«Αυτό ήταν; Τέλος εποχής και αρχή μιας νέας;»

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η Πίπη Πριγκοπούλου, η Πατρινή που ζει τα τελευταία έτη στη Φλωρεντία, καθώς η κόρη της διατηρεί το κατάστημα ΑΛΑΣ, ανέβασε σοτ fb μια ακόμη «ανταπόκριση» από τη γειτονική Ιταλία, που σχετίζεται με το τέλος της ιδιότυπης καραντίνας:

Δευτέρα 18/5

ΤΟ ΤΕΛΟΣ;;;;;;

Και τώρα;; ήρθε το τέλος; Αυτό ήταν; Τέλος εποχής και αρχή μιας νέας; Ποιάς νέας;; Με ρώτησαν εμένα αν θέλω νέα πράγματα στην ζωή μου;; Με ρώτησαν αν μπορώ να μπω σε διαδικασία να συντονιστώ από την αρχή;; να κάνω restart πίσω– πίσω ;

Έφτασε μια ανακοίνωση, μια απλή είδηση στα ΜΜΕ και ξαφνικά τραβήχτηκε η κουρτίνα και άνοιξε και πάλι ο δρόμος για την ζωή, για την κανονικότητα; Λέμε τώρα. Από τότε που το ανακοίνωσαν η φάτσα μου έχει πάρει αυτήν την έκφραση της αγελάδας όταν την αρμέγουν. Απορεί με αυτό που της συμβαίνει. Πως γίνεται έτσι ξαφνικά να περνάς από το ένα στο άλλο;; Πως γίνεται από εκεί που δεν μπορείς να πας σχεδόν πουθενά , ξαφνικά να μπορείς να πας παντού;; λες και τα μεσάνυχτα της Κυριακής φύσηξε ένας άνεμος δυνατός που παρέσυρε τα πάντα στο διάβα του και καθάρισε κάθε ίχνος συμφοράς αφήνοντάς μας το πεδίο ελεύθερο να ζήσουμε. Να ζήσουμε ναι, αλλά πως;; Νοιώθουμε σαν τα πουλάκια που τους ανοίγεις το κλουβί να πετάξουν ελεύθερα και αυτά στριφογυρίζουν στην πόρτα χωρίς να παίρνουν την μεγάλη απόφαση να ζήσουν την εμπειρία ενός νέου άγνωστου κόσμου. Άγνωστου θα μου πείτε;; Ναι φίλοι μου άγνωστου. Έτσι τον βλέπω εγώ αυτόν τον κόσμο. Τον κόσμο που ανεβοκατεβαίνει πεζοδρόμια για να μη πλησιάσει ο ένας τον άλλο, που οι άνθρωποι κουνάνε μόνο τα κεφάλια για χαιρετισμό, που η αγκαλιά , το φιλί έχει χαθεί, που η αφή έχει ναρκωθεί και η όσφρηση έχει ζαλιστεί από τα απολυμαντικά, αυτόν τον κόσμο δεν τον ξέρω, είναι άγνωστος. Θα πρέπει να αρχίσω να τον ψαχουλεύω από την αρχή, για να αποφασίσω αν μου αρέσει. Γιατί αυτές οι συμπεριφορές θα αργήσουν να φύγουν. Μας επιβλήθηκαν βίαια, σαν εγχείρηση χωρίς αναισθησία , με διαδικασία του κατεπείγοντως «για το καλό μας» και τώρα μας ζητάνε έτσι απότομα να ξεχάσουμε και να πούμε «πάει πέρασε». Απλά πράγματα.

Και άντε εγώ, λίγο το κακό που έπαθα. Μου δόθηκε χρόνος να σκεφτώ να τραβήξω στην επιφάνεια όλα αυτά που είχα στριμώξει στο πίσω μέρος του μυαλού μου για κάποια άλλη στιγμή που θα είχα χρόνο. Τώρα αυτός ο άτιμος περίσσευε. Σκέφτηκα λοιπόν όλα όσα έπρεπε ακόμα και αυτά που δεν έπρεπε και τα αποτελέσματα θα φανούν κι αυτά με το χρόνο. Σαν και μένα, πολλοί.

