Χρόνια πολλά αγόρια!!!

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η καλή συνάδελφος Κωνσταντίνα Τσεγγενέ έκανε μια σούπερ ανάρτηση για τη γιορτή του άνδρα:

Χρόνια πολλά αγόρια!!! (Γιορτάζεται, η παγκόσμια μέρα σας σήμερα)

Ακολουθεί βιωματικό…. Τους έχω μια αδυναμία και μην αρχίσετε τα φεμινιστικά…αλλά με αυτούς γελάω περισσότερο, όταν κάνω παρεα μαζί τους γελάω πιο πολύ με την ψυχή μου, απολαμβάνω τις ανούσιες κουβέντες τους και να κάνουν σαν χαζά, να παίζουν ps και να τσακώνονται με τον κολλητό σαν 10χρονα, που όταν παραπονιέμαι πως όλα είναι λαθος μου λένε πάμε να πιούμε μια μπύρα να τα πούμε, μου αρέσει που τα ξέρουν όλα, που θα τσακωθούν για πάρτη σου, που δεν ξέρουν τι είναι το ημιμόνιμο, που θα βγουν με φόρμα για ποτό, που ποτέ δεν μπορούν να σου δώσουν μια συμβουλή της προκοπής, μου αρέσει που δίνουν τον δικό τους αγώνα από διαφορετικο ρόλο κάθε φορά, που είναι τα κακομαθημένα της μαμάς

τους, που τους έμαθαν να είναι δυνατοί και κρύβουν τις αδυναμίες τους, που κλαίνε, που λένε ιστορίες (ακόμα και ανύπαρκτες) από τον στρατό, που τι καραφλη να σκασεις τι με μαλλί μέχρι το πάτωμα μπορεί και να μην το παρατηρήσουν, που ανέχονται την γκρίνια μας, που όταν δεν είμαι καλά δεν επιμένουν να μάθουν τι εχω και πάλι θα καταληξουμε για μπύρα, γιατι η μπύρα είναι το φάρμακο για όλα χαχαχα, γιατί η μπύρα ξερει….που μπορώ να τους πω τη χειρότερη καφριλα και να μην συγκλονιστουν, που έχω ακούσει να λένε απλά “βλαμμένοι” είμαστε πολλη σημασία δίνεται, που όταν αρρωσταίνουν κάνουν λες και έχει πέσει έμπολα σε όλο τον πλανήτη,που οι φιλίες τους κρατάνε χρόνια, που όταν ζητήσεις βοήθεια τρέχουν, που δεν ξερουν τι ειναι το βεραμαν, που δεν κρατούν κακίες, που πάντα σε ρωτάνε αν η κολλητή σ είναι μόνη, που δεν λένε πολλά, που δεν μπορούν να μας βλέπουν να κλαίμε, που απορούν τι τα θέλουμε τόσα παπούτσια χαχαχα!!!! Από αυτούς έμαθα ότι δεν είναι απαραίτητο να προσποιουμαι, ότι δεν είναι ανάγκη να είμαι “γκομενα” ντυμένη για να βγω, ένας συμμαθητής μου στο σχολείο με έμαθε να δενω τα κορδόνια μου, με έπαιρναν μαζί τους στις κόντρες στο πανεπιστήμιο, πόσα γέλια , η παρέα τους πάντα ανεκτίμητη….και φυσικά όταν τους μαλώνεις η απάντηση είναι μια “σιγά μωρέ, πως κάνεις έτσι ; Τι έκανα;” Κι ας γλιτώσαμε στο και πέντε από πυρηνικη καταστροφή….Να χαίρεστε τον μπαμπά σας λοιπόν, τον αδελφό σας, τον σύντροφό σας, τους κολλητούς σας, τον γιο σας… Άνθρωποι είναι και αυτοί δείξτε τους λίγη αγάπη χαχαχαχα!!!! Κι όλα αυτά ίσως γιατί είμαι μοναχοκόρη και με μεγάλη αδυναμία στον μπαμπά της που μάλλον δεν μεγάλωσε ποτέ χαχαχα!!!!

 

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.