“Η αλήθεια ανοίγει το δρόμο για την πειθώ”

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ναι. Κι όμως είναι από τις φορές που ενώ η Αλήθεια είναι τεράστια και δυνατή, είναι καλά κρυμμένη , ενώ φαίνεται να είναι και τεράστια η δυσκολία της απόλυτης παραδοχής της.
Παρότι πρόκειται για οικεία ανθρώπινη συμπεριφορά.
Παρότι πρόκειται για μια παγκοσμίως επαναλαμβανόμενη ανθρώπινη θηριωδία.
Παρότι πρόκειται για μια ατυχή αντιμετώπιση της ζωής εκ μέρους των ανθρώπων.
Παρότι είναι κάτι που απαιτεί να ερχόμαστε σε πλήρη αντίθεση με θεμελιώδης αξίες μας.
Κάτι τόσο δεδομένο. Η κατανάλωση ζώων ως φαγητό.

Στις κρεατοφαγικές κοινωνίες, ένα θεσμοθετημένο μεγάλο σύστημα ιδεολογιών και πεποιθήσεων μας επιβάλλει να τρώμε ορισμένα ζώα , κι εμείς ως θύματα αυτού του ισχυρού συστήματος δεν έχουμε θέσει ποτέ το γιατί ούτε έχουμε αναρωτηθεί γιατί δεν θέσαμε το γιατί.
Ίσως γιατί η αντίληψή μας κατά τη διάρκεια της ζωής μας, διαμορφώνεται στο μεγαλύτερο βαθμό από τον πολιτισμό μας.

Πως γίνεται άραγε συμπονετικοί κι ευαίσθητοι άνθρωποι, ενώ τρέχουν να σώσουν και να προστατέψουν ένα σκύλο ή μια γάτα κάνοντας προσωπικές θυσίες , μαθαίνουν στα παιδιά τους να είναι ευγενικά με τα ζώα συντροφιάς, συμπάσχουν μαζί τους, μοιράζονται το φόβο και τη λύπη τους , συγχρόνως τρώνε ένα νεκρό μοσχαράκι, ένα γουρουνάκι , ένα αρνάκι σαν να μην υπάρχει κανένα λάθος σ’ αυτό?
Όμως ένα κομμάτι χοιρινής μπριζόλας ήταν κάποτε ένα συναισθανόμενο και έξυπνο ζώο όπως το σκυλί μας.

1,2 δισεκατομμύρια ζώα σφάζονται σε παγκόσμιο επίπεδο κάθε εβδομάδα. Ναι, μέσα σε μία εβδομάδα σκοτώνονται περισσότερα εκτρεφόμενα ζώα από το συνολικό αριθμό των ανθρώπων που σκοτώθηκαν σε όλους τους πολέμους της ιστορίας. Ζώα που έχουν γεννηθεί σε βιομηχανικές μονάδες, σε απομακρυσμένα σφαγεία, στοιβαγμένα σε χώρους χωρίς παράθυρα, και με σχεδόν αδύνατη πρόσβαση από εμάς.
Δισεκατομμύρια ζώα που γεννιούνται μόνο για να πεθάνουν μαρτυρικά. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το κρέας δεν μπορεί να εξασφαλιστεί χωρίς βία. Ότι άλλο ακούγεται, είναι μύθος.
Η μη προσεγμένη και αποτελεσματική αναισθητοποίηση την ώρα εκτέλεσης των ζώων, η βίαιη συμπεριφορά των ανθρώπων που εργάζονται εκεί λόγω πίεσης χρόνου, οι συνηθισμένες πρακτικές που χρησιμοποιούν στη βιομηχανία με στόχο το λιγότερο χρονοβόρο κέρδος, τα καταδικάζει σε μεγάλο μαρτύριο πριν τελικά πεθάνουν. Αγελάδες με τους λαιμούς τους κομμένους ενώ έχουν ακόμα τις αισθήσεις τους και βασανίζονται, κοτόπουλα που πετιούνται από τα καλάθια τους ζωντανά και με βάναυσο τρόπο αρπάζονται από κινούμενα δεσμά και μεταφέρονται στο εργαστήριο σφαγής, νεαρές αγελάδες που εκθέτονται από τους εργαζόμενους σε επώδυνους ακρωτηριασμούς…
Τα μοσχαράκια στις γαλακτοπαραγωγικές φάρμες απομακρύνονται βίαια από τις μητέρες τους και οδηγούνται στη σφαγή ακόμα και την ίδια μέρα της γέννησής τους. Έχει κανείς ακούσει την κραυγή των μανάδων τους;


Εκατοντάδες τόνοι ψαριών στοιβάζονται ή συνθλίβονται πάνω στα πλοία, ζωντανά ακόμα.
Θα αποφύγω να περιγράψω περισσότερο συνηθισμένες πρακτικές βασανισμού των ζώων στα σφαγεία, αλλά και στις μικρές οικογενειακές φάρμες, για ευνόητους λόγους.
Ας αναρωτηθούμε πόσες φορές λιγοψυχήσαμε και δεν αντέξαμε καν να δούμε ούτε για δευτερόλεπτα ένα βίντεο από τους χώρους σφαγής.
Αν όμως όλα αυτά τα αόρατα ήταν ορατά σ’ εμάς , δεν ξέρω ποιοι τελικά θα τα αποδέχονταν και ποιοι θα έφευγαν από εκεί χωρίς ψυχολογικά τραύματα.
Τα εκτρεφόμενα ζώα δεν είναι έννοιες αφηρημένες. Δεν είναι εμπόρευμα. Είναι έμβια με ατομικότητα, προσωπικότητα, συναισθήματα και νοιάζονται για τις ζωές τους. Αισθάνονται αγωνία, πόνο και φόβο.
Σ’ αυτές τις λίγες λέξεις είναι βεβαίως αδύνατον να αναπτυχθεί και το πόσο επιβλαβές είναι για τη δική μας υγεία η κατανάλωση κρέατος , πόσο βλάπτει η παραγωγή κρέατος το περιβάλλον κι ευνοεί την παγκόσμια φτώχεια, ενώ αντιθέτως έχουμε καλά πιστέψει πως αυτό ακριβώς είναι αναγκαίο, αναπόφευκτο και απόλυτα φυσιολογικό.
Κάπως έτσι άλλοτε ήταν φυσιολογική, αναγκαία και θεσμοθετημένη η σκλαβιά των ίδιων των ανθρώπων ή τα βασανιστήρια ως τρόπος τιμωρίας και παραδειγματισμού.
Μα σήμερα όλα αυτά είναι ντροπή για την ανθρωπότητα.

Η νοοτροπία που επιτρέπει βία, που μας επιβάλλει να ελέγχουμε τη ζωή και το θάνατο άλλων όντων μέσα από το δίκαιο του ισχυρού, είναι βίαιη κυριαρχία και ίδια προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.
Το θετικό είναι πως στην πραγματικότητα είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε έναν άλλο τρόπο ζωής και να συμμετέχουμε με αυτόν τον τρόπο στη διαμόρφωση ενός πιο δίκαιου κόσμου με λιγότερο πόνο.
Το θετικό είναι πως διαθέτουμε την ευφυία προκειμένου να αναζητήσουμε τη σωστή πληροφόρηση. Την ΑΛΗΘΕΙΑ.
Το θετικό είναι πως μπορούμε να διορθώσουμε αυτή την παγκόσμια αδικία που μας αποσυνδέει από τις αξίες μας.
To θετικό είναι πως μπορούμε να ξεκινήσουμε με μικρές μόνο αλλαγές στις συνήθειές μας , όντας άνθρωποι πολύ δυνατοί αλλά με αδυναμίες.
Το θετικό είναι πως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
Ο κάθε ένας από εμάς είναι ελεύθερος αφού μάθει και σκεφτεί, να επιλέξει τον τρόπο ζωής του και τις συνήθειές του.
Για όλα αυτά και για πολλά άλλα, που δεν σχετίζονται μόνο με το φαγητό μας αλλά σχετίζονται και με τη συνολική στάση μας απέναντι στα ζώα, προκειμένου να τα φορέσουμε, να τα αιχμαλωτίσουμε, να τα πουλήσουμε, να τα τεστάρουμε, να τα χρησιμοποιήσουμε με κάθε τρόπο αδιαφορώντας για την οδύνη και τα δεινά που τους προκαλούμε…μία ομάδα ακτιβιστών των “Anonymous for the voiceless”, θα είμαστε το Σάββατο 18 Μαΐου, ώρες 19:00 – 22:00 στη Ρ. Φεραίου, για μια ειρηνική, στατική, δράση ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

* H Αλεξάνδρα (Άντα) Δημοπούλου, είναι:
Εθελόντρια, Ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ζώων, μέλος του Συλλόγου “Φιλόζωοι Εθελοντές Πάτρας“, μέλος του Δ.Σ. της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας [Π.Φ.Π.Ο], Υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος με τη ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ και τον ΚΩΣΤΑ ΠΕΛΕΤΙΔΗ

Κοινοποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.