Ένα εκπληκτικό κείμενο από τη Φλωρεντία

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η Πατρινή Πίπη Πριγκοπούλου, που ζει τα τελευταία χρόνια στη Φλωρεντία, έγραψε ένα ακόμη υπέροχο κείμενο στο fb, που πρέπει οπωσδήποτε να το διαβάστε:

ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ

Είχα καιρό, πολύ καιρό να πάω στην φίλη της μητέρας μου στο γηροκομείο. Την έλεγα και εγώ «φίλη μου» Ανύπαντρη και άκληρη, στα γηρατειά της δεν είχε άλλη επιλογή. Δασκάλα με καλή σύνταξη και μικρή περιουσία όταν κατάλαβε ότι οι δυνάμεις της την εγκαταλείπουν χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισε το γηροκομείο. Την θαύμαζα και σε ορισμένα πράγματα την είχα πρότυπο. Μου άρεσε το αγέρωχο ύφος, το στητό περπάτημα της, η ισχυρή προσωπικότητά της, το ανοιχτό μυαλό της, το απόλυτο του χαρακτήρα της και ας την θεωρούσες ενίοτε απρόσιτη. Έτσι με ευχαριστούσε να την επισκέπτομαι πότε-πότε. Εξ’ άλλου η κουβέντα μαζί της ήταν πάντα ενδιαφέρουσα. Ήταν μια πολύ μορφωμένη γυναίκα που εξακολουθούσε να διαβάζει, παρά τα ογδόντα της χρόνια. Πάντα την έβρισκα με ένα βιβλίο στα χέρια σε κάποια γωνιά του σαλονιού μόνη και απορροφημένη.
Σήμερα όμως την βρήκα να μιλά με δύο άλλες κυρίες. Μόλις με είδε τα μάτια της έλαμψαν
-Καλώς την, είπε. Να σου συστήσω τις κυρίες, είναι φίλες μου.
Μετά τις συστάσεις ζήτησε συγνώμη και πήγαμε να καθίσουμε μόνες μας. Μιλήσαμε για τα βασικά, τι κάνει, πως περνά…
-Δεν έχεις βιβλίο; την ρώτησα.
-Μπα αρκετά. Δεν έχω χρόνο, τελειώνει, μου είπε με χαμόγελο και μόλις κατάλαβα πως τόσα χρόνια μου έλειπε κάτι. Μου έλειπε να απολαμβάνω όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους γύρω μου. Να τους ακούω να μιλούν, να δημιουργώ σχέση μαζί τους και να τους μιλώ και εγώ.
-Τι τελειώνει; Είσαι μια χαρά , βιάστηκα να την μαλώσω.
-Αυτό που σου λέω, απάντησε. Η ζωή βρίσκεται στα μικρά πράγματα, στις απλές στιγμές, στους ανθρώπους γύρω μας που μας προσπερνούν χωρίς να ανταλλάξουμε μια λέξη, ένα χαμόγελο.
-Αλλαγμένη σε βλέπω, της είπα. Τι έγινε;
-Τίποτα, απλά μετάνιωσα που έχασα πράγματα στη ζωή μου γιατί τα θεωρούσα λεπτομέρειες, μικρά ασήμαντα και όμως αυτά έκρυβαν την ευτυχία. Δεν άφησα τον εαυτό μου να ονειρευτεί, περισσότερο σκεφτόμουν και λιγότερο ονειρευόμουν. Λάθος! Δεν κράτησα γύρω μου τους ανθρώπους που μ’ αγαπούσαν γιατί ποτέ δεν τους είπα «σ’ αγαπώ». Το θεωρούσα αυτονόητο. Δεν είπα ποτέ αυτό που σκεφτόμουν ή ήθελα, αλλά αυτό που έπρεπε. Δεν ερωτεύτηκα ποτέ, γιατί φοβήθηκα.
-Μα τι λές; Την διέκοψα. Απλά δεν έτυχε.
-Και αν δεν έτυχε έπρεπε να ζήσω ερωτευμένη με τον έρωτα. Όταν ο άνθρωπος δεν ερωτεύεται, γερνά. Γερνά γρήγορα. Και εγώ γέρασα και δεν απόλαυσα ούτε τον έρωτα, ούτε την ζωή, ούτε καν τα πράγματά μου. Φύλαγα τα κρυστάλλινα ποτήρια και τα ασημένια μαχαιροπήρουνα, τα μεταξωτά εσώρουχα και τα ακριβά μου ρούχα για μια ειδική στιγμή. Μια στιγμή που ποτέ δεν βρήκα και ας πέρασαν τόσες. Γιατί στην ζωή κάθε στιγμή είναι ειδική, μοναδική.
Έβγαλε από το χέρι της ένα δαχτυλίδι και μου το έδωσε.
-Πάρ’ το μου είπε, να με θυμάσαι και να ξέρεις σ’ αγαπώ.
-Μα είναι πολύ ακριβό, είπα.
-Δεν έχει σημασία η αξία, αξίζει όμως γιατί για μένα σημαίνει πολλά και προ πάντων σ’ αγαπώ.
Λίγο αργότερα σηκώθηκα να φύγω. Χαιρετώντας με μου έδωσε ένα βιβλίο.
-Διάβασέ το, μου είπε γλυκά και επιτακτικά.
Βγήκα στο προαύλιο και στάθηκα κάτω απ’ ένα φανοστάτη του κήπου. Κοίταξα το βιβλίο, ήταν του νομπελίστα Κολομβιανού συγγραφέα Gabriel G.Marquez. Άρχιζε με τον αποχαιρετισμό προς τους φίλους του όταν έμαθε ότι τον πλησιάζει ο θάνατος. Στο λιγοστό φως, άρχισα να διαβάζω.
….Αν ήξερα πως είναι η τελευταία φορά που σε φιλώ, θα σε φώναζα πίσω να σου δώσω κι’ άλλα φιλιά, κι’ άλλα…
….Θα κοιμόμουν λίγο και θα ονειρευόμουν πολύ….
….Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν…
….Θα έγραφα το μίσος μου στον πάγο και θα περίμενα τον ήλιο…
….Θα σου έλεγα πως σ’ αγαπώ και δεν θα υπέθετα πως το ξέρεις…
….Θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα
Πριν το κλείσω είδα την αφιέρωση. «Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις»
Τώρα κατάλαβα την μεταστροφή της. Ένοιωσα μια απίστευτη γαλήνη.
Λίγες μέρες μετά η «φίλη μου» έφυγε απ’ την ζωή.

Pipi Prigopoulou πριν κάποια χρόνια…
αφιερωμένο σε όλους αυτούς που χάνουν τη ζωή τους πνιγμένοι στη μιζέρια.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.