Το ημερολόγιο της καραντίνας…

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η Πατρινή Πίπη Πριγκοπούλου, που ζει τα τελευταία χρόνια στη Φλωρεντία, έκανε μια ακόμη ιδιαίτερη ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο fb, μεσούσης της καραντίνας:

Κυριακή 5/4

Χθες που λέτε ήταν η μέρα του μαρτυρίου. Ημέρα τροφοδοσίας. Έπρεπε να πάμε super market, πράγμα που σημαίνει δύο τινά. Ταλαιπωρία και βασανισμός. Εγώ τουλάχιστον έτσι το ερμηνεύω. Ορθοστασία, φουσκώνεις κρύο όπως περιμένεις στο αγιάζι, μπορεί να σε βρίσει ο διπλανός σου αν κάνεις το έγκλημα να τον πλησιάσεις στους 99 πόντους, θα σε θερμομετρήσουν, θα ζαλωθείς λες και δεν υπάρχει αύριο ό,τι μπορεί να θυμηθείς, με τρόμο μη ξεχάσεις κάτι και θα γυρίσεις να βασανιστείς και μια ώρα σπίτι να τα τακτοποιήσεις.

Τώρα που το λέω ξέρετε τι θυμήθηκα; Τον ίδιο τρόμο ένοιωθα και στην Σαντορίνη μια φορά που πήγα και μέναμε σε ένα υπέροχο συγκρότημα στην καλντέρα Έτρεμα μη ξεχάσω κάτι για την θάλασσα και το θυμηθώ όταν έφθανα στο πάρκιν. Αυτό θα σήμαινε ανέβακατέβα όλο εκείνο τον γολγοθά. Γκρίνιαζα τότε. Που να ήξερα τι με περίμενε στο μέλλον. Νασαι στην Σαντορίνη και να γκρινιάζεις κυρία μου, πάρε τώρα να δεις. Τράβα ένα γολγοθά για τον επιούσιο να καταλάβεις και να μάθεις. Αυτά σκεφτόμουν και δεν μίλαγα που λέτε καθόλου.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο όπως σας έχω ξαναπεριγράψει με πλήρη εξάρτηση σε διαγώνια διάταξη και ξεκινήσαμε. Ψυχή ζώσα δεν συναντήσαμε. Βλέπετε εδώ δεν υπάρχουν και αδέσποτα. Πηγαίναμε, πηγαίναμε μόνο περιπολικά και δυο τρία αυτοκίνητα στον δρόμο μας. Δεν άντεξα σήκωσα τα μάτια στον καθρέφτη κοίταξα την Ιωάννα στο πίσω κάθισμα και είπα:
« Εγώ αυτό το πράγμα δεν το μπορώ. Αυτή η σιωπή με τρομάζει. Λες και είναι σκηνικό τρόμου, λες και παίζουμε άθελά μας σε θρίλερ
Με κοίταξε με απάθεια και μου είπε:
« Εγώ αντιθέτως αυτή την ηρεμία την απολαμβάνω πολύ. Φυσικά και είναι οδυνηρός ο λόγος για τον οποίο μας επιβλήθηκε αλλά σκέφτηκα πως αφού δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, ας σκεφτούμε αλλιώς

