Περί καπνίσματος και απαγορεύσεων

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Φοβερό κείμενο της Αντιγόνης Φωκά, για τον αντικαπνιστικό νόμο, σαρώνει σε likes στο facebook:

Τα πράγματα είναι απλά. Σωστός ο αντικαπνιστικός νόμος όσον αφορά στους δημόσιους κλειστούς χώρους όπου κανείς δεν βρίσκεται από επιλογή αλλά από αναγκαιότητα, και εκεί θα πρέπει να τηρηθεί με αυστηρότητα.
Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με χώρους διασκέδασης όπου όλοι παρίστανται με τη θέλησή τους, οι παράμετροι αλλάζουν. Η ενδεδειγμένη λύση λέει ο κοινός νους, θα ήταν να αφεθεί στη διακριτική ευχέρεια των καταστημάτων, μπαρ, καφετεριών και εστιατορίων να επιλέξουν αν θα επιτρέπουν το κάπνισμα ή όχι. Είναι παραλογισμός ο καθορισμός από το κράτος, του μίγματος προϊόντος που θέλει να προσφέρει μια επιχείρηση, εφόσον αυτό περιλαμβάνει απολύτως νόμιμα προϊόντα.
Θέλω βρε αδερφέ στην επιχείρησή μου να προσφέρω τον τάδε καφέ, τη δείνα μουσική, να έχω αυτούς τους σερβιτόρους και να επιτρέπω στους πελάτες μου να καπνίζουν. Σε όποιον αρέσει. Οι καπνιστές, όπως είναι φυσικό, θα επέλεγαν τα καταστήματα όπου το κάπνισμα θα επιτρεπόταν και οι μη καπνιστές τα άλλα. Αν ένας καπνιστής επέλεγε ένα κατάστημα μη καπνιστών, θα αποδεχόταν τον περιορισμό τού να μην καπνίσει. Αν τώρα ένας μη καπνιστής επέλεγε ένα κατάστημα καπνιστών, είναι αυτονόητο πως θα αποδεχόταν το παθητικό κάπνισμα, πράγμα που δεν μπορεί κανείς να του απαγορεύσει όπως δεν μπορεί να απαγορεύσει κανείς -προς το παρόν- και το ενεργητικό κάπνισμα.
Όλα τα υπόλοιπα είναι ύποπτα: και το “σπάσιμο του τσαμπουκά” τύπου “θα μάθετε υπήκοοι ποιος κυβερνάει” κι “αν δεν σας αρέσει κλειστείτε στα σπίτια σας”, και η θεσμοποίηση του ρουφιανισμού, όπου “η συμπαθής τάξις” των ρουφιάνων θα ικανοποιεί την διαστροφή της τηλεφωνώντας από ειδική γραμμή, καταβάλλοντας υπολογίσιμο αντίτιμο προς όφελος ημετέρου επιχειρηματία. Να μην αναφερθώ στο υποκριτικό ενδιαφέρον της πολιτικής ελίτ για την υγεία του πόπολου, όταν οι πρώτες δαπάνες που μείωσαν με τα μέτρα της λιτότητάς τους ήταν οι δαπάνες υγείας, με αποτέλεσμα την πτώση στη χώρα μας του προσδόκιμου ζωής κατά τέσσερα χρόνια.
Και δεν έφταιγε το παθητικό κάπνισμα που πέθαιναν οι άνθρωποι, και συνεχίζουν να πεθαίνουν, εντάξει; 
Αυτά από μια μη καπνίστρια.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.