπόν. Ο Παναγής ταξίδεψε με το Γιώργο και πήγε σ’ αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο. Τον υποδέχτηκαν στο σπίτι – στο σπίτι του-  με αγάπη και μεγάλες προετοιμασίες. Η έκπληξη ήταν ακόμα πως ο Παναγής ενθουσιάστηκε από τη ζεστασιά και τα κανακέματα, και έδειξε καλό και φιλικό χαρακτήρα. Άπλωσε το κουρασμένο κορμάκι του στα ζεστά μαξιλάρια και στις κουβερτούλες και… αφέθηκε σε κάποια χάδια, στο καλό φαγητό, στα λόγια αγάπης.

Ο πονεμένος Παναγής έκανε τόσο αγώνα για να ζήσει, τόση υπομονή έδειξε.

Να που κάποιος τον ήθελε κι αυτόν για συντροφιά!  Ήρθαν Χριστούγεννα για τον ταλαιπωρημένο Παναγή.

Πάντα υπάρχει ένας φάρος εκεί μακριά ή κοντά για όλους. Πάντα υπάρχουν κάπου τα Χριστούγεννα.

Θέλω να πω δημοσίως πως ποτέ δεν θα ξεχάσω την επίμονη προσπάθεια, τη βοήθεια, την ασύγκριτη συμβολή του Γιώργου Παπαγεωργίου, μέχρι ο Παναγής να φτάσει σε μια ξεχωριστή οικογένεια, σε μια ξεχωριστή αγκαλιά.

Το Γιώργο τον είχα γνωρίσει πριν από χρόνια με τη διάσωση ενός σκύλου «ερείπιο» του ΑΜΑΤΟ. Κι ο Αμάτο τότε έζησε, υιοθετήθηκε, και βρήκε τα δικά του Χριστούγεννα!

Καλές γιορτές σε όλους με αγάπη και ενσυναίσθηση.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.