CNN: Το νεοοθωμανικό όνειρο του Ερντογάν πλησιάζει στο τέλος του

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Τα όνειρα που έχει εδώ και δύο δεκαετίες, ο Τούρκος πρόεδρος για ν’ αναβαθμίσει τη θέση της Άγκυρας στον κόσμο, μοιάζει πιο μακρινό από ποτέ, αναφέρει ανάλυση του CNN.

Πριν από 10 χρόνια, ο τότε πρωθυπουργός Ερντογάν έκανε μία αποφασιστική κίνηση εξωτερικής πολιτικής. Η Τουρκία δεν θα «έπεφτε πλέον στα πόδια της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και θα την παρακαλούσε να γίνει μέλος της, αντιθέτως θα σχεδίαζε να επεκτείνει τηνπεριφερειακή της δύναμη και την επιρροή της στις πρώην αυτοκρατορικές περιοχές που άνηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, προκειμένου να θεωρηθεί μία παγκόσμια δύναμη.

Οι σύμμαχοι του Ερντογάν στην Αίγυπτο και στη Συρία, είχαν σημαντικά πολιτικά οφέλη σταπρώτα χρόνια της Αραβικής Άνοιξης, τον Δεκέμβριο του 2010 και τα νεοοθωμανικά όνειρα του Ερντογάν έμοιαζαν έτοιμα να υλοποιηθούν.

Αλλά οι σύμμαχοι του Ερντογάν στην περιοχή, μεγάλες ομάδες που συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, μία δεκατία αργότερα έχουν εξασθενήσει σε μεγάλο βαθμό. Εκτός από τα προπύργια στο Κατάρ, τη Σομαλία και την κυβέρνηση της Τρίπολης, τα σχέδια του Ερντογάν έχουν αφήσει πικρή γεύση σε αρκετούς ηγέτες της περιοχής.

Επίσης ο Τούρκος πρόεδρος συγκεντρώνει την οργή χωρών της Ευρώπης, όπως η Γαλλία, η Ελλάδα και η Κύπρος, εξαιτίας των ενεργειών του στην ανατολική Μεσόγειο, ενώ η τουρκική οικονομία, η οποία επιδεινώθηκε από τις επιπτώσεις του κορονοϊού, έχει δημιουργήσει ακόμα ένα πρόβλημα στα σχέδια ης Τουρκία και περιορίζει την ικανότητα του να ξεφύγει από την απομόνωση της διεθνούς κοινότητας.

Το σλόγκαν του Ερντογάν ήταν ότι η Τουρκία θ’ αναδυθεί μέσω της ηγεσίας στην πλειονότητα των μουσουλμανικών κρατών της Μέσης Ανατολής, σημειώνει ο Σονέρ Καγκαπτάι, διευθυντής του ερευνητικού προγράμματος για την Τουρκία στο Ινστιτούτο της Ουάσινγκτον και συγγραφέας τριών βιβλίων για την άνοδο του Ερντογάν και προσθέτει ότι:

«Εκτός από το Κατάρ, τη Σομαλία και την κυβέρνηση Σάρατζ στη Λιβύη, δεν έχει καλές σχέσεις με σχεδόν κανένα άλλο μουσουλμανικό κράτος της περιοχής».

Εχθρικές προς των Ερντογάν περιφερειακές δυνάμεις όπως η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα έχουν βρει κοινό έδαφος με κάποια ευρωπαϊκά κράτη και έχουν εντείνει τη στρατηγική τους συνεργασία, σε αρκετούς τομείς, όπως η εκμετάλλευση του φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο, παρακάμπτοντας την Άγκυρα.

Η Γαλλία εναντιώνεται της Τουρκίας για την επιχείρηση της εναντίον των Κούρδων μαχητών στη Συρία και της υποστήριξής της, στην κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη, στηρίζει αυτή την πρωτοβουλία στην ανατολική Μεσόγειο, ενώ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στηρίζουν σιωπηρά αυτή την επιλογή.

Επίσης οι ΗΠΑ, που υπό την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ, είχαν ως επί το πλείστον καλή σχέση με τον Ερντογάν, πρόσφατα δείχνουν να συντάσσονται με τους αντιπάλους της Τουρκίας. Ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, είχε δηλώσει «βαθιά ανήσυχος» από τις ενέργειες της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο, ενώ τον προηγούμενο μήνα οι ΗΠΑ, ήραν μερικώς το εμπάργκο όπλων προς την Κύπρο.

