Μια ονομαστική εορτή και μια προσωπική ιστορία

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Η γνωστή Πατρινή πολιτικός μηχανικός (και συγγραφέας) Εύα Αθανασοπούλου, έγραψε ένα υπέροχο κείμενο -το οποίο ανήρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης-, για την ονομαστική της εορτή… Απολαύστε το: 

Με λένε Εύα και κάτι ψιλά, ούτε Μαρία, ούτε Ελένη. Η 11η Σεπτέμβρη, η μέρα ης γιορτής μου, είναι για την χώρα μια μέρα με προτεραιότητα: την αρχή της σχολικής χρονιάς, τα νέα του καλοκαιριού, το τέλος του! Που καιρός για ποιόν λένε πώς, η μέρα κι οι ευχές ανήκουν σε όλον τον μαθητόκοσμο και τους δασκάλους τους.
Μικρό παιδάκι στο Δημοτικό, λυπόμουν και θύμωνα «κανείς δεν με θυμάται εμένα!» Από την μια ευχόμουν ένα δημοφιλέστερο όνομα κι απ’ την άλλη με κολάκευε η σπανιότητά του. Χρόνια μετά το εμπέδωσα: από 11 σε 11 Σεπτέμβρη του επόμενου χρόνου, ότι και να σκαρφιζόμουν ελάχιστοι θυμόντουσαν την γιορτή μου –για να μην πω «βασικά οι γονείς μου….».
Στα παραπάνω, την 11η Σεπτέμβρη του 2001, προστέθηκε και το τρομοκρατικό χτύπημα στους δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης. Με ένα τέτοιο γεγονός, αυτήν την μέρα, εννοείται ότι οι Ευανθίες με «την τιμητική μας» καταβαραθρωθήκαμε από το Ισόγειο, τουλάχιστον στο Δεύτερο Υπόγειο…
Όμως οφείλω να ομολογήσω ότι κάθε 25η Μαρτίου -του Ευαγγελισμού- και κάθε 26η Ιουλίου –της Αγίας Παρασκευής- που ενίοτε δεχόμουν και δέχομαι ευχές για την «γιορτή μου», πια δεν διορθώνω κανέναν «επί του ορθού» και λέω κι ευχαριστώ!
Το άλλο το πιο σημαντικό το αφήνω τελευταίο: Μια ελληνική ταινία δεν βρέθηκε που να έχει μια συμπαθητική φιγούρα με το όνομα Ευανθία, μακριά από το κλισέ της «φωνακλού, ιδιότροπης, αυστηρά θρησκευόμενης και μονόχνοτης γεροντοκόρης».
– Πότε αγάπησα πολύ το όνομά μου;
– Όχι στον τόπο μου, αλλά στο Βερολίνο, ναι, εκεί!
Εκεί με φώναζαν «Ευά-ν-τια», τόσο γλυκά και απαλά, τόσο μουσικά. Κι εκεί συνειδητοποίησα τι σημαίνει το όνομά μου. Ναι σημαίνει κάτι, κάτι που ποτέ δεν μ’ είχε απασχολήσει, κάτι θετικό, όμορφο κι ευωδιαστό. Ποιος να το πίστευε! Μέσω των μακρινών «ξένων», αγάπησα το όνομά μου, μ’ αγάπησα ακόμη περισσότερο!
Επιμύθιο: Τρία βαφτιστήρια που έκανα, το όνομά μου δεν το άκουσα, τώρα παραμονεύω, θα το κάνω κι εγώ όπως η συνονόματη γιαγιά μου! Και θα είναι από ΑΓΑΠΗ.
Αφιερωμένο στην ξαδέρφη μου Εύα Πανίτσα και τους αγαπημένους Τάκη Παπαθεοδωρόπουλο -πια μακριά μας- και τον Πέτρο Γανό, που έχουν στα σπίτια τους συνονόματες και γνωρίζουν και συμπάσχουν…

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.