Τετάρτη 1/4, , νέα ανταπόκριση από Φλωρεντία

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η Πατρινή Πίπη Πριγκοπούλου, που ζει τα τελευταία χρόνια στην Ιταλία, μας έδωσε τρόπον τινά μια ακόμη ανταπόκριση, μέσω fb:

Τετάρτη 1/4
Λοιπόν που λέτε σας άφησα στην μέση το Σάββατο αλλά μη νομίζετε πως είμαι και εγώ στα καλύτερά μου. Πως το έλεγε ο Ζήκος «προσεχώς καλύτερα». Ε και εγώ σε αυτό το προσεχώς ελπίζω.
Επανέρχομαι λοιπόν, εκεί, στο παράθυρο που κρεμάστηκα το Σάββατο για να δω μήπως έρχεται περιπολικό. Και τι να δω; Στον Θεό που πιστεύετε , πέντε η ώρα το απόγευμα και η λεωφόρος κανονικό εργοτάξιο!!!
Άλλαζαν την σηματοδότηση με νέες ίδιες πινακίδες, που στην Ελλάδα αν δεν κατακρεουργηθούν πρώτα αλλαγή δεν υφίσταται, ξεχορτάριαζαν γύρω από τα δέντρα και το κυριότερο έκαναν νέα διαγράμμιση! Να μου πεις ποιος τους εμπόδιζε; Δεν περνούσε ψυχή. Άδειος δρόμος, άδεια λεωφόρος, σαν διάδρομος προσγειώσεως ένα πράγμα να πούμε. Χάζεψα λίγο και ξανασωριάστηκα σε αυτή την έρημη πολυθρόνα. Παρεπιπτόντως αν είχε χέρια θα με είχε πετάξει ασυζητητί, αλλά τι να πει το πραγματάκι κι αυτό;; με υποφέρει στωικά τόσες μέρες.
Όταν όμως κάθομαι έτσι άπραγη στην αγκαλιά της μη νομίζεται πως δεν κάνει και αυτή την δουλειά της. Άτιμη πολύ άτιμη και ύπουλη. Σε πολύ λίγο και αφού έχω ήδη υποπέσει στο κακό πράγμα της βουλιμίας, στο χειρότερο του κουτσομπολιού είναι ζήτημα λεπτών να πέσω και στο χείριστο της Σκέψης.
Σκέψεις που αρχίζουν σιγά –σιγά να μπαίνουν από την κλειδαρότρυπα του μυαλού και να γίνονται εκθετικά όλο και πιο πολλές.
«Για να φτιάχνουν τους δρόμους , χωρίς να έχουν ουσιαστικό πρόβλημα, σημαίνει ότι ελπίζουν σύντομα να αποκατασταθούν τα πράγματα. Να πούμε ¨φτου ξελεφτεριά¨. Μας έχουν πει για 3 του μήνα. Δεν το βλέπω… Άλλοι λένε για μετά το Πάσχα των Καθολικών, πιο πιθανόν. Σταδιακή αποκατάσταση.
Ναι βέβαια . Η οικονομία; τι θα γίνει με την Οικονομία; Η Ιταλία καταστρέφεται. Κλειστές οι βιομηχανίες ένδυσης. Το βαρύ της πυροβολικό. Τουρισμός ανύπαρκτος , ο δεύτερος πυλώνας. Και πότε θα ξαναπάρει μπροστά. Άγνωστο. Θα αργήσει ,πολύ, πάρα πολύ. Εδώ λένε πως μετά από αυτό ούτε η Alitalia δεν θα υπάρχει. Ψυχοραγούσε ήδη, τώρα δεν θα έχει καμία ελπίδα. Να μου πεις εδώ έχουμε εκατόμβες νεκρών, για νεκρές εταιρείες θα μιλάμε. Ε μα πως;; και αυτό έχει σημασία είναι το αύριο, το μέλλον. Τόσα διαβάζω για την ΕΕ για την ανύπαρκτη αλληλεγγύη για την αδιάλλακτη Γερμανία για την δρομολογημένη ολική επαναφορά της ανθρωπότητας. Και εδώ η κυβέρνηση τι θα κάνει; Εδώ είναι άλλος κόσμος, άλλη συμπεριφορά άλλη δυναμική. Ένας αχταρμάς μες το κεφάλι μου που μεσ΄ την ημιμάθειά μου με τρελαίνει και με φοβίζει. Όχι-όχι δεν θέλω φοβίες, γιατί οι φόβοι γίνονται Θυμός. Θετικές σκέψεις, θετικές σκέψεις. Όλα θα πάνε καλά. Θα βγούμε από εδώ μέσα γρήγορα, γερές, δυνατές και στα ίδια κιλά. Πρέπει να βγούμε γρήγορα από αυτή την δίνη της άγνοιας της ανασφάλειας της αβεβαιότητας και κυρίως του πόνου. Του πόνου που δίνει υπόσταση στην στιγμή και την καταγράφει μες το διηνεκές του χρόνου σαν παρόν. Και πρέπει να γίνει μες τον Απρίλη γιατί δεν έχω φέρει μαζί μου τα καλοκαιρινά. Και θα πρέπει όλες οι μεταφορές να έχουν αποκατασταθεί πλήρως. Γιατί πρέπει να κατέβω στη Ελλάδα. Να έρθω στην Πάτρα να δω τον άντρα μου που ξέμεινε πίσω, να βρω τους φίλους μου να αγκαλιάσω τον Αμορ μου, να πάω στον τάφο των γονιών μου. Και όλα να τα βρω όπως τα άφησα. Δεν σηκώνω κουβέντα, Με ακούτε; Κουβέντα. Με ακούτε; όλα τα θέλω όπως πριν. Ίδια και στην θέση τους και εμάς καλύτερους, πιο αγαπημένους»
Πετάχτηκα από την πολυθρόνα και τινάχτηκα σαν τον Αμορ όταν είναι βρεγμένος. Την κοίταξα με μίσος. Αι σιχτίρ κάθε φορά που κάθομαι σε σένα βασανίζομαι…
Τράβηξα την καρέκλα του γραφείου και άνοιξα το laptop. Είπα να σας πω τον πόνο μου.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.