«Όλα αυτά δεν συνέβησαν μέσα σε μία νύχτα.  Είναι αποτέλεσμα της πιο δυναμικής, συγκρουσιακής και επιθετικής εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας», δήλωσε ο αναλυτής Σινάν Ουλγκέν και προσθέτει ότι η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ «κακομεταχειρίστηκαν» τη σχέση τους με την Τουρκία και ότι «χρειάστηκαν 10 χρόνια για να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο».

Ο Ερντογάν ακολούθησε το δικό του δρόμο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ

Ο Ερντογάν ακολούθησε τον δικό του δρόμο και στη σύγκρουση του Ναγκόρνο Καραμπάχ, ανάμεσα στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, υποστηρίζοντας το δεύτερο και μην ακολουθώντας τη διεθνή κοινότητα που καλεί σε κατάπαυση του πυρός.

Σύμφωνα με τους αναλυτές η εθνική συγγένεια ανάμεσα στην Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν αυξάνει τη συνεργασία των δύο χωρών σε στρατιωτικό επίπεδο και μπορεί να ωθήσει τις δυνάμεις της Τουρκίας να υποστηρίξουν στο Μπακού ώστε να καταλάβει τον αυτόνομο θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ και άλλων περιοχών που ελέγχονται στρατιωτικά από την Αρμενία.

Όπως αναφέρει ο Καγκαπτάι, το πρώτο πράγμα που κάνει ένας Τούρκος πρόεδρος ή πρωθυπουργός μόλις αναλάβει την εξουσία είναι να επισκεφτεί τους Τουρκοκύπριους και το Αζερμπαϊτζάν. «Ο Ερντογάν έχει σπάσει όλους τους παραδοσιακούς δεσμούς της Τουρκίας με τη δύση, το Ισραήλ, την Ε.Ε. και τη Μέση Ανατολή, αλλά όχι αυτή την παράδοση», προσθέτει.

Η οικονομία η «αχίλλειος φτέρνα» του Ερντογάν

Αναλυτές επισημαίνουν ότι οι συνθήκες που επέτρεψαν στον Ερντογάν να χαράξει μια νέα γραμμή για την εξωτερική πολιτική της χώρας έχουν πάψει να ισχύουν. Στις αρχές του 2000, ο Ερντογάν πέτυχε εξαιρετικά οικονομικά αποτελέσματα, τα οποία στήριξαν τη μεταβολή στην πολιτική τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας. Ωστόσο σήμερα η οικονομία είναι πολύ μακριά από εκείνο το σημείο, γεγονός που αντανακλάται από τις απώλειες του κόμματος στις πρόσφατες εκλογές στην αυτοδιοίκηση.

Την πρώτη δεκαετία που διοίκησε ο Ερντογάν είδε εκατομμύρια Τούρκους να βγαίνουν από τη φτώχεια με τη χώρα να γνωρίζει σημαντική οικονομική άνθηση, αλλά τα τελευταία χρόνια η ισοτιμία της τουρκικής λίρας έναντι του δολαρίου σπάει το ένα μετά το άλλο τα αρνητικά ρεκόρ, το κρατικό χρέος διογκώνεται κι ο πληθωρισμός καλπάζει. Μάλιστα η τουρκική οικονομία αναμένεται να «βυθιστεί« και το 2020.

«Η οικονομία είναι η αχίλλειος φτέρνα του Ερντογάν όχι μόνον στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στο εξωτερικό, αφού απ’ την πορεία της εξαρτάται αν η Τουρκία θα συνεχίσει την επίδειξη ισχύος. Αν καταρρεύσει η Τουρκία δεν θα διαθέτει τα οικονομικά μέσα για να συνεχίσει όλες αυτές τις μάχες στα μέτωπα που άνοιξε», υπογραμμίζει ο Ταγκαπτάι

Το οικονομικό μέλλον της Τουρκίας είναι συνδεδεμένο με τις διεθνείς σχέσεις της. Μία καταρρέουσα οικονομία θα μπορούσε να οδηγήσει σε προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η οποία μαζί με την επιθετική ρητορική στην εξωτερική πολιτική, θα μπορούσε να οδηγήσει την Τουρκία στο να είναι η χαμένη από τα κέρδη των υδρογονανθράκων της ανατολικής Μεσογείου.

«Αυτό είναι το μέγιστο δίλημμα που αντιμετωπίζουν οι ιθύνοντες που λαμβάνουν τις αποφάσεις στην Τουρκία. Όχι τα όρια της επιθετικότητας στην εξωτερική πολιτική, αλλά οι ζημιές που αυτή και η πολεμική ρητορική προκαλούν στις οικονομικές προοπτικές της Τουρκίας», καταλήγει ο Ουλγκέν.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.