Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε χθες στην Πάτρα το 46ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή»

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Το 46ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» άνοιξε τις πύλες του και στην Πάτρα, με την κατάλληλη προσαρμογή για την προφύλαξη σε αυτές τις ιδιαίτερες συνθήκες της υγείας των μελών και φίλων του Κόμματος και της ΚΝΕ.

Η συμμετοχή της νεολαίας της πόλης μας, των εργαζομένων, των ανέργων, των ανθρώπων κάθε ηλικίας στο Φεστιβάλ στέλνει δυναμικό μήνυμα «οργανωμένης απειθαρχίας» στη βαρβαρότητα που ζούμε, στη χρεοκοπημένη πολιτική εξυπηρέτησης των λίγων σε βάρος των πολλών, στην αναγκαιότητα του άλλου δρόμου ανάπτυξης, του σοσιαλισμού.

Οι φετινές εκδηλώσεις φιλοξενούνται στο Παμπελοποννησιακό στάδιο και ξεκίνησαν με χαιρετισμό από τηνΙφιγένεια Αθανασούλα, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και Γραμματέα της Οργάνωσης Περιοχής Δυτικής Ελλάδας, ενώ ακολούθησε η ομιλία από τον Κύριλλο Παπασταύρου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με συναυλία – αφιέρωμα στον Θάνο Μικρούτσικο με τους Κώστα Θωμαΐδη και Γιώργο Μεράτζα.

Το Φεστιβάλ ακολούθησε τα υγειονομικά μέτρα που προβλέπονται, η πρόσβαση στους χώρους του σταδίου έγινε ελεγχόμενα από τις πύλες που άνοιξαν δύο ώρες νωρίτερα από την καθορισμένη ώρα έναρξης προγράμματος για την αποφυγή συγχρωτισμού και τη διευκόλυνση της ροής. Οι επισκέπτες παρακολούθησαν καθιστοί, με αποστάσεις και μάσκες το πρόγραμμα του φεστιβάλ.

Ο Κύριλλος Παπασταύρου στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι ΚΝίτες και οι Κνιτισσες, οι φίλοι του ΚΚΕ βρισκόμαστε όλοι σε θέση μάχης για την οργάνωση της εργατικής – λαϊκής αντεπίθεσης. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, πολύ περισσότερο που οι εξελίξεις μπορεί να είναι καταιγιστικές και απρόβλεπτες. Το ΚΚΕ, η ΚΝΕ, το ταξικά προσανατολισμένο εργατικό κίνημα έχουν αποδείξει ότι μπορούν να συνδυάζουν αυτόν τον αγώνα με την αναγκαία τήρηση των μέτρων προστασίας του λαού, σε συνθήκες πανδημίας, όπως η σημερινή.

Έχετε πολύμορφη πείρα ειδικά εδώ στην Πάτρα από την πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών. Από τη δράση των κομμουνιστών συνδικαλιστών μέσα στο εργατικό κίνημα της Πάτρας, στη μάχη ενάντια στα εκφυλιστικά φαινόμενα και την ανασυγκρότηση του Εργατικού Κέντρου σε κατεύθυνση αντίθεσης με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, τη δράση που αναπτύσσουν οι κομμουνιστές μέσα από την εκλεγμένη διοίκηση στο Δήμο με επικεφαλής τον Κ. Πελετίδη και την αγωνιστική πορεία διεκδίκησης και αντιπαράθεσης με την πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ, απέναντι στα εμπόδια που βάζουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι τα συμφέροντα του κεφαλαίου σε κάθε προσπάθεια να στηριχτεί ο λαός, ένα δύσκολο έργο που έχει στο επίκεντρο τη στήριξη των εργατικών λαϊκών στρωμάτων στην περιοχή των διεκδικήσεων και των αγώνων του αλλά που ταυτόχρονα συσσωρεύει και πολύτιμη πείρα για την ανάγκη να υπάρξουν ανατροπές σε επίπεδο εξουσίας και οικονομίας σε αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, να καταρρίπτονται οι αυταπάτες περί φιλολαϊκής διαχείρισης χωρίς να θιγούν τα ιερά και τα όσια του συστήματος.

Οι δύσκολες και σύνθετες συνθήκες που ζούμε φέρνουν ακόμη περισσότερο στην επιφάνεια τις αγεφύρωτες ταξικές αντιθέσεις που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία και αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει -και ούτε μπορεί να υπάρξει- κοινό συμφέρον ανάμεσα στο κεφάλαιο, από τη μια μεριά και την εργατική τάξη, το λαό, από την άλλη. Το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης και η αντιμετώπιση των οξυμένων ανταγωνισμών απαιτούν την περαιτέρω συντριβή των εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων, αλλά και νέο γύρο πολεμικών αναμετρήσεων. Η ίδια η εξέλιξη και διαχείριση της πανδημίας, με επίκεντρο την κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων και τη δημοσιονομική σταθερότητα του αστικού κράτους, έφερε, για μια ακόμη φορά, στο προσκήνιο τη βαρβαρότητα και τη σήψη του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Γι’ αυτό και το αστικό κράτος -ειδικά σε τέτοιες συνθήκες- εντείνει την ιδεολογική και πολιτική του παρέμβαση, συνδυάζοντας μεθόδους και μέσα με εκείνα της χειραγώγησης και της καταστολής.

Από τις ίδιες τις εξελίξεις (όξυνση ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και κίνδυνοι πολεμικών συγκρούσεων, πανδημία και διαχείριση της οικονομικής κρίσης), μπαίνει στο επίκεντρο το ζήτημα της μοναδικής πραγματικής διεξόδου από την πλευρά των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων.

Η αναγκαιότητα να σπάσει ο φαύλος κύκλος των αντιφάσεων ενός συστήματος που αδυνατεί να ικανοποιήσει ζωτικά δικαιώματα και ανάγκες για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία, την ίδια ακριβώς στιγμή που η άνοδος της παραγωγικότητας, η ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης διαμορφώνουν προϋποθέσεις για άλματα στη ριζική βελτίωση και αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων. Αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο και με πιο παραστατικό τρόπο το πώς η οργάνωση της οικονομίας με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, η εξουσία στα χέρια μιας κοινωνικής μειοψηφίας, των εκπροσώπων των μονοπωλιακών ομίλων, γίνεται εμπόδιο για την κοινωνική πρόοδο και ευημερία. Συσσωρεύονται στοιχεία που φανερώνουν την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού – κομμουνισμού, δηλαδή της εργατικής εξουσίας για τη θεμελίωση της κοινωνικής ιδιοκτησίας, του κεντρικού επιστημονικού σχεδιασμού της οικονομίας, με κριτήριο τη διευρυνόμενη ικανοποίηση όλων των κοινωνικών αναγκών.

Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα που όχι μόνο έχει ως Πρόγραμμα αυτήν τη διέξοδο, αλλά και δεν αποκόβει από αυτόν το δρόμο την πάλη για όλα τα εργατικά – λαϊκά προβλήματα, τις προϋποθέσεις για να δοθούν λύσεις σε αυτά. Είναι και το μοναδικό κόμμα που διαθέτει όλες του τις δυνάμεις, ώστε ο λαός μας, οι εργαζόμενοι να πιστέψουν στη δύναμη και τη δυνατότητά τους να καθορίσουν τις εξελίξεις, να βάλουν τη δική τους σφραγίδα, να υλοποιήσουν αυτή τη διέξοδο.

Παλεύουμε από κάθε μετερίζι σε αυτήν την κατεύθυνση, πρωτοστατούμε στην οργάνωση των εργατικών – λαϊκών αγώνων για όλα τα προβλήματα, διεξάγουμε την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη με τις αντιλήψεις, τις διαστρεβλώσεις, τις προκαταλήψεις, που θεωρούν αιώνιο το σημερινό σύστημα, παρόλο που σαπίζει και που προβάλλουν ως μοναδική δήθεν διέξοδο για το λαό την ολοένα και μεγαλύτερη προσαρμογή των αναγκών και δικαιωμάτων του στα όρια που το καπιταλιστικό σύστημα θέτει, με βάση τους “εκσυγχρονισμούς” και τις “αναδιαρθρώσεις” του.

Μέσα από τα διάφορα μέτωπα πάλης αναδεικνύουμε τις δυνατότητες του άλλου δρόμου ανάπτυξης, του σοσιαλισμού, καθώς και ότι σήμερα υπάρχουν αυτές οι δυνατότητες στην Ελλάδα.

Δίνουμε τη μάχη, ώστε ο καθημερινός αγώνας να μην εγκλωβίζεται στις διάφορες παραλλαγές της αστικής κυβερνητικής διαχείρισης και στα όρια που καθορίζονται από τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς – ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΔΝΤ κ.λπ. Υπάρχει, πλέον, πλούσια πείρα στο λαό, από τη δεκαετία που προηγήθηκε και τη στάση όλων των κυβερνήσεων, για να ξεπεράσει τις παγίδες και τα κάλπικα διλήμματα, που του στήνουν η κυβέρνηση της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ -ως ο νέος φορέας της σοσιαλδημοκρατίας- το ΚΙΝΑΛ και τα άλλα κόμματα, στο πλαίσιο της συνεχούς αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος.

Δίνουμε τη μάχη, ώστε οι καθημερινοί αγώνες στα διάφορα μέτωπα να οδηγούν στην ενίσχυση του ταξικά προσανατολισμένου εργατικού κινήματος, σε μαζική συμμετοχή στα εργατικά σωματεία, στους φορείς των αυτοαπασχολούμενων – επαγγελματιών, των αγροτών, του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος, των μαθητών, των φοιτητών.

Δίνουμε τη μάχη για να δυναμώνει η κοινή δράση, η Κοινωνική Συμμαχία, σε αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, η σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, να ανοίγει ο δρόμος στην πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Καλούμε σήμερα κάθε αγωνιστή εργαζόμενο, αυτοαπασχολούμενο και αγρότη να συμπορευτεί, να συσπειρωθεί με το ΚΚΕ, να παλέψει μαζί με τους κομμουνιστές ξεπερνώντας προκαταλήψεις και αυταπάτες, να ενισχύσει με κάθε τρόπο αυτή την προσπάθεια, αυτόν τον αγώνα που αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο για το λαό μας.

Στο δρόμο της λαϊκής αντεπίθεσης μπορούμε να τα καταφέρουμε».

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.