H «ελίτ»

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

της Ασημίνας Ζανιά
Πνευμονολόγου

Ανέκαθεν στον Πολιτισμό και στην Τέχνη υπήρχε και μια διάκριση.
Πάντα υπήρχαν ομάδες που θεωρούσαν τον εαυτό τους τον “περιούσιο λαό” που μόνο εκείνος δικαιούται να ομιλεί για τα πολιτιστικά δρώμενα αυτής της χώρας, αυτής της πόλης.
Είναι η γνωστή Ελίτ, που αρέσκεται να διαφοροποιείται από τον υπόλοιπο κόσμο. Σε κάθε ευκαιρία, με κάθε τρόπο θέλει να το δείχνει, τις περισσότερες φορές να το επιβάλλει κιόλας.
“Εμείς ξέρουμε. Εμείς είμαστε οι γνήσιοι”. Οι άλλοι είναι “ιμιτασιόν”, οι άλλοι είναι η “πλέμπα”, όπως κοινώς λέγεται.
Πόσοι άνθρωποι του πολιτισμού, σε οποιαδήποτε μορφή του, δεν δέχθηκαν τη σχεδόν ρατσιστική αντιμετώπιση αυτής της ελίτ; Σε εποχές ακόμη πιο δύσκολες από τη σημερινή.
Όμως ευτυχώς η χώρα μας είχε πάντα φωτεινά πνεύματα.
Άνθρωποι που προέρχονταν από την λεγόμενη “ελίτ” της γύρισαν την πλάτη και βρήκαν γόνιμο καταφύγιο στους κόλπους του λαού, του απλού κόσμου.
Ο Τσαρούχης χόρευε ζεϊμπέκικο στις ταβέρνες για να βρει τρόπους να εκφράσει στον καμβά τις ανησυχίες του.
Ο Χατζηδάκις πλησίασε τους παρακμιακούς τότε ρεμπέτες για να εμπνευστεί από τους ήχους του τρίχορδου μπουζουκιού τους, τη δική του μουσική.
Και τόσοι άλλοι έδειξαν με τον δρόμο που ακολούθησαν ότι οποιαδήποτε έκφραση πολιτισμού πρέπει να εκπορεύεται απο τους πολλούς για τους πολλούς.
Η ελίτ όμως πάντα θέλει να υπάρχει και να διαφοροποιείται. Το βλέπουμε και εδώ στην πόλη μας, σε ανάλογους τομείς.
Δικαίωμά τους θα μου πείτε.
Συμφωνώ. Όμως δεν έχει κανείς το δικαίωμα να κατοχυρώνει κάτι αποκλειστικά ως δικό του. Το μόνο εγώ ξέρω, όταν ακούγεται δημιουργεί de facto αποκλεισμούς.
Και πολιτισμός με αποκλεισμούς παύει να είναι πολιτισμός και γίνεται απλά μια παρέα….της ελίτ!
Καλό σας ξημέρωμα!

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.