Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί… (Μια υιοθεσία από δυο υπέροχους ανθρώπους)

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η Αλεξάνδρα Δημοπούλου (ΙΤΥΕ – πανεπιστήμιο Πατρών, σύμβουλος του Δημάρχου Πατρέων στο θέμα των αδεσπότων), μας διηγήθηκε μέσω fb μια απίστευτη ιστορία, με ένα happy end, το οποίο έχει ονοματεπώνυμο:

Θα σας διηγηθώ μία από τις πιο όμορφες και συγκινητικές ιστορίες υιοθεσίας. Συνέβη σήμερα στην Πάτρα.

Αρχίζοντας από το τέλος θα πω πως η σκυλίτσα που πολλοί γνωρίζουν, που σύχναζε στο κτίριο Η/Υ του Πανεπιστημίου στο Ρίο, εγκαταλελειμμένη από το καλοκαίρι, και που πρόσφατα περισυνέλλεξα, αυτό το ταλαιπωρημένο κορμί, που βρήκα μόνο κόκκαλα κι ένα σκυμμένο μόνιμα κεφάλι, έχει πλέον μια υπέροχη οικογένεια.

Την κτηνίατρο Ευδοκία Κοντορεπανίδου και το σύζυγό της Γιώργο Οικονομόπουλο.

Δεν ξέρω αν είναι η τεράστια μα σεμνή καρδιά της Ευδοκίας, η αδυναμία του Γιώργου στα πιο ταλαιπωρημένα σκυλιά του κόσμου με τα μακριά αυτιά και η λαχτάρα του να τα σώσει, η αυθόρμητη συμπάθεια που έδειξε η δική τους σκυλίτσα η Φιόνα στην νεοφερμένη επισκέπτρια του κτηνιατρείου, ή όλα αυτά μαζί καθώς και η κρυφή αξία και ευαισθησία κάποιων ανθρώπων.

Πάντως εγώ την πήγα εκεί μόνο για στείρωση. Με είχε πάρει στο τηλέφωνο η Ευδοκία και μου είχε πει πως προσφέρει δωρεάν τη στείρωσή της, όταν έμαθε ότι την έπιασα γιατί τους θύμιζε απόλυτα τη δικιά τους σκυλίτσα.

Όταν έφτασα την καλωσόρισαν οι δύο ευγενικές κοπέλες που έχει βοηθούς και την πήραν αγκαλιά για να την πάνε στο χειρουργείο. Μείναμε με τη συμφωνία ότι θα με καλέσουν όταν έχει πια ξυπνήσει για να πάω να την πάρω πίσω στο σπίτι.

Όταν πήγα να την πάρω μου ανακοίνωσαν πως δεν μπορούν να την αποχωριστούν κι έτσι «θα μείνει εδώ». – Πού εδώ λέω ρε παιδιά? Γελούσαν ήσυχα, και μου είπαν «Την υιοθετούμε εμείς. Θα την πάρουμε με τη Φιόνα μας μαζί. Μεγαλώνει η οικογένεια».

Δεν ήξερα αν ακούω καλά, κοιτούσα, αυτοί απλά συνέχιζαν λέγοντας πόσο μοιάζει με τη Φιόνα τους και πόσο θυμίζει την ιστορία της, και πόσο την έχουν ερωτευτεί. Οι κοπέλες δίπλα υπερθεμάτιζαν «Μα δεν μοιάζει απλώς, ολόιδια είναι. Θα τη βγάζουμε βόλτα εδώ στον Αγιαντρέα μαζί με τη Φιόνα»! Κι η Φιόνα ερχόταν κλεφτά να τη μυρίσει λίγο και να της δώσει πάλι φιλί.

Ξαφνιάστηκα. Συγκινήθηκα. Αγκάλιασα σφιχτά τη σκυλίτσα. Αυτός ο τυραννισμένος άγγελος ένωσε όλα τα αγγελικά συναισθήματα και τους ωραίους ανθρώπους. Πέρασαν από μπροστά μου όλες οι εικόνες από τότε που την εντόπισε ο συνάδελφός μου ο Γιώργος ο Πανόπουλος και μου είπε «Ρε Άντα αυτή θα πεθάνει, είναι πολύ αδύνατη». Έκτοτε την έψαχνα κάθε μέρα να της δώσω φαγητό. Δεν πλησίαζε. Ήταν πολύ φοβισμένη κι έφευγε τρέχοντας σα λαγός μα έρποντας με το κεφάλι κάτω. Της έβαλα μπωλ με νερό γιατί ήταν κατακαλόκαιρο. Της το πέταξαν 3 φορές. Απελπίστηκα. Συγχρόνως προσπαθούσα να την πιάσω. Ήταν αδύνατον ακόμα και με ηρεμιστικά. Είχα αγχωθεί μα έμαθα ότι την τάιζαν και κάποιοι φοιτητές από την εστία. Πριν λίγο καιρό ήταν σε οίστρο και ζευγάρωσε. Μου έγραψε η αγαπημένη εθελόντρια η Αριστέα Ψούνη «Άντα μου είναι επείγον, πρέπει να πιαστεί, θα έρθω κι εγώ να σε βοηθήσω».

Ένα βράδυ πολύ αργά που ήταν ακόμα ανοικτή η πόρτα μα είχε ησυχία, έκανα μια ακόμα προσπάθεια. Κι όταν μετά από ώρες κατάφερα ν’ αγγίξω το σαγονάκι της, έτσι απλά με εμπιστεύτηκε ήρθε πιο κοντά και μπόρεσα και την έπιασα. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και πήγαμε σπίτι. Μα φοβόταν απίστευτα. Σε κάθε κίνηση του χεριού μου έβγαζε κραυγούλες, σε κάθε θόρυβο πήγαινε μόνη της σε μια άκρη ακίνητη με το κεφάλι κάτω πάλι.

Τις τελευταίες μέρες είχε αρχίσει να έρχεται κοντά μου και δεχόταν χάδια.

Τώρα όλα τα άσχημα πέρασαν. Η προηγούμενη ζωή της θα είναι ένα μυστικό που αυτή ξέρει.

Τώρα έχει οικογένεια. Την πιο όμορφη οικογένεια που θα μπορούσε να φέρει και η θεά τύχη αν υπήρχε.

Τώρα έχει όνομα. ΧΡΥΣΑΦΕΝΙΑ!

Το «Χρύσα» από το Γιώργο και το «Φένια» από την Ευδοκία. Μαζί στη συνομωσία η Φιόνα. Γι’ απόψε θα μοιραστεί με τη Χρυσαφένια το μαξιλάρι της.

Σας ευχαριστώ υπέροχοι. Ήταν σαν παραμύθι.

 

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.