Ο σκύλος του Παβλόφ

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

του Κώστα Μπουλμπασάκου

Η διαφορά ήταν συντριπτική, καθηλωτική, απρόσμενη. Την επόμενη στιγμή ο σκύλος ξεθηλύκωσε την αλυσίδα από το λαιμό του και με δυο σάλτους βρέθηκε μπροστά μου. Γρύλλιζε, σάλια έτρεχαν από στο στόμα του… Έδειχνε λυσσασμένος από την χρόνια στέρηση. Πεινούσε και διψούσε. Η εξάρτηση, επώδυνη. Μου θύμιζε το σκύλο του Παβλόφ, που σταμάτησαν να τον ταΐζουν, εκείνου όμως, τα σάλια έτρεχαν επειδή περίμενε το φαγητό του την καθορισμένη ώρα. «Ο Παβλόφ στην έρευνα του, κατέληξε ότι όπως ο σκύλος, έτσι και ο άνθρωπος μπορεί, αν εκπαιδευτεί, να συνδέει τεχνητά ερεθίσματα με ενστικτώδεις λειτουργίες του οργανισμού, όπως η έκκριση σάλιου από τους αδένες τους στόματος. Σύμφωνα με τις μελέτες του, ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορούσε να μελετηθεί μέσω των φυσικών αντιδράσεων του σώματος…». Κι ο σκύλος, απέναντί μου, εξαγριωμένος από τη στέρηση, έτοιμος ήταν να με δαγκώσει. Έπρεπε να φάει για όσα χρόνια τον άφησαν ατάιγο και να κυριαρχήσει πάλι, σε αυτό που θωρούσε ιδιοκτησία του, την οποία του την είχαν στερήσει, όπως το φαγητό. Τώρα που έβγαλε τη χανάκα είναι ικανός για όλα. Ποιος λέει, ότι τα σκυλιά δεν είναι εκδικητικά; Στάθηκα ακίνητος, ελπίζοντας να γλιτώσω από τα σουβλερά δόντια του. Ταυτόχρονα δεκάδες ερωτήματα, υποθετικά, μα τόσο αληθινά και ρωμαλέα, αυτά που ονομάζω εκτάκτου ανάγκης, άρχισαν να μουδιάζουν το νου μου.
Θα υπάρχει κράτος πρόνοιας ή θα το κατασπαράξει ο σκύλος; Θα υπάρχουν ευεργετικές διατάξεις και ρυθμίσεις για τους ανήμπορους και περισσότερο ταλαιπωρημένους; Θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις; Θα βρουν οι άνεργοι δουλειά ή θα γεμίσουν τους δρόμους με γροθιές, λάβαρα και απέλπιδα συνθήματα; Μήπως ξαναπεινάσουν τα παιδιά μας και αρχίσουν να λιποθυμούν; Κι άλλα τέτοια τρομακτικά.
Κοιτάζω το σκύλο που καραδοκεί και συμπεραίνω. Είμαι ένας φοβισμένος ανθρωπάκος, που στο πέρασμα του χρόνου από άνθρωπο, κάποιοι με μετέτρεψαν σε πολίτη. Όπως χιλιάδες άλλους. Όλοι πλέον, είμαστε πολίτες.
Και ο λαός που βρίσκεται; Γιατί του φόρεσαν το μανδύα του πολίτη; Γιατί τον μασκάρεψαν; Γιατί του άλλαξαν όνομα;
Ποιο εύκολο είναι να φοβίζεις πολίτες, παρά έναν κυρίαρχο λαό.
Αποπροσανατόλισαν, έβρισαν, παραπλάνησαν, έκλεψαν, κατασκεύασαν ψέματα, απείλησαν… Με στείλανε στην κάλπη φτιαγμένο στα μέτρα τους. Πώς να μην ήταν η διαφορά συντριπτική, εξίσου καθηλωτική; Απρόβλεπτη, όμως, δεν έπρεπε να είναι. Τα μηνύματα ήταν δεκάδες, αλλά ως καλά «εκπαιδευμένος» πολίτης, τα παράβλεψα. Τώρα είμαι ένας φοβισμένος ανθρωπάκος… κι έχω απέναντι μου τον «σκύλο του Παβλόφ» ασυγκράτητο, να ξερογλείφεται, να δείχνει τα δόντια του, να απειλεί. Όχι δεν θα του κάνω τη χάρη. Έχω ένα μοναδικό όπλο, που βάζει στη θέση του κάθε λυσσασμένο σκύλο. Την Ελπίδα. Την ξεχασμένη, κατά τον Ησίοδο, στο κουτί της Πανδώρας. Μέσα στις τόσες συμφορές ας υπάρξει και μια αληθινή προβλεψιμότητα. Όχι δεν θα τα καταφέρουν! Δεν θα ξαναπάω στην κάλπη ως φοβισμένος πολίτης, αλλά ως άνθρωπος με ελπίδα. Δεν θα πάω με το φόβο να κυριαρχεί μέσα μου, αλλά ως κυρίαρχος λαός!
Το πείραμα του Παβλόφ επιβεβαιώθηκε. Την επόμενη μέρα ο σκύλος ψόφησε.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.