Ένοιωσα τους πραγματικούς μου φίλους, που με νοιάστηκαν για αυτό που ζούσα εδώ στην ξένη πατρίδα, απέκτησα καινούργιους, μερικούς πολύ σημαντικούς, έκανα φραγή στους τοξικούς , αποφάσισα και έκανα πράγματα που ίσως βελτιώσουν την ζωή μου και που με κάνουν στο παρόν ευτυχισμένη. Αλλά δεν τα πέτυχα μόνη μου. Δεν έκανα ενδοσκόπηση μες την μοναξιά μου και τα κατάφερα όλα αυτά όπως μας συμβούλευαν. Η σχέση μου με τους ανθρώπους με βοήθησε έστω και με την χρήση της τεχνολογίας και ο άπλετος χρόνος. Κανένας δεν προάγει εαυτόν, μόνος του. Οι διαφορετικές απόψεις, οι φρέσκες ιδέες, οι γνώσεις που δεν ήξερες καν πως υπήρχαν και βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά σου, οι άλλες οπτικές, η επικοινωνία, η μουσική, αυτά σε βοηθάνε να εξελιχθείς. Σαν και μένα πολλοί

Αλλά είναι και οι άλλοι. Αυτοί που είχαν τους 37000 νεκρούς. Γιατί αυτά τα θύματα είχαν οικογένειες, φίλους, συνεργάτες. Και θα λείπουν από την ζωή τους, σε πολλούς με βαρύ τίμημα. Δεν θα σκεφτούν ποτέ αν η πραγματική αιτία θανάτου ήταν το πιθανόν επικείμενο νόσημα. Θα σταθούν στον καταλύτη στον covid 19 και αυτό αρκεί. Θα αναπολούν το γέλιο, την αγκαλιά, το φιλί τους, την παρουσία τους, θα φέρνουν μπροστά τις αναμνήσεις αλλά θα καταλήγουν στην έλλειψη . Σαν κι αυτούς, πολλοί.

Και οι άλλοι;; Αυτοί που πνίγονται καθημερινά στην ανασφάλεια γιατί δεν χτυπάει το τηλέφωνο για να γυρίσουν στην δουλειά; Και πώς να τους ειδοποιήσουν οι εργοδότες όταν ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν αν θα ανοίξουν τις επιχειρήσεις τους. Πώς να ανοίξουν σε μια πόλη με 2500 σημεία εστίασης και 2300 καταλύματα, όλα; Αφού δεν υπάρχει τουρίστας ούτε για δείγμα. Αφού οι μεταφορές ακόμα δεν έχουν ξεκινήσει και η ανθρωπότητα είναι ακόμα στάσιμη έχει πάθει αγκύλωση και θέλει χρόνο να βρει τον βηματισμό της; Μέχρι τότε πολλοί θα καταστραφούν οικονομικά , πολλοί θα γίνουν ξαφνικά άνεργοι, πολλοί θα βιώσουν βίαιες συμπεριφορές, ρήξεις στις σχέσεις τους και όλα αυτά χωρίς να μπορούν να συνειδητοποιήσουν από πού τους ήρθε. Σαν και αυτούς, πολλοί.

Αυτό που ζήσαμε ήταν πολύ μεγάλο , πολύ σπουδαίο. Ιστορία γράφαμε καθημερινά όλη η ανθρωπότητα και δεν την είχε προειδοποιήσει κανείς. Για πρώτη φορά λες και μας «ψεκάσανε» μείναμε όλοι ακίνητοι. Απίστευτο;; Όμως Αληθινό. Για πρώτη φορά είδαμε την γη μπροστά στα μάτια μας να αναπνέει. Για πρώτη φορά είδαμε το διάγραμμα της ανθρώπινης αξίας στο παγκόσμιο χάρτη. Για πρώτη φορά ένοιωσα πως κάποια στιγμή χωρίς να το ξέρω , χωρίς να φταίω, χωρίς να το επιλέξω με μια αναπνοή μπορει να σβήσω και αυτό γιατί το επέλεξαν άλλοι. Για πρώτη φορά έγινα θερμός οπαδός του τώρα , ούτε καν του σήμερα. Ξέρω πως δεν είμαι εγώ που μπορώ να το αναλύσω όλο αυτό. Πιστεύω πως θα μπορούσα να σας γράφω ώρες τις σκέψεις μου, αλλά θα ήταν ανώφελο. Γιατί είμαι μια από εσάς. Αδαής.

Θα πρέπει να περάσει χρόνος αρκετός , να γίνει το καινούργιο, η νέα μας ρουτίνα. Να δούμε από μακριά τον πίνακα που έφτιαξαν όσο εμείς ήμασταν στο χειρουργείο, για να πούμε αν μας αρέσει ή είναι κατάφτυστος. Μέχρι τότε σας εύχομαι καλή δύναμη. Ο δρόμος είναι ανηφορικός αλλά όλοι μαζί και ο καθένας με τις δυνάμεις του θα παλέψει να τον ανέβει, να φτάσει στην κορυφή και να αναφωνήσει. «Η ψυχή και το μυαλό μου είναι δικό μου, κατάδικό μου και πάντα ΕΛΕΥΘΕΡΟ»

Σας ευχαριστώ για την παρέα και την υποστήριξή σας στις 68 ημέρες καραντίνας μου.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.