Οι οπισθοδρομικές απόψεις του “Σπιράλ”

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

του Βασίλη Κυπραίου
Βιολόγου & Υποψήφιου Διδάκτωρα Τμήματος Βιολογίας Πανεπιστημίου Πατρών – Υποψήφιου Δημοτικού Συμβούλου με την Ανυπότακτη Πολιτεία

Η παράταξη σπιράλ έχει κάνει αισθητή την παρουσία της στην πόλη. Σύγχρονο ύφος, δημιουργικό στυλ, νεανικός χαρακτήρας, μπόλικη διαφήμιση. Προσεγμένα βίντεο, όμορφη ιστοσελίδα, κινηματογραφική παρουσίαση υποψηφίων, πιασάρικο όνομα.
Οι υποψήφιοι είναι ένας από εμάς. «Δεν είναι πολιτικοί, είναι πολίτες». Η βασική επωδός είναι ότι η Πάτρα εξελίσσεται με ρυθμούς που την προσπερνούν. Ότι υπάρχει κομματικοκεντρισμός, οπισθοδρομισμός και μοιρολατρία. Αντίδραση και όχι δράση. «Τα κόμματα ανήκουν στην πολιτική σκηνή κι οι ίδιοι οι δημότες το ξέρουν ότι δεν έχουν θέση στη γειτονιά τους». Διάφορες τοποθετήσεις για το brain drain, τo brain gain, την αναγκαιότητα των start ups και διάφορα ακόμα.
Γενικά το σπιράλ «ανοίγεται στην πόλη». Καλώς, μπορούμε να γίνουμε τώρα λίγο πιο συγκεκριμένοι;
Ο Κλεισθένης προβλέπει ότι τα έσοδα των Δήμων θα προέρχονται κατά το 70% από τα ανταποδοτικά τέλη. Η χρηματοδότηση των Δήμων έχει μειωθεί τα τελευταία δέκα χρόνια κατά 70%. Το Παρατηρητήριο Οικονομικής Αυτοτέλειας ελέγχει τα πάντα. Η αυτοδιοίκηση πνίγεται θεσμικά, στραγγαλίζεται οικονομικά.
Ψάχνω να βρω στο πρόγραμμα του σπιράλ, μια νύξη για τον Κλεισθένη. Μια τοποθέτηση για τον μαρασμό της αυτοδιοίκησης. Μια άποψη για τα Μνημόνια. Αν φταίει η πολιτική ως έννοια ή η πολιτική που ακολούθησαν όσοι ήταν στην εξουσία. Δεν βρήκα κάτι, μάλλον ούτε εσείς αν ψάξετε θα βρείτε. Ανάμεσα σε άλλα υπάρχει και λίγη ουσία: «Ο Δήμος πρέπει να αποκτήσει οικονομική αυτοδυναμία, ίδιους πόρους και τη δυνατότητα να αυτοχρηματοδοτεί τα δικά του αναπτυξιακά έργα, χωρίς να φοβάται τη συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα». Ανταποδοτικότητα και ιδιωτικό κεφάλαιο με λίγα λόγια.
Γεννώνται εύλογα ερωτήματα. Γίνεται να παραμένουν οι νέοι στην πρωτεύουσα της ανεργίας χωρίς να υπάρξει κίνημα διεκδίκησης αλλαγής του πλαισίου λειτουργίας της αυτοδιοίκησης; Κάτι τέτοιο αναγκαστικά θα έρχεται σε ρήξη με τις κατευθύνσεις των κυβερνήσεων, όποιο και αν είναι το κόστος. Στους δρόμους βλέπουμε ανεργία, οχτάμηνα, φτώχεια και η πολιτική της αυτοδιοίκησης είναι η ανταποδοτικότητα. Θα έχουν θέση οι Δήμοι σε σχέση με αυτό; Πόσα σπίτια θα θρέψουν οι καινοτόμες ιδέες, πόσο θα ρίξει τους αριθμούς της ανεργίας το «ομαδικό πνεύμα» και διάφορα ακόμα εύηχα; Όλα αυτά φαίνονται λόγια εντυπωσιασμού. Όποιος αποδέχεται το υπάρχον πλαίσιο – που είναι ο ορισμός των χαμηλών απαιτήσεων από την τοπική αυτοδιοίκηση – δεν μπορεί να κατηγορεί για μοιρολατρία άλλους.
Πάμε στα συγκεκριμένα
Θαλάσσιο Μέτωπο
«Ικανοποιήθηκε το πάγιο αίτημα της πόλης, για το οποίο είχαν εργαστεί διαδοχικές δημοτικές αρχές». Η δημοτική αρχή Δημαρά, την οποία στήριζε ενεργά ο κ. Ψωμάς δεν εργάστηκε προς αυτήν την κατεύθυνση ακριβώς. Προχωράει: «Προφανής η ανάγκη προσέλευσης ιδιωτικών κεφαλαίων». Γιατί λοιπόν δεν το παραχωρούσαμε εξαρχής στο υπερταμείο; Η πάγια θέση των αγωνιζόμενων του Δήμου ήταν να παραμείνει όλο το παραλιακό μέτωπο στην κυριότητα του Δήμου και να το εκμεταλλευτεί προς όφελος των δημοτών.
Απορρίμματα
«Μη ρεαλιστικός ο δημοτικός σχεδιασμός», ο τετραπλασιασμός δηλαδή της ανακύκλωσης. Υπενθυμίζω ότι η μία άποψη υποστήριζε ότι με βάση τον παλιό σχεδιασμό, έπρεπε να κατασκευαστεί ένα εργοστάσιο επεξεργασίας απορριμμάτων υπό την εκμετάλλευση ιδιώτη. Το σχέδιο εκείνο, δεν παρείχε κανένα κίνητρο μείωσης του όγκου, αντίθετα το κίνητρο του ήταν η μέγιστη παραγωγή σύμμεικτων απορριμμάτων. Η άλλη άποψη υποστηρίζει ότι πρέπει να πάμε σε ένα μοντέλο ανακύκλωσης και διαλογής στην πηγή με εργοστάσια υπό την κυριότητα του Δήμου. Αρκετά σύγχρονο, αρκετά καινοτόμο, αρκετά έξυπνο. Δεν έχει όμως μέσα ιδιώτη και μάλλον εκεί είναι το βασικό πρόβλημα του σπιράλ.
Σιδηρόδρομος
Ακόμα και τώρα που έχει αποφασιστεί έστω η μερική υπογειοποίηση του τρένου, το σπιράλ θεωρεί την υπογειοποίηση μη ρεαλιστικό σενάριο. Σε πόλη του 21ου αιώνα, όπου έχουν γίνει μελέτες που υποστηρίζουν ότι η πλήρης υπογειοποίηση δεν είναι κάτι ανέφικτο, ούτε κάτι οικονομικά αδύνατο να προχωρήσει, το σπιράλ θεωρεί ότι πρέπει να εξετάσουμε το θέμα της πλήρους υπέργειας χάραξης. Τουλάχιστον επικίνδυνο.
Και κάτι ακόμα. Το πείραμα Δημαρά, απέδειξε ότι η κενή πολυσυλλεκτικότητα χωρίς πολιτική συνοχή, απέτυχε και μάλιστα απέτυχε πολύ γρήγορα. Ο κ. Ψωμάς, πρωτοκλασσάτο στέλεχος εκείνης της παράταξης και όλα τα στελέχη που τον ακολουθούν σήμερα στο σπιράλ δεν διδάχτηκαν τίποτα; Επίσης πριν λίγους μήνες η ΝΔ συζητούσε το ενδεχόμενο να τον χρίσει υποψήφιο. Η πρόταση ναυάγησε, αλλά ο ίδιος δεν διέψευσε ποτέ κάτι τέτοιο. Για ποια ανεξαρτησία μιλάει τότε; Ποια κομματικότητα αποστρέφεται;
Υπάρχουν και άλλα, δεν χρειάζεται να αναπτυχθούν όλα. Το μεγάλο ερώτημα είναι ποια μεριά θα πάρει το σπιράλ στα δύσκολα ζητήματα που θα κληθεί να αποφασίσει το νέο Δημοτικό Συμβούλιο. Όλες οι τοποθετήσεις δείχνουν ταύτιση με τις δυνάμεις της εξουσίας όσο κι αν θέλουν να αποτινάξουν από πάνω τους τη ρετσινιά του «πολιτικοποιημένου».
Συμπέρασμα. Δε φτάνει μόνο το περιτύλιγμα, έχει σημασία και το περιεχόμενο. Και εκεί το σπιράλ πάσχει. Και πάσχει συνειδητά, όχι από αφέλεια. Καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια για την εικόνα του, αλλά η ουσία απουσιάζει. Τα πολιτικά στοιχεία που επέλεξε να κρατήσει, είναι όλα τα αρνητικά που έφερε η παράταξη Δημαρά. Τελικά, με συγκεκαλυμμένο τρόπο συντάσσεται με το παλιό, με το υποταγμένο, με το οπισθοδρομικό.
Η πόλη, οι δημότες, οι νέοι, χρειάζονται παρατάξεις που να ξέρουν ότι θα τους στηρίξουν στα δύσκολα. Που έχουν αποδείξει ότι στις κρίσιμες μάχες παίρνουν ανοιχτά θέση υπέρ των δημοτών. Που δηλώνουν την ταυτότητά τους και είναι υπερήφανοι για αυτό. Στην Ανυπότακτη Πολιτεία δεν έχουμε κομματικό φορέα από πίσω. Παίρνουμε θέση όμως. Είμαστε με την αριστερά. Απέναντι στον Κλεισθένη, απέναντι στον μαρασμό της αυτοδιοίκησης.
Η Ανυπότακτη Πολιτεία είναι απαραίτητη στο Δημοτικό Συμβούλιο. Θα παλέψουμε ώστε να συγκροτηθεί η πλειοψηφία των λαϊκών δυνάμεων εντός του, έτσι ώστε τα κεκτημένα της πόλης να μην τεθούν υπό αμφισβήτηση.
Όλοι φυσικά θα κριθούν από τη στάση τους. Και το σπιράλ το ίδιο. Τα πρώτα δείγματα γραφής πάντως είναι αρνητικά. Το παράδειγμα από την κεντρική πολιτική σκηνή, το Ποτάμι του Θεοδωράκη και η κατάληξή του, αποδεικνύει με εμφατικό τρόπο, ότι στην πολιτική έχει σημασία όχι μόνο το πώς φαίνεσαι, αλλά και το τι υποστηρίζεις. Και παρότι ζούμε στην εποχή της εικόνας, καλό είναι να το ψάχνουμε λίγο περισσότερο.

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.