Ξέρετε, οι εθελοντές δεν είναι μεγαλοστελέχη σε καμιά πολυεθνική – φιλοζωική…

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ένα υπέροχο κείμενο ανήρτησε στο fb η Αλεξάνδρα Δηπούλου (ΙΤΥΕ-πανεπιστήμιο Πατρών – μέλος ΔΣ Π.Φ.Π.Ο. και σύμβουλος του Δημάρχου Πατρέων στο θέμα των ζώων), μέσω του οποίου αναδεικνύεται ποικιλότροπα τι σημαίνει “ενδιαφέρομαι ουσιαστικά για αδέσποτα” και όχι μόνον:

“Ένα τόσο δα γατί, ένας πολύ πονεμένος και ταλαιπωρημένος γατούλης έφτασε στα χέρια μου τώρα το βράδυ. Ευχαριστώ την Ελένη Μπουρδάκου που διέκοψε την έξοδό της και ήρθε και άνοιξε το κτηνιατρείο για να τον φροντίσει. Με μισό μάτι ανοιχτό, (το ένα το έχει χάσει απ’ότι φαίνεται), υποσιτισμένος, με υποθερμία, γεμάτος ψύλλους και για την ώρα παράλυτος στα πίσω άκρα. Ίσως ποτέ δεν επανέλθει. Ίσως χρειαστεί και ευθανασία. Όμως έχουμε κάνει το αυτονόητο. Του έχουμε απαλύνει τον πόνο, του έχει χορηγηθεί θεραπεία, του έχουμε δώσει φαγητό και νεράκι. Ήταν τόσο παγωμένος μα μόλις τον τύλιξα σε μια πετσέτα και τον πήρα αγκαλιά ζεστάθηκε και άρχισε να χουρχουρίζει. Σήκωνε το κεφαλάκι του και με κοίταζε επίμονα.

Με αφορμή το περιστατικό αυτό μέσα στα τόσα, θα ήθελα για μία ακόμα φορά να ενημερώσω για κάποια απλά πράγματα και με διάθεση κατανόησης προς όλους. Γιατί αυτό που φαίνεται να μας λείπει τελικά είναι η γνώση, η παιδεία, και κυρίως ένας πολύ απλός τρόπος σκέψης. Καμία πολυπλοκότητα δεν απαιτείται.
Λοιπόν,
ο γατούλης αυτός καταλαβαίνει, αισθάνεται, πονάει, αγωνιά. Είναι ένα πλάσμα της φύσης ανάμεσά μας. Είναι πιο αδύναμο από μας και απαιτείται να δείξουμε την ευγένια της ψυχής μας και να τον βοηθήσουμε. Δεν έχει ανάγκη τη λύπηση και δεν του προσφέρει τίποτα η λύπηση. Μπορεί να πεθάνει μόνος του. Πόσο άραγε μας τιμάει όμως το να τον αφήσουμε τόσο άρρωστο να αργοπεθαίνει με τις ώρες? Εντοπίστηκε εκεί από το πρωί από ένα άτομο που εκτιμώ και γι αυτό εντυπωσιάστηκα δυσάρεστα με τον όλο χειρισμό και σκέφτηκα ότι αυτό που πρωτίστως μας λείπει στην Ελληνική κοινωνία είναι τελικά η ενημέρωση. Ούτε οι χρηματοδοτήσεις, ούτε τα σούπερ κυνοκομεία και οι εγκαταστάσεις, ούτε οι σούπερ Δήμοι, ούτε τίποτα άλλο.
Με κάλεσε στο τηλέφωνο ενώ ήμουν στη δουλειά και μου είπε με λίγα λόγια είναι ένα γατί που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του και πες το στους δικούς σου να το πάρετε και κάνετε ότι θέλετε. Έμεινα άφωνη. Οι “δικοί μου” είναι οι εθελοντές. Ναι.
Ξέρετε οι εθελοντές δεν είναι μεγαλοστελέχη σε καμιά πολυεθνική – φιλοζωική- εταιρία. Είναι κοινοί θνητοί όπως εσείς, που εργάζονται για να εξασφαλίσουν την επιβίωση, και τις υπόλοιπες ώρες μέχρι τη νύχτα και τα ξημερώματα, τις ώρες που εσείς αναπαύεστε ή ασχολήστε με τα οικογενειακά σας θέματα αυτοί τρέχουν, δέσμιοι της ευαισθησίας και της αξιοπρέπειας να καλύψουν τα ακάλυπτα. Ξεπερνούν την κόκκινη γραμμή κάθε μέρα. Καταρρέουν και κάνουν πως δεν το βλέπουν.

Κατά συνέπεια όλων όσων αναφέρω λοιπόν, σήμερα, όταν τελείωσα τη δουλειά μου αργά το βράδυ, δεν καλεσα κανέναν εθελοντή (τους δικούς μου όπως μου είπατε) γιατί τους λυπάται η ψυχή μου με τα όσα τραβούν, και έτρεξα να δω τι έγινε με το δύσμοιρο γατάκι γιατί ήμουν σίγουρη πως έμεινε αβοήθητο παρότι τόνισα στο τηλέφωνο ότι πρέπει να μεταφερθεί σε γιατρό. Σημειωτέον ότι και ο δικός μου μπαμπάς είναι πολύ άρρωστος και καιγόμουν να πάω κοντά του.
Όλα λοιπόν κάπως άκομψα τακτοποιήθηκαν….
Ο μικρός γατούλης μπορεί να ζήσει, μπορεί και να μην τα καταφέρει. Όμως για την ώρα νιώθει λιγότερο πόνο. Με όλο το σεβασμό μου προς όλους σας λέω απλά : ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΔΑ ΓΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΕ ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΜΗ ΣΑΣ.
Και θα έχετε δώσει αξία μεγαλύτερη και στη δική σας ζωή”.

Κοινοποίηση


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.