« Τι λες παιδάκι μου» ξεστόμισα « είσαι στα καλά σου

«Ναι βεβαίως και θα σου εξηγήσω αμέσως. Πρώταρώτα ξεκουράζομαι όχι μόνο σωματικά αλλά και εγκεφαλικά. Έχω παγώσει τον χρόνο και δεν ασχολούμαι με τα διαδικαστικά προβλήματα της καθημερινότητας γιατί ούτως ή άλλως δεν μπορώ να κάνω κάτι. Μετά έπαψε ο χρόνος να έχει την σημασία που είχε. Δεν έχει νόημα αν είναι μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ. Ακόμα και στις 12 τα μεσάνυχτα αν θέλουμε βάζουμε και βλέπουμε ταινία, αδιαφορώντας τι ώρα θα κοιμηθούμε και πότε θα ξυπνήσουμε. Δεν μας κυνηγάει κανείς, δεν δουλεύουμε. Όποτε ξυπνήσουμε, όποτε μαγειρέψουμε, όποτε φάμε και αν θέλουμε. Δεν υπάρχει το ΠΡΕΠΕΙ. Χαλαρώσαμε. Και το μυαλό μας τώρα έχει χρόνο να σκεφτεί και αυτά που πριν δεν πρόφταινε να τα σκεφτεί και απλά τα έσπρωχνε πίσω για κάποια άλλη στιγμή, για όταν θα έχει χρόνο. Χρόνο που τελικά δεν έβρισκε ποτέ. Τώρα έχει όσο χρόνο θέλει να αράξει και να σκέφτεται.
Δεν βιάζεται κανείς και για τίποτα. Ζούμε σε ταινία του Αγγελόπουλου ένα πράγμα. Ακόμα και όταν μπαίνω γιά μπάνιο για σκέψου δεν φωνάζεις «Πότε θα βγεις από κει μέσα να φύγουμε, έχουμε και δουλειές» 3 ώρες να καθίσω, με ξεχνάς.
Και άσε εμάς που ξέρεις πολύ καλά αυτά που σου λέω και άλλα πολλά. Δες τους γύρω σου. Πόσες νέες εκτιμήσεις έχουμε κάνει όλοι για τους ανθρώπους γύρω μας. Γι αυτούς που τρόμαξες να τους αναγνωρίσεις στο τηλέφωνο όταν έψαξαν να σε βρουν μετά από χρόνια να δουν τι κάνουμε αυτές τις δύσκολες ώρες, για τους πελάτες μας που πολλοί μας γράφουν στο fb για να μας δώσουν δύναμη και κουράγιο ξέροντας ότι είμαστε ξένες χωρίς συγγενείς εδώ, εγκλωβισμένες στην χώρα τους, για τους φίλους που απέκτησες εσύ γράφοντας και που σε ευχαριστούν γιατί τους δίνεις δύναμη και αισιοδοξία. Αν αυτά δεν είναι ωραία πράγματα τότε ποιά είναι.
Άσε τα πιο σημαντικά

«Έχει και άλλορώτησα σαστισμένη.

«Και βέβαια το σπουδαιότερο. Η φύση, το περιβάλλον. Ακινητοποιηθήκαμε εμείς και λειτούργησε αυτό. Παράδειγμα στο ζωολογικό κήπο της Σαγκάη τα panda έκαναν sex. Tους ενοχλούσε βλέπεις ο κόσμος, οι επισκέπτες.
Τώρα που έχουν ησυχία τα ζωάκια λειτούργησαν

«Δεν είναι ξεδιάντροπα», ξεστόμισα.

«Ναι, άσε την πλάκα. Άλλαξε η ρύπανση της ατμόσφαιρας ακόμα και της θάλασσας κατά τόπους Δεν είναι τυχαίο που εμφανίστηκαν δελφίνια στην Calabria , καθάρισαν τα νερά της Βενετίας και φάνηκαν τα ψαράκια, κατέβηκαν ως τα χωριά του Veneto ήρεμα τα ελάφια, ακόμα και εδώ χθες το πρωί μπήκε μια πάπια με τα παπάκια της στο φαρμακείο της Πενεπιστημιούπολης. Βλέπεις βγήκε από το ποτάμι και πέρασε απέναντι τον δρόμο ανενόχλητη. Μια τεράστια αλλαγή είναι όλο αυτό και καλό θα είναι να το παρατηρήσουμε όσο πιο καλά μπορούμε. Τι θέλεις τώρα να λέμε; Ζούμε κορυφαίες στιγμές.
Λοιπόν δες αλλιώς τα πράγματα, μεστην μαυρίλα πάντα υπάρχει και το φως. Εσύ μου το έχεις μάθει και κάνε αναστροφή τώρα γιατί το προσπεράσαμε το super market.»

«Ναι βέβαια, πω πω πω αφηρημένη είμαι

Βρε λες να έχει δίκιο σκέφτηκα; Πως και δεν τα σκέφτομαι και εγώ έτσι;

Διαφορά ηλικίας; Μπα δεν το δέχομαι. Όμως για να πω την αλήθεια εγώ το μόνο καλό που έβλεπα ήταν οι αγκαλιές. Δεν είναι για τους υδροχόους λέει μια φίλη μου αστρολόγος, τις αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι και εγώ τώρα τι να πω; σαν γνήσια εκπρόσωπος του είδους μονο αυτό απολάμβανα. χιχιχι.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.