Δύο μόνο ιστορίες από τον κόσμο των αδέσποτων

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

της Αριστέας Ψούνη

Φοιτήτριας, στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστημίου Πατρών

Από την μία λοιπόν υπάρχουμε όσοι αισθανόμαστε. Φροντίζουμε την  ζωή και αγωνιζόμαστε ν’ απαλύνουμε τον πόνο.

Από την άλλη εκείνοι που την αφαιρούν. Αυτό ζούμε καθημερινά όλοι οι εθελοντές κι εδώ επέλεξα να σας παρουσιάσω εδώ δύο από τις ιστορίες που σχετίζονται με δύο μόνο από όλα αυτά τα πλάσματα που μπαίνουν στην καρδιά μας. Πρόκειται για τις σκυλίτσες «Θεία» και «Σόνια».

Καμία δεν υπάρχει πια. Δύο πρώην αδέσποτες σκυλίτσες από το χώρο Νοσοκομείου – Πανεπιστημίου Ρίου.

Εμείς μάτια μου, δεν ήμασταν οι πολλοί. Εμείς μάτια μου σε αγαπήσαμε πολύ. Εμείς μάτια μου πονέσαμε για τον χαμό σου, και με την άκρη του ματιού μας σε ψάχνουμε ακόμα….

Και οι 2 ιστορίες των θηλυκών σκύλων έχουν ως εξής:

Η «ΘΕΙΑ» μετά από την πενταετή περίπου  διαμονής της στον χώρο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πατρών κάποιος  αποφάσισε να την ταΐσει κυριολεκτικά ΘΑΝΑΤΟ. Ήταν απόμακρη και φοβική. Δεν ενοχλούσε ποτέ κανέναν. Ζούσε σαν φαντασματάκι. Με τον όρο «φοβική» εννοώ ότι δεν ήταν εύκολη  η προσέγγιση της για τα καθιερωμένα (εμβολιασμό, στείρωση, κτλπ), κι ούτε καν ήθελε αγκαλιές. Φοβόταν. Παρά ταύτα  οι εθελοντές είχαμε καταφέρει -μετά από άπειρες απόπειρες πιασίματος, άπειρο  τρέξιμο, άπειρο άγχος, με την βοήθεια της εθελόντριας Μαρίζας  Μέντζιου είχαμε καταφέρει να την πιάσουμε. Μεταφέρθηκε στο κτηνιατρείο για στείρωση, θεραπείες, εμβολιασμό. Ένα χρόνο βρε αλήτες έμεινε ήσυχη. Ένα χρόνο μόνο  είχε ηρεμήσει από γέννες και από ασθένειες. Μετά τη θανατώσατε…

Εκείνη την βροχερή μέρα που καταφέραμε να την πιάσουμε, παρά τον  φόβο της θυμάμαι, δεν γύρισε να μας δαγκώσει. Για όσο χρόνο χρειάστηκε ανέχτηκε τα χάδια  μας και την παρουσία μας. Όμως το αίμα της έβραζε και ήθελε να γυρίσει στον χώρο της,  έτσι και έκανε. Το έσκασε από τον χώρο φιλοξενίας της και γύρισε να βρει τους  φίλους της και την ελευθερία της. Είχε συνηθίσει αδέσποτη…

Μα είχε ανθρώπους που την αγαπούσαν. Είχε  ανθρώπους που στις 15-10-2018 είχαν βάλει υπενθύμιση στο κινητό τους για τα  φάρμακα της!

Όμως ήταν η μέρα που έπεσε το θανατικό με φόλες.

Η Θεία Αγαπούσε πολύ τους φίλους της, μα πιο πολύ τον Μπλάκυ (βρέθηκε  νεκρός κι αυτός).

Λάτρευε το καλό φαγητό, το οποίο δεν της έλειπε, αγαπημένο της σνάκ τα  τυροπιτάκια. Είχε την μεριά της, τα μπολάκια της, την ελευθερία της!

Δύο ακόμη  αγάπες της ήταν ο ήλιος και ο ύπνος. Κρυβόταν εν ζωή, κρύβεται και στον θάνατο.  Ποτέ δεν εντοπίστηκε το νεκρό της κορμί, που εν πρώτοις όψεως απωθούσε  τους πολλούς.

Εμείς μάτια μου, δεν είμασταν οι πολλοί. Εμείς μάτια μου σε αγαπήσαμε πολύ. Εμείς μάτια μου πονέσαμε για τον χαμό σου, και με την άκρη  του ματιού μας σε ψάχνουμε ακόμα…

Ψάχνουμε τα μάτια σου, που μας έχουν μείνει  χαραγμένα στην ψυχή μας. Και σου ζητάμε συγνώμη για ότι δεν κάναμε. 

Η «ΣΟΝΙΑ» , η 2η σκυλιτσα ζούσε στην εστία του Πανεπιστημίου Πατρών. Είχε κι  εκείνη έναν κολλητό, τον Τσάρλυ. Τον θυμάστε? Αυτός πρόλαβε και υιοθετήθηκε αφού κινδύνεψε αρκετά.

Μαζί του λοιπόν η Σόνια κατέστρωνε τα πιο επεισοδιακά  περιστατικά. Στην αρχή όταν την πρωτοπαράτησαν στο χώρο ήταν επιφυλακτική στην προσέγγιση της. Φανταστείτε και  εσείς να ζείτε με κάποιους που δείχνουν ότι σας αγαπούν και ξαφνικά να σας παρατήσουν σε έναν άγνωστο χώρο, με άγνωστους ανθρώπους και ζώα…Έτσι και έγινε, σύντομα έφαγε και  την πρώτη της κλωτσιά. Με τον καιρό είχε ξεχωρίσει τους ανθρώπους της και είχα την  τιμή να βρίσκομαι ανάμεσα σε αυτούς. Με εμάς ήταν πολύ τρυφερή, με κάποιους άλλους όχι.  Και έτσι άρχισαν τα συνεχόμενα παράπονα για την ατίθαση Σόνια. Να και οι δημοσιεύσεις για να τονίσουν την επιθετική  συμπεριφορά της. Και στη συνέχεια , με την βία και χωρίς να το γνωρίζουμε απομακρύνθηκε  από τον χώρο και την την πήγαν μακριά μόνη της στο βουνό.

Μα εκείνη βρήκε τον δρόμο και μετά από μια εβδομάδα ήταν πίσω, εκεί που της άρεσε καλύτερα. Με τους σκύλους φίλους της, και μ’ εμάς!

Μέσα έλεγα συνέχεια «Θα έρθει η ώρα κορίτσι μου, που  θα σωθείς και εσύ». Κι ήρθε κάποια στιγμή ένα φως. Συνεννοήθηκα με την Άντα και τα άλλα παιδιά εκεί κι αποφασίστηκε να μεταφερθεί η Σόνια μας σε ασφαλή χώρο μέχρι υιοθεσίας. Έτσι κι έγινε. Και η πληθωρική Σόνια μας μεταφέρθηκε για ασφάλεια στο χώρο που είχαμε επίσης προστατευμένο μέχρι υιοθεσίας τον Αλήτη. Το σκυλάκο που προκαλούσε ταραχές στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο κι απειλούσαν να τον θανατώσουν. Ήμουν χαρούμενη και περιμέναμε να βρεθεί και γι αυτή μια αγκαλιά, να μας τη ζητήσουν για υιοθεσία.

Κάποια μέρα όμως η γλυκιά μου Σόνια, η γλυκιά μας ξωτική καλλονή πέθανε ξαφνικά μάλλον από έμφραγμα του μυοκαρδίου. Όταν με ειδοποίησαν, πάγωσαν τα πάντα, μέσα σε μένα κι όλος ο κόσμος έξω από μένα.

Δεν έχω ακόμα λόγια για να χαιρετίσω όπως θα ήθελα την αγαπημένη σκυλίτσα , τη δική μου αγαπημένη και την αγαπημένη κι άλλων. Θέλω μόνο να της ξαναπώ πόσο με τιμούσε που ήμουν ανάμεσα που αυτή επέλεξε να εμπιστεύεται.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.