Νικήτας, ο παράξενος ήρωας της περιοχής (και η σπουδαία οικογένεια Θεοτοκάτου)

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

της Αλεξάνδρας Δημοπούλου

Ξυπνώντας διάβασα ένα μήνυμα inbox στο fb που θα έκανε τη μέρα πολύ διαφορετική και θα με γύριζε χρόνια πίσω κι ήταν το εξής: «To τελευταίο αντίο σήμερα, η τελευταία ματιά… έτσι είναι η ζωή… κάποτε ήταν νέος και τρανός… δε μάσαγε και δεν κώλωνε πουθενά, …τόσα χρόνια ήταν άγρυπνος φρουρός… ευχαριστούμε Άντα για όσα έκανες. Είμαι λίγο χάλια…αλλά θα το ξεπεράσω. Φιλιά, να είσαι καλά.. .η κόρη μου έκλαιγε όλη νύχτα».

Το μήνυμα ήταν από ένα σπουδαίο συμπολίτη μας, το Νικόλα Θεοτοκάτο, και αναφερόταν στο σκύλο το Νικήτα.

Παρότι επρόκειτο για ένα θλιβερό αποχαιρετισμό, εγώ ήθελα να πω μόνο συγχαρητήρια με όλη μου την καρδιά.

Σεβασμός, θαυμασμός και συγχαρητήρια. Ναι. Στο Νικόλα Θεοτοκάτο, στον πατέρα του τον κο Παύλο Θεοτοκάτο και στην οικογένειά του, καθώς πρόκειται για ανθρώπους υπόδειγμα και κόσμημα της πατρινής κοινωνίας. Είμαι εγώ που πρέπει να πω δημοσίως «Ευχαριστώ» σ’ αυτούς τους ανθρώπους.

Γιατί; Ποιος ήταν ο Νικήτας;

Ο Νικήτας λοιπόν ήταν ένας σκύλος που εμφανίστηκε το 2007 δίπλα στους βαρκάρηδες απέναντι στη ΒΕΣΟ και ζούσε εκεί παρέα με άλλους αδέσποτους εκείνο τον καιρό.

Για τους δικούς του λόγους δεν εμπιστευόταν κανέναν άνθρωπο, ήταν επιθετικός, και μία μικρή κίνηση έφτανε για να δαγκώσει άσχημα. Πολλά είχαν ακουστεί, πως κάποιος τον είχε ξυλοφορτώσει και κακοποιήσει πολύ μα ποτέ δεν καταφέραμε να μάθουμε λεπτομέρειες για τον πρώην κηδεμόνα του.

Η πραγματικότητα ήταν μία. Όλοι τον έτρεμαν. Θυμάμαι ότι όταν πήγαμε εκεί να ταΐσουμε μαζί με τη  Μαρία Θεοφανοπούλου, νυν πρόεδρο των φιλόζωων εθελοντών Πάτρας, με προειδοποίησε: «πρόσεχε τις κινήσεις σου. Δεν θα πάρεις πίσω χέρι».

Κάποια περίοδο είχαν εγκαταλείψει στο ίδιο μέρος κάποια κουτάβια τα οποία ανάστησε ο Νικήτας κάτω από «τη σκέπη του», που όμως τα εκπαίδευε μεγαλώνοντας να είναι επιθετικά στους ανθρώπους κι έτσι είχε φτιάξει ένα στρατό.   

Ο Αχαϊκός Σύλλογος τότε μπόρεσε και πήρε τα κουτάβια προς υιοθέτηση. Υιοθετήθηκαν κι όλα τα άλλα ζώα από το χώρο κι έτσι ο Νικήτας έμεινε μόνος. Κάποια μέρα θυμάμαι που είχα πάει να τον ταΐσω αυτός ενθουσιασμένος μπήκε μέσα στο αυτοκίνητο. Με έλουσε κρύος ιδρώτας και με ήσυχες κινήσεις βγήκα από την άλλη πόρτα του αυτοκινήτου.

Εκείνο τον καιρό άρχισαν και οι πιέσεις. Η αστυνομία και ο τότε δήμος ζητούσαν από τις φιλοζωικές να βοηθήσουν. Πολλές καταγγελίες για επιθετικότητα. Ζητούσαν στην ουσία να βρουν τρόπο οι φιλοζωικές να περιορίσουν το Νικήτα και να τον ευθανατώσουν.

Γνωρίζω ότι με πόνο ψυχής κάποια φιλοζωική έκανε προσπάθεια. Έδωσε με το φαγητό ηρεμιστικά χάπια στο Νικήτα προκειμένου να τον πιάσουν και να τον ευθανατώσουν. Όμως ο Νικήτας αφού τα έφαγε κρύφτηκε κάπου και κοιμήθηκε μέχρι να περάσει η επήρεια. Και μετά πάλι στις επάλξεις.

Κι ο χρόνος κυλούσε.

Το 2009 ο Νικήτας άρχισε να πλήττει μόνος πια εκεί κάτω οπότε κινήθηκε προς το κέντρο. Ήρθε και εγκαταστάθηκε απέξω από το σπίτι ενός ηλικιωμένου, στην Τσαμαδού,  που τον τάιζε επίσης όλο αυτό τον καιρό και έγινε δεινός φύλακάς του. Δεν τολμούσε κανείς να πλησιάσει το σπίτι του ηλικιωμένου.

Κάποιες φορές ερχόταν να με βρει κάτω από το δικό μου το σπίτι -το πατρικό- στην Τριών Ναυάρχων και τότε πάθαινα πανικό κι έψαχνα αγωνιωδώς τρόπους να τον ξεγελάσω και να τον πάω πίσω. Κάποιες άλλες φορές ερχόταν στο προαύλιο του Αγ. Ανδρέα, εκεί που πήγαιναν βόλτα οι διάφοροι τα δικά τους σκυλάκια, και μόλις τον έβλεπαν έπεφτε «σύρμα», φώναζαν όλοι «παιδιά ο Νικήτας!», κι έπαιρναν τα σκυλιά τους παραμάσκαλα κι εξαφανίζονταν στο λεπτό.

Με τα μόνα σκυλιά που έμενε να βολτάρει στο προαύλιο ήταν η Σάρα και ο Μίλτος του Θέμη και της Χριστίνας γιατί ο Θέμης έλεγε γελώντας ότι τον λυπάται που τον αντιμετωπίζουν όλοι σαν τον κουασιμόδο.

Ο Νικήτας στη συνέχεια αναζητώντας μεγαλύτερη ακόμα κοινωνικότητα άρχισε να κάνει βόλτες στο κέντρο της Πάτρας όπου κυκλοφορούσε πολύς κόσμος. Ώσπου μια μέρα τον συνάντησα στη διασταύρωση Αγ. Ανδρέου και  Ερμού και έμεινα άφωνη. Αυτός με κατάλαβε μέσα στο πλήθος και ήρθε ακριβώς δίπλα μου και βάδιζε τα βήματά μου ως φρουρός σταθερά. Είχα ευχηθεί εκατό φορές μέσα μου να μη συναντήσω κάποιον και με χαιρετήσει…Με πήγε μέχρι το σπίτι. Και η ανησυχία μεγάλωνε.

Και πάλι άρχισαν οι πιέσεις. Και πάλι έγινε προσπάθεια να περιορίσουν το Νικήτα με ηρεμιστικά και να δουν στη συνέχεια μήπως μπορούσαν να κάνουν κάτι με έναν εκπαιδευτή αν και φαινόταν εξαιρετικά δύσκολο.

Τίποτα, ποτέ, δεν κατάφερε κανείς.

Όμως ο Νικήτας φύλαγε για όλους μια μεγάλη έκπληξη: Αυτή τη φορά επιτέθηκε σε κάποιον που έκλεψε το γεράκο που τον τάιζε και του πήρε το πορτοφόλι. Τον πέταξε κάτω, δεν τον δάγκωσε, αλλά τον έτρεψε σε φυγή  και το πορτοφόλι έμεινε πίσω.

Έτσι έγινε ο παράξενος ήρωας της περιοχής.

Είχε φτάσει πλέον 2010 και ο Νικήτας στην προσπάθειά του για κοινωνικοποίηση άρχισε να συχνάζει σε ένα μαγαζί εκεί δίπλα που για κάποιο λόγο τους επέλεξε. Ήταν το μαγαζί του κου Θεοτοκάτου – Παύλου και Υιού Νικόλα.

Τότε είχαν αρχίσει πλέον να απειλούν ότι θα σκοτώσουν με κάθε τρόπο το Νικήτα. Από κάθε κατεύθυνση.

Βρήκα λοιπόν τον κο Παύλο και μιλήσαμε. Ήμουν απεγνωσμένη και ανήσυχη. Θυμάμαι όμως την αναπάντεχη χαρά όταν μου είπε αβίαστα: «Θα τον υιοθετήσουμε εμείς το Νικήτα. Τον έχουμε αγαπήσει πολύ και θέλουμε να τον σώσουμε. Ο Νικήτας ψάχνει για ασφάλεια. Όταν τη βρει θα γίνει ο καλύτερος σκύλος του κόσμου».

Πέταξα από τη χαρά μου. Συγχρόνως ανησυχούσα.

Μετά από δύο μέρες με πήραν τηλέφωνο ο Νικόλας με τον κο Παύλο και μου είπαν: « Άντα μην ψάχνεις το Νικήτα στο δρόμο. Τον πήραμε σπίτι. Έλα να τον επισκεφτείς».

Πράγματι τον επισκέφτηκα. Τον είχαν πλέον στον κήπο τους σαν άρχοντα. Κι αυτός τους έδειχνε αγάπη κι ευγνωμοσύνη! Ήταν τρομερό δε ότι με αναγνώρισε αμέσως παρότι βρισκόταν σε τόσο διαφορετικό χώρο. Η φωνή, η φιγούρα, δεν ξέρω, πάντως ο ενθουσιασμός του μεγάλος κι η δική μου χαρά τρελή.

Εκεί έζησε λοιπόν ο Νικήτας όλα αυτά τα χρόνια, στο σπίτι τους, στην αγκαλιά τους. Εκεί βρήκε τη γαλήνη. Αυτούς μόνο εμπιστεύτηκε απόλυτα. Κάτι ήξερε.

Γιατί τους ανθρώπους αυτούς τους γνώρισα περισσότερο. Και είναι από αυτούς που μόνο με τον τρόπο ζωής τους, διακριτικά και ήσυχα, αλλάζουν τον κόσμο μας!

Καλό ταξίδι Νικήτα, και πολλά ακόμα συγχαρητήρια στην οικογένεια Θεοτοκάτου.

Ούτε σε 100 χρόνια δεν θα ξανασυναντήσουμε τέτοιες ιστορίες και πρόσωπα.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.