Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

της Μαρίζας Μέντζιου

Φοιτήτριας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών

Ασχολούμαι με τον εθελοντισμό από τα 17 μου, όταν τυχαία βρήκα 2 νεογέννητα κουτάβια πεταγμένα σε χαντάκι. Αυτά θα έλεγα ήταν η αρχή μου. Τα 3 τελευταία χρόνια που η ενεργή φιλοζωία έγινε για εμένα τρόπος ζωής, είναι ίσως τα πιο κομβικά χρόνια της ζωής μου. Όλα στην αρχή φάνταζαν πιο απλά και αντιμετωπίσιμα , μα με το πέρας του καιρού άρχισα να βιώνω όλο και πιο έντονα και στυγνά την τραγική πραγματικότητα των αδέσποτων της πόλης μου αλλά και ευρύτερα της Ελλάδας. Τα συναισθήματα που βιώνει ένας φιλόζωος εθελοντής είναι τόσο έντονα και αμφίρροπα μεταξύ τους που πολλές φορές σε οδηγούν σε σύγχυση , σε ψυχικό τέλμα. Ωστόσο το επόμενο πλάσμα που συναντάς και σε έχει ανάγκη σου δίνει το σθένος να συνεχίσεις. Το συναίσθημα απέραντης αγάπης και ευγνωμοσύνης που λαμβάνουμε οι εθελοντές από τα πλάσματα που βοηθούμε , νομίζω είναι το κουράγιο μας , και οι καλές υιοθεσίες είναι η κινητήριος δύναμη και η ελπίδα μας!!!

Εγώ καθημερινά ταΐζω αδέσποτα ζώα στην περιοχή των Ιτεών, προωθώ για υιοθεσίες κάποια από τα ζώα που φροντίζω, ενώ προσπαθώ να προσφέρω ένα χέρι βοηθείας στα αδέσποτα του πανεπιστημίουΝοσοκομείου αλλά και σε όποιο πλάσμα προκύπτει κατά καιρούς , συνεργαζόμενη συχνά με άλλους εθελοντές . Φυσικά η δράση μου προσαρμόζεται βάσει των εκάστοτε αναγκών αυτών των πλασμάτων. Όταν για παράδειγμα πρόπερσι βρήκα ένα ετοιμοθάνατο ζώο στην ιατρική, αν και ήξερα τις δυσκολίες του να ανταπεξέλθω σε όσα θα έπονταν, εν τέλει δεν μπόρεσα να προσπεράσω , ίσως λόγω του ότι η ματιά του πλάσματος αυτούάγγιξετην καρδιά μου πολύ πρίν μιλήσει η λογικήΤην ονόμασα ΖΩΗ , γιατί μέσα από τις στάχτες της ξαναγεννήθηκε. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν για πρώτη φορά την άγγιξα , το βλέμμα της έμεινε παγωμένο επάνω μουίσως να ήταν το πρώτο χάδι που είχε βιώσει-. Ήταν το σκυλί φάντασμα της σχολής μου, το άρρωστο που μόνο λύπηση εισέπραττε, όμως απέδειξε πόσο άξιζε μια ακόμη ευκαιρία, μια ευκαιρία ζωής που όλα τα πλάσματα εκεί έξω δικαιούνται. Με στήριγμα την Αριστέα Ψούνη εκείνο το βράδυ είπα όχι στην ευθανασία της , το παλέψαμε με τη Ζωή και τα καταφέραμε

Η Ζωή για εμένα είναι το θαύμα μου, είναι ο λόγος μου να χαμογελάω παρά τις δυσκολίες, είναι το καμάρι μου!!! Σαν την Ζωή μου έχω σώσει και δώσει για υιοθεσία αρκετά για τα δικά μου δεδομένα πλάσματα , το κάθε ένα με την δική του ιστορία.. Ωστόσο αυτό που είμαι και κάνω αυτή τη στιγμή το οφείλω σε ένα ζώο που έσωσα στα πρώτα μου βήματα , και αυτό γιατί με τα όσα έζησα πλάι του, ξεπέρασα τα όρια μου ως ‘παιδί’, και γνώρισα πραγματικά πόση ψυχική δύναμη και επιμονή διαθέτω ενδόμυχα . Ξύπνησε ένα κομμάτι του εαυτού μου που δεν περίμενα ποτέ ότι θα έχω!!!

Την ονόμασα ΖΉΝΑ, ένα κουταβάκι με σακατεμένο πόδι που όμως δεν το έβαζε κάτω , όλο φιλιά και αγάπη μοίραζε. Πλάι της είδα τι πάει να πεί μάχομαι για να κρατηθώ στη ζωή , τι πάει να πεί αγαπώ άνευ όρων. Η Ζήνα μου σώθηκε τότε , με την αγάπη της με δίδαξε να αγαπώ διπλά και να μάχομαι κόντρα στις συνθήκεςΑργότερα υιοθετήθηκε σε μια υπέροχη οικογένεια , μάθαινα νέα της και έκλαιγα από ευτυχία , μέχρι που 1μισι χρόνο μετάέφυγεαπό καρκίνο, παίρνοντας μαζί της και ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς μου.. Είναι ο άγγελος μου πλέον , με όλη τη σημασία της λέξης

Το μεγαλύτερο αγκάθι για εμένα και πολλούς ακόμη εθελοντές, φανερούς και κρυφούς, είναι τα αδέσποτα του νοσοκομείουανεπιστημίου και αυτό γιατί υπάρχουν άνθρωποιτέρατα που είτε εγκαταλείπουν διαρκώς κι άλλα στο χώρο οδηγώντας σε υπερπληθυσμό, είτε γιατί με το έτσι θέλω τους αφαιρούν τη ζωή. Μέρες αμέτρητες εθελοντές έχουν παλέψει και παλεύουν για την φροντίδα τους , και μέσα σε μια στιγμή όλα καταστρέφονται γιατί ένα τέρας το αποφάσισε!

15 υγιή ζώα δολοφονήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2018 θυμάμαι από φόλα. 30 κουτάβια σε διάστημα ενός μήνα εγκαταλείφθηκαν σε χαρτοκούτια, εκ των οποίων τα 20 πέθαναν παρά τις ανέλπιδες προσπάθειες εθελοντών.

Οι αριθμοί μιλούν δείχνοντας την τραγικότητα της κατάστασης. Ο πανεπιστημιακός χώρος μετατρέπεται σε χώρο εγκατάλειψης για τα ζώα και χώρο αγώνων για τους εθελοντές.

Ναι, υπάρχουν Φονιάδες που αφαιρούν ζωές είτε σκορπίζοντας το θάνατο με άμεση θανάτωση ζώων, είτε κατάδικάζοντάς τα στην αδέσποτη ζωή γιατί πολύ απλά δεν στείρωσαν τη σκύλα τους!!!

Από τα πιο έντονα συναισθήματα είναι όταν κοιτάς στα μάτια ένα πλάσμα στο δρόμο , θές να το βοηθήσεις , και δεν μπορείς. Δεν μπορείς γιατί από τον φόβο του το πλάσμα αυτό τρέμει στο ανθρώπινο άγγιγμα , βλέπει άνθρωπο και εξαφανίζεται. Κι εσύ απλά το ταίζεις , του κάνεις θεραπεία στο δρόμο για να γίνει καλά , του δίνεις παράταση ζωής, μιας ζωής πλημμυρισμένης από φόβο.

Ο φόβος τους ωστόσο ενδόμυχα πηγάζει από την σκληρή πραγματικότητα που βίωσαν και αυτό είναι που με σοκάρει πιο πολύ. Πλέον έχω καταντήσει να λέω ότι κάνουν καλά που δεν εμπιστεύονται , ίσως αυτό τα σώσει από την ανθρώπινη κακία

Όπως είναι αυτονόητο , οι δυσκολίες και ο πόνος στην φιλοζωία είναι αναπόφευκτα , ωστόσο δεν έχω μετανιώσει για την ζωή που επέλεξα να έχω . Μέσα από τον διαρκή αυτό αγώνα άλλωστε, πέρα από το ότι γνώρισα καθολικά τον εαυτό μου , γνώρισα και μερικούς ανθρώπους που πραγματικά λαμβάνουν μια ξεχωριστή θέση στη ζωή μου . Χωρίς τους ανθρώπους αυτούς και χωρίς την βοήθεια του απλού κόσμου , σίγουρα ο αγώνας μου θα έμενε μετέωρος .

Τα βήματα μιας πιο αισιόδοξης εξέλιξης για τα αδέσποτα πλάσματα άλλωστε, δεν κρύβονται στον αγώνα της μονάδας , αλλά στον συλλογικό αγώνα απλών ανθρώπων που στο εκάστοτε περιστατικό χτίζουν μια γέφυρα σωτηρίας . Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι γεννημένοι για όλα. Το σημαντικό είναι όλοι μας να προσφέρουμε αυτό που μπορούμε , και συνδυαστικά το αποτέλεσμα σίγουρα θα είναι πιο όμορφο . Ο εθελοντισμός είναι αγώνας αντοχής , και η αλληλοστήριξη σίγουρα βοηθά.

«Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς» λένε, και ακριβώς αυτό ισχύει και για τα αδέσποτα .. Το να σώσεις μερικές ζωές ή να ταίσεις μερικά πεινασμένα πλάσματα , σίγουρα δεν θα αλλάξει τον κόσμο , όμως θα αλλάξει τη ζωή των συγκεκριμένων πλασμάτων. Έστω και αυτό είναι κάτι, είναι μια αρχή.

Γι αυτό το κάτι αγωνιζόμαστε όλοι οι εθελοντές , και ειλικρινά εύχομαι στο πλευρό μας να σταθούν και άλλοι άνθρωποι που έχουν να προσφέρουν το κάτι ξεχωριστό για τα αδέσποτα πλάσματα..

***Το κείμενο αυτό το αφιερώνω στη Ζήνα μου , που μου δίδαξε πολλά σημαντικά τα οποία θα με συντροφεύουν μια ζωή, και που μου έφυγε ξαφνικά δίχως να μπορέσω να είμαι δίπλα της

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.