«Η παλιά αθωότητα»

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η Πατρινή πολιτικός μηχανικός και συγγραφέας Εύα Αθανασοπούλου, ανήρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα αδημοσίευτο έως ώρας κείμενό της, το οποίο αξίζει να διαβάσει κανείς, καθώς το διατρέχει η «παλιά αθωότητα»… -την οποία στις μέρες μας σάρωσε ο ωμός ρεαλισμός:

«Αυτοί οι αγκαλιασμένοι στο παγκάκι, που το κορίτσι είχε γύρει το κεφάλι στον ώμο του, που το αγόρι τής ψιθύριζε λόγια τρυφερά πως μονάχα αυτή, για πάντα μαζί, τόσο μακριά όσο δεν φτάνει ανθρώπου νους, που το φεγγάρι τούς διάλεξε να φωτίζει τα πρόσωπά τους και κάποια μουσική που ερχόταν από το μέσα και το έξω σύμπαν συμπλήρωνε τον παράδεισό τους, μού θύμισε…. ξέρεις.
Στα λίγα χρόνια που πέρασαν, η ζωή έγινε κουβέντες ασαφείς και κρυφές σκέψεις, μουσική με οχλαγωγία, δουλειές, παράδες και φαγιά να γευόμαστε και να μπουκώνουμε την πείνα της ψυχής μας… ξέρεις. Σ’ αυτά τα χρόνια λες και γίναμε άλλοι άνθρωποι, πιο έτοιμοι να βγάλουμε πέρα το μακρύ ταξίδι. Το λες αυτό σοφία;
Αυτοί οι αγκαλιασμένοι στο παγκάκι δεν γνωρίζουν, πως σαν θα μεγαλώσουν, θ’ ακούνε μέσα απ’ τα σανίδια του, ήχους αλλόκοτους, φτιαγμένους από τα δικά τους λόγια, από τους χτύπους της δικής τους καρδιάς, που θα τους ρωτάνε για μια αγάπη χαμένη κι ένα γιατί… ξέρεις!»

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.