Φλωρεντία, Τρίτη 21/4

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η Πατρινή Πίπη Πριγκοπούλου, που ζει τα τελευταία χρόνια μόνιμα στη Φλωρεντία, έκανε μια ακόμη ανάρτηση στο fb, εν μέσω πανδημίας:

Τρίτη 21/4

41 ημέρες σκληρής καραντίνας πρέπει το λιγότερο να σε κάνει να ψάχνεσαι, να δεις αν όλα είναι στην θέση τους αν εξακολουθείς να ‘σαι καλά και να αναρωτηθείς μήπως τα βλέπεις καλά ενώ τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο. Τέλος πάντων μετά τις 40 μέρες και αφού έκανα το μνημόσυνο χθες της κλεισούρας είπα να ανοίξω την διαθήκη να δω μέχρι στιγμής τι μου άφησε , τι έχω πάθει, τι με έχει βρει και δεν το έχω καταλάβει, να κάνω έναν ισολογισμό τέλος πάντων, να δω σε τι σημείο βρίσκομαι.
Δεν πέρασα καλή νύχτα όπως απεδείχθη και ο νοών, νοείτω. Με βρήκε το ξημέρωμα να φλερτάρω με το νεσεσέρ φαρμάκων που μου κληροδότησε η συγχωρεμένη η μαμά και είχε μέσα τα διάσημα Laxotanil της, μήπως και ηρεμήσω και κοιμηθώ κατά το ξημέρωμα. Αρνήθηκα τον πειρασμό σθεναρά, πιστή στις αρχές μου κατά των φαρμάκων και προτίμησα να φτιάξω μια κούπα καφέ και να κρεμαστώ και πάλι από το περιβόητο παράθυρο πέντε το ξημέρωμα.
Κάπως έτσι πηδάει ο κόσμος σκέφτηκα και έρχομαι αμέσως να σας βγάλω από την απορία.
Να μου πείτε τώρα εσείς Πάσχα ήταν αυτό; όχι πείτε μου Πάσχα ήταν; Υπάρχει Πάσχα χωρίς αγκαλιές και φιλιά – ακόμα και σε αυτούς που θα ‘θελες να δαγκώσεις; αυτό δεν είναι το νόημά του; Η αγάπη. Πως ρε φίλε να εκδηλώσεις αυτά τα συναισθήματα; Με messenger, φατσούλες και skype; Γίνεται; αμ δε γίνεται. Χωρίς βλέμμα και αφή μπαρμπούτσαλα. Από το σφίξιμο καταλαβαίνει ο άλλος τι νοιώθεις και από το βλέμμα τι θες να του πεις. Και το λέω εγώ που είμαι ο λιγότερο διαχυτικός άνθρωπος. Ένα Πάσχα όμως, μια Ανάσταση, ξεσάλωνα . Το ομολογώ.
Πάει κι αυτό , γράψτο στα απολεσθέντα.
Αμ το άλλο; Περίμενε η άλλη- μαζί κι εγώ-να ραφτεί να πάρει ένα φουστάνι καινούργιο το κάτι τι της , να φτιαχτεί να σημαιοστολιστεί φρεγάτα, να την δουν οι φίλες της μέρες που είναι να λυσσάξουν , να την δει το σόι και να την θάψει και αυτή να τρώει μέλι στο ψωμί της με την επιτυχία του στόχου της . Πάει και αυτό, γράψτο στα απολεσθέντα.
Και εγώ που κάθε Πάσχα στο εθιμοτυπικό είχα την γκρίνια, τώρα ποιόν να γκρινιάξω. Ο σύζυγος που για να νοιώσει Πάσχα έπρεπε να καλέσει καμιά σαρανταριά άτομα στο σπίτι, να νοιώσουμε σαν τα Σάλωνα , δεν είναι εδώ έχει ξεμείνει Ελλάδα. Να μου πείτε μα και εδώ να ήταν δεν θα μπορούσε να καλέσει κόσμο. Ναι βέβαια, αλλά εγώ σίγουρα κάτι θα έβρισκα να γκρινιάξω μέρες που ήταν και που κατά κανόνα θα ‘πρεπε να είναι κουραστικές. Πάει και αυτό γράψτο στα απολεσθέντα.
Και τώρα που είπα κουραστικές, ακούστε το κερασάκι στην τούρτα. Τόσες μέρες κλεισμένη το ημερήσιο πρόγραμμα έχει ως εξής: εγερτήριο ,καφές στο σαλόνι παρέα με fb λίγο αργότερα και πάλι καφές και συνέχιση της αποβλάκωσης στο internet, λίγο πρόχειρο και απλό φαγητό –μη γίνουμε και βόδια και κατά τις τρεις ΚΑΤΑΚΟΠΗ πλέον επιστροφή στο κρεβάτι και διατριβή μέχρι τα μεσάνυχτα στα films όλων των ειδών. Το αποτέλεσμα ενός τόσο κοπιαστικού προγράμματος 40 ημερών ήταν να μαγειρέψω το Πάσχα για πέντε άτομα και το απόγευμα της Κυριακής να πέσω ταβλανάσκελα σαν τις κατσαρίδες από την κούραση. Η απραξία έχει κάνει πολύ καλά την δουλειά της. Δεν μας έχει μόνο αποχαυνώσει, μας έχει και αποβλακώσει. Ένα μυαλό είχαμε –λέμε τώρα- πάει και αυτό, γράψτο στα απολεσθέντα.
Και τώρα που μίλησα για μυαλό έχετε δει τι γίνεται ανά τον κόσμο και τι κοινοποιείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ; Και δεν θα πιάσω τα σοβαρά, αυτά που γίνονται για μας χωρίς εμάς, δεν θέλω να συγχυστώ , θα πιάσω τα ευτράπελα. Η κλεισούρα έχει επιφέρει απίστευτες εικασίες, διαπιστώσεις, σκέψεις, συμπεράσματα. Αυτά που αναρωτιέσαι ποιος νους τα κατεβάζει και ποια φαντασία διογκωμένη τα εφευρίσκει για να επηρεάσει και να χειραγωγήσει αδύναμα και φυλακισμένα πνεύματα, φοβισμένους και πολύπαθους ανθρώπους. Ιστορίες συνομωσίας , επιστημονικής φαντασίας, εξωγήινοι μας δοκιμάζουν πόσο πειθαρχούμε για να μας πάρουν μαζί τους. Θα φοράμε στολές καραντίνας εφ όρου ζωής σαν τον dr.Spock στο star trek, θα καταστραφούμε, ο ιός θα ξαναγυρίσει τον Σεπτέμβρη για να μας αποτελειώσει, θα μας εμβολιάζουν υποχρεωτικά, δεν θα μπορούμε να πάμε διακοπές, δεν θα μπορούμε να ταξιδέψουμε δεν θα μπορούμε να αγκαλιαστούμε, δεν θα μπορούμε να φιληθούμε δεν θα μπορούμε να ερωτευτούμε άρα δεν θα μπορούμε και να ονειρευτούμε …
ΑΑΑ … φίλε στάσου ως εδώ και μη παρέκει. Εδώ θα αντισταθώ δεν θα αλλοτριωθώ. Αυτά τα τελευταία είναι δικά μου στο μυαλό και στην καρδία μου. Αυτά ΞΕΧΝΑ ΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΝΕ ΠΟΤΕ ΣΤΑ ΑΠΟΛΕΣΘΕΝΤΑ
Άντε γιατί συγχύστηκα πάλι…

 

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.