«Πατερούλη μου»

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η Πατρινή καθηγήτρια Πίπη Πριγκοπούλου (που πλέον ζει στη Φλωρεντία), έκλανε μια ιδιαίτερη ανάρτηση, υπό τον τίτλο «Πατερούλη μου»:

Ο Πέτρος είναι ένας μακρινός μου συγγενής, που είχα πάντα όμως καλές σχέσεις μαζί του. Έχουμε την ίδια ηλικία και κατά τύχη το ίδιο επάγγελμα, έτσι πολλά χρόνια τώρα όταν συναντιόμαστε βρίσκουμε πάντα θέματα συζήτησης. Εκείνο όμως που μου κινεί περισσότερο απ΄ όλα το ενδιαφέρον είναι ό,τι είναι ένας πολύ ευαίσθητος άντρας. Του αρέσει το θέατρο, η καλή μουσική, οι ατελείωτοι περίπατοι με την γυναίκα του, αυτές οι λεπτομέρειες που δίνουν ουσία στην ζωή μας. Μαζί του έχεις πάντα κάτι να πεις και πάντα με πολύ καλή δόση χιούμορ!
Τον εκτίμησα δε απίστευτα όταν διαπίστωσα ό,τι είναι από τους λίγους άντρες που, χωρίς περιστροφές και ενδοιασμούς μιλά για την γυναίκα του αποκαλώντας την «Άγγελο της ζωής του». Κάτι που λέει και εννοεί, με τις ανησυχίες, την έννοια και τις πράξεις του.
Παντρεμένος τα τελευταία δέκα χρόνια μαζί της βρήκε το λιμάνι του, γιατί πριν αναμοδάρθηκε για τα καλά! Παντρεύτηκε μικρός και χώρισε. Το μελανό σημείο της ιστορίας ήταν το παιδί, η κόρη του. Ο Πέτρος με τον χωρισμό του την στερήθηκε, αφού το παιδί ζούσε με την μητέρα του και μάλιστα σε άλλη πόλη. Έτσι η επικοινωνία ήταν δύσκολη, έκανε και αυτός τα λάθη του, τις απερισκεψίες του, τον έφαγε και η αναβλητικότητά τουΤο παιδί στην ουσία άρχισε να το ζει όταν έφθασε τα δεκαοχτώ που μεγάλη κοπέλα πλέον, αποφάσιζε μόνη της πότε θα έβλεπε τον πατέρα της και πότε όχι. Στην σχέση τους δεν βοήθησε καθόλου η μητέρα της, το αντίθετο μάλιστα. Έτσι ο καημένος ο Πέτρος, αδαής και άπειρος, προσπαθεί χρόνια τώρα, με αγωνία, να γεφυρώσει την απόσταση.
Για την συμπεριφορά του στο παιδί, πολλές φορές ζήτησε την γνώμη μου. Βλέπετε δεν έχει αποκτήσει άλλα παιδιά. Στα μάτια του βλέπεις πάντα την λάμψη όταν μιλάει γιαυτήν και ταυτόχρονα την ανησυχία μήπως κάτι που έκανε, που είπε ή ζήτησε, δεν το είπε ή δεν το έκανε σωστά.
«Φοβάμαι» μου έλεγε « φοβάμαι μη κάνω κάτι λάθος και διαταραχθεί η σχέση μου μαζί της, τώρα που κάτι όμορφο πάει να γίνει».
«Μην ανησυχείς» του έλεγα « μίλα και φέρσου με αγάπη, αυτή τα λέει όλα, αργά ή γρήγορα θα σε νοιώσει και ή απόσταση θα γεφυρωθεί».
Έτσι η κόρη του Πέτρου πέρασε τα φοιτητικά της χρόνια προσπαθώντας και αυτή να γνωρίσει τον πατέρα της με πολλές ταλαντεύσεις, άλλοτε αποδεχόμενη τον ρόλο του και άλλοτε απομακρυνόμενη. Τότε ο πατέρας της τρελαινόταν.
«Λες να την ξαναχάσω»; με ρωτούσε « δεν θα το αντέξω, την αγαπώ και την έχω στερηθεί τόσο»!
«Υπομονή, έτσι είναι τα παιδιά» απαντούσα. « Εμείς οι γονείς όσο και αν τρελαινόμαστε πρέπει να δείχνουμε ψυχραιμία και να περιμένουμε την επάνοδό τους, με αγάπη».
Ήξερα βέβαια την δυσκολία αυτής της σχέσης και επί πλέον πρώτη φορά βίωνα τις ανησυχίες ενός πατέρα για την πιο σημαντική σχέση της ζωής του, την σχέση με την κόρη του.
«Δεν μαγκαλιάζει, δεν με λέει πατερούλη», μου έλεγε.
«Δεν έχει μάθει, δεν ξέρει να το διαχειριστεί», του απαντούσα.

Προχθές το βράδυ, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Πέτρος.
« Η Ειρήνη μου αύριο θα δώσει την πρώτη της θεατρική παράσταση», μου είπε. « Έτσι ερασιτεχνικά, το θέατρο είναι η τρέλα της, η αγάπη της, η τροφή της ψυχής της και, δεν μπορώ να πάω. Θέλω όμως να της στείλω μια αγκαλιά λουλούδια».
«Ε, και λοιπόν», ρώτησα.
«Να, γράφω και σχίζω κάρτες, δεν ξέρω τι να γράψω».
«Τι θέλεις να της πεις Πέτρο»;
«Να της πω ότι είμαι περήφανος γιαυτήν, ότι την λατρεύω, ότι είναι η πριγκηπέσα μου, ότι θέλω να είναι για πάντα το δικό μου αστέρι και αν έχει τύχη να γίνει και αστέρι, θέλω να της πω»….
«Αυτά να της γράψεις, αυτά ακριβώς», τον διέκοψα.

…..Στο καμαρίνι ενός μικρού θεάτρου των Αθηνών ήταν μαζεμένες όλες οι νεαρές ηθοποιοί.
Ο μικρός που κρυβόταν πίσω απ’ τα λουλούδια ζήτησε την Ειρήνη.
«Εγώ είμαι» του απάντησε μια ψηλόλιγνη κοπέλα.
Της άφησε τα λουλούδια και έφυγε. Η Ειρήνη κοίταξε με απορία. «Θαυμαστής»; αναρωτήθηκε, «που βρέθηκε από τώρα»; Οι φίλες της μαζεύτηκαν γύρω της με περιπαιχτικά σχόλια και γελάκια. Άνοιξε τον φάκελο με την κάρτα.
«Πριγκηπέσα μου, σου εύχομαι πάντα να είσαι ένα λαμπρό αστέρι, όπως απόψε.
Ο πατέρας σου».
Τα μάτια της βούρκωσαν, άρπαξε το κινητό και σχημάτισε το νούμερο.
«Πατερούλη μου, απόψε θα παίζω για σένα, σαν να σε βλέπω στην πρώτη γραμμή. Σαγαπάω», του είπε.
Μα ο Πέτρος στην άλλη άκρη δεν μπορούσε να μιλήσει. Τώρα είχε απλά να περπατήσει το γεφύρι που τους ένωνε.

Pipi Prigopoulou αφιερωμένο στην αυριανή γιορτή του Πατέρα… 21/6/20